Trątkownica – “Kamienne Wesele”

Kamienne kręgi w Trątkownicy, które jak się złożyło odwiedziliśmy jako pierwsze, przez wieki zwane były przez miejscowych Kamiennym Weselem. Wzniesienie nad rzeką Radunią mieści pięć kurhanów oraz trzy kręgi z kamieni. Między kurhanami odkryto wiele grobów, a w jamie jednego z nich warstwę węgla z mocno nadpalonymi ludzkimi kośćmi, mogącymi świadczyć o dokonaniu w tym miejscu formy ofiarnego obrzędu. 

Miejscowe legendy mówią o spóźnionym orszaku weselnym, który przemierzał las i został zamieniony w kamień po tym, gdy życzenie takie wykrzyczała jedna ze zniecierpliwionych spóźnieniem weselnych kucharek.

Leśno – szaman i księżniczka

Rezerwat Leśno położony jest na pagórkowatym terenie i do niedawna skrywał go las. Nawałnica z 2017 roku powaliła jednak większość drzew, co zupełnie zmieniło charakter cmentarzyska, nie wpływając jednak na jego walory kulturowe. Wytyczona kręta ścieżka wiedzie między kurhanami, kamiennymi kręgami oraz wieńcami (o każdej z formacji przeczytacie w poprzednim wpisie). Pierwszym charakterystycznym obiektem, który dominuje nad całym cmentarzyskiem, jest kurhan otoczony kamiennym kręgiem, zwieńczony monumentalną stelą (ustawionym pionowo głazie). Zasługuje ona na szczególną uwagę, gdyż zachowały się na niej wyciosane antropomorficzne cechy jak zarys łuków brwiowych i nosa. Krąg wokół kurhanu o 20-metrowej średnicy został zrekonstruowany na podstawie śladów  archeologicznych, gdyż oryginalnie z konstrukcji obwodowej zachował się tylko jeden głaz.

Podczas badań tutejszego cmentarzyska natknięto się na wiele śladów pochówków. Niektórych zmarłych, zwłaszcza o wyższej pozycji plemiennej, składano na skórach zwierząt. Właśnie tego typu mogiłę odkryto w Leśnie, gdzie jedną z kobiet pochowano w dębowej trumnie wyłożonej owczym futrem. Grób wypełniony wieloma darami, w tym wykonaną misterną techniką biżuterią, znany jest jako grób księżniczki z Leśna. Kolia “księżniczki” zapięta była złotą klamerką wykonaną bardzo trudną techniką filigranu, z kuleczek mniejszych od łebka szpilki! *

Inny odkryty w Leśnie grób skrywał dwa służące za naczynia rogi, które mogły mieć zastosowanie rytualne oraz żelazny sztylet. Goci nie chowali zmarłych z bronią ani żelazem, gdyż były dla nich zbyt cenne. Przypuszcza się, że wyjątki stanowiły pochówki szamanów, za jaki uważa się właśnie grób znaleziony w Leśnie.

Odry – polskie Stonehenge

Cmentarzysko w Odrach to największe i najbardziej znane skupisko kurhanów i kamiennych kręgów. Zapewne właśnie dlatego doczekało się miana polskiego Stonehenge. Szacuje się, że Goci działali na tym terenie od 70 do 220 roku naszej ery. Pokryty sosnowym lasem obszar zajmuje blisko 17 hektarów i skrywa dziesięć całych i dwa fragmentaryczne kręgi, 30 kurhanów oraz około 600 grobów, w tym blisko 500 pochówków ciałopalnych. Drogę między licznymi obiektami wytyczają strzałki, a szerszą perspektywę zyskamy rozglądając się z niewysokiej platformy widokowej.

Jednym z pierwszych opisanych na tutejszych tablicach obiektów jest oczko polodowcowe. Gdyby nie tablica, nikt nie zwróciłby uwagi na niepozorny dołek, jakich w lesie spotkać można wiele. Ten, jak się jednak okazuje, jest dołkiem dość szczególnym, ze względu na znalezione w nim spalone ludzkie kości. Istnieje domniemanie, że wrzucano tam szczątki zmarłych, którzy z jakichś powodów nie zasłużyli sobie na inny pochówek. Miejsce rozbudzało wyobraźnię lokalnej ludności i stało się tematem legend. Jedna z nich mówi, że lej ziemny jest miejscem, w którym niegdyś zapadł się kościół. Między kamiennymi kręgami do dziś snuje się duch pokutującej kobiety, a nasłuchując wiatru usłyszeć można bicie kościelnych dzwonów. Inna opowieść mówi o rolniku, który nocą chciał zabrać tutejsze kamienie pod budowę stodoły i postradał zmysły. Kurhany i kamienne konstrukcje o nieznanym przeznaczeniu budziły niepewność i obawy. I choć tego typu podania wywoływać mogą nasz uśmiech, to między innymi one chroniły kamienne kręgi przed dewastacją lub rozbiórką.

Elipsa – miejsce mocy?

Kamienne kręgi w Odrach skrywają także miejsce magiczne, przynajmniej według radiestetów. To tak zwana elipsa, skupiająca ponoć niezwykle pozytywną energię. Badania promieniowania prowadzone tu w oparciu o skalę Bovisa (pomiaru natężenia promieniowania i okreslania poziomu bioenergetycznego), dały niesamowicie wysoki wynik 120 000 jednostek, który wykracza znacznie ponad górny jej zakres. Biorąc pod uwagę, że promieniowanie neutralne wynosi 6500 jednostek, wynik ten wydaje się nieprawdopodobny. Wydawałoby się zatem, że po spędzeniu choćby minuty w zarysie elipsy, moglibyśmy góry przenosić.  

Problem w tym, że jednostka skali Bovisa z naukowego punktu widzenia nie istnieje. Nie jest wielkością fizyczną, nie wiadomo też jakie promieniowanie mierzy, bo jego istnienie nie zostało wykazane przez znane współczesnej fizyce mierniki. 

Brak naukowych dowodów nie zniechęca jednak rzeszy osób, które przybywają na Kaszuby, by poddać się działaniu pozytywnej energii Elipsy.

Kamienne kręgi w Węsiorach

Cmentarzysko w Węsiorach położone jest na północnym brzegu jeziora Długiego. Uwagę na to miejsce zwrócił etnograf amator G. Petsh, który w 1938 roku opublikował artykuł przywołujący miejscowe podania i legendy. Na wykopaliska w tym miejscu trzeba było jednak poczekać jeszcze blisko 20 lat. To one ujawniły obecność około 20 kurhanów, kilku kamiennych kręgów oraz ponad stu grobów. 

I tak, wędrując malowniczym lasem, mijamy Kręgi Ofiarny, Niepełny, Strażnika, dwa Bezimienne, Krąg Spotkań oraz “Chram”. O dokładniejszy ich opis pokusiło się Stowarzyszenie Badań Kamiennych Kręgów w Gdyni, informujące o silnej energii występującej w obrębie kręgu III, czyli Strażnika, zwanego również kręgiem Świetlistym. 

Korzystanie z jego energii odbywa się poprzez pobudzanie receptorów stóp chodząc boso lub kładąc się na kamieniach z głową zwróconą na północ. Na przymocowanych do drzew kartkach znajdziemy też zalecenie, by osoby silnie zestresowane, a poddające się energetycznym zabiegom, nie prowadziły pojazdów przez najbliższą godzinę. Mózg w stanie głębokiej relaksacji podatny jest bowiem na, jak to ujęto, wizje nie z tego świata, a te mogą przyczynić się do wypadku. Podobne rewelacje może zafundować nam krąg V – Zgromadzeń. Jeśli zatem należycie do zestresowanych zmotoryzowanych, zastanówcie się dwa razy, czy powinniście w tutejszych kręgach zdjąć buty.

Niezależnie czy wierzycie w moc dobrej i złej energii, Węsiory to miejsce które odwiedzić warto. Choćby za sprawą pięknego sosnowego lasu nad jeziorem, oferującego przy okazji spotkanie z tak odległą historią.

Gocka wioska w Piasznie

Wąska kładka prowadzi do drewnianej chatki ulokowanej na środku niewielkiego stawu. Otacza ją kilka podobnych chatynek, miedzy którymi co i raz wyrastają z ziemi kamienne stele. To malownicza gocka wioska, której widok, zwłaszcza z góry, przenosi nas myślami w czasy bardzo odległe. 

Chatka nie jest pusta. W lekkim półcieniu siedzi chłopak w lnianej tunice i rozlewa napój do glinianych naczyń. Dziś spędzi w wiosce noc, jak kilku jego znajomych z grupy rekonstrukcyjnej. Opowiada o Gotach i śladach jakie pozostawili w okolicy, a także innych ludach, które wywarły niegdyś wpływ na okoliczne ziemie. 

W pobliskim lesie, na gruntach należących dziś do rodziny Lemanów, odnaleziono kurhany i fragmenty kręgów, a także płaski głaz z wyraźnym wcięciem, służący najprawdopodobniej jako stół ofiarny, na którym rytualnie składano zwierzęta. 

Trzeba jednak pamiętać, że obecny wygląd tego miejsca to wynik działań gospodarzy terenu, którzy wyeksponowali lub wręcz zaaranżowali gockie pozostałości, które nie zachowały się w tutejszej okolicy w sposób wyraźny. Zaś historia samej wioski, choć niezwykle urokliwej, nie sięga czasów odległych, a roku 2006. Po uzgodnieniu z gospodarzem w wiosce można zorganizować ognisko, a także nocleg, jak zrobiła to spotkana przez nas grupa. Co roku odbywa się tu także sierpniowe Święto Chleba.

Okolice Piaszna nie zostały jeszcze dokładnie przebadane, a tutejsze lasy mogą skrywać wiele tajemnic. Jednak z obecnego stanu wiedzy wynika, że warto wybrać się tu raczej ze względu na urokliwy klimat wioski, niż w poszukiwaniu śladów gockich obrzędów.

Kaszuby skrywają także unikalne leśne cmentarzysko Uniradze, z blisko 3 tysiącami kurhanów. Dobrze udokumentowane kamienne kręgi znajdują się również przy naszej zachodniej granicy, w Pławnie i Grzybnicy. Z nimi nie było mi jednak jak do tej pory po drodze.

Więcej zdjęć z Polski i ze świata znajdziecie na moim Instagramie. Zachęcam do obserwowania zwłaszcza, że zaczęłam niedawno i dopiero “rozkręcam się” na tym kanale :)

Lubisz opuszczone miejsca? Odwiedź położony w pobliżu zamek w Łapalicach →.

Więcej o kamiennych kręgach i ich twórcach >>

Źródła:

* Krzysztof Godon – kurator wystawy „Odry, Węsiory, Leśno. Święte miejsca Gotów – mity i rzeczywistość” w wypowiedzi dla PAP: https://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news%2C27256%2Cna-sopockim-grodzisku-wystawa-eksponatow-z-gockich-grobow.html

“Kamienne Kręgi Gotów” Alicja i Zofia Breske, Jarosław Ellwart

http://www.mpov.uw.edu.pl/pl/thesaurus/osoby/jordanes-

Informacje na stanowiskach kamiennych kręgów

Artykuł Odry, Węsiory, Leśno – kamienne kręgi w Polsce pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Według podań kaszubskich są pozostałościami po Stolemach, czyli pradawnych olbrzymach, odzyskujących w ich wnętrzu zdrowie i moc. Niektórzy widzieli w nich zaklęte, niczym w słup soli, postacie. Do dziś kamienne kręgi utożsamiane bywają z astralnymi kalendarzami, miejscami mocy, czy ingerencji kosmicznej.

Przy okazji spaceru po kilku kamiennych stanowiskach, postaram się jednak przybliżyć ich specyfikę pod kątem bardziej naukowym, bazując na świadectwach odnalezionych tu pozostałości i interpretujących ich znaczenie archeologów czy antropologów. Kamienne kręgi na Kaszubach to bowiem jedne z najdoskonalszych, tak dobrze widocznych, zabytków prehistorycznych w naszym kraju.

Kto zbudował kamienne kręgi – Goci i kultura wielbarska

Według obecnej wiedzy twórcami kręgów kamiennych byli Goci, lud pochodzenia germańskiego, pochodzący z południowej Skandynawii. To stamtąd pod wodzą króla Beriga wypłynęli w morze, kierując się ku ujściu Wisły, gdzie dotarłszy, założyli krainę znaną jako Gothizkanza lub Skanza. Osiedlenie to miało miejsce w I wieku n.e i zapoczątkowało kilkusetletnią wędrówkę Gotów przez Europę. Zanim jednak opuścili tereny dzisiejszego Pomorza, te na wiele lat stały się ich domem. Podstawowym źródłem wiedzy o historii i wędrówkach Gotów jest dzieło “Getica” autorstwa rzymskiego historyka i kronikarza Jordanesa.

Goci byli najbardziej znanymi przedstawicielami kultury wielbarskiej. I choć bywa ona utożsamiana z tym właśnie ludem, wykazywała ona większe zróżnicowana etnicznie. Charakterystyczną cechą wielbarskiej kultury był birytualizm w sferze pochówków. Praktykowali oni zarówno ciałopalenie, jak i składanie w grobach szkieletów. 

Kręgi, kurhany i ich przeznaczenie

Kamienne kręgi to owalne konstrukcje wyznaczone przez stojące pionowo głazy, tak zwane stele. Mimo, że powstawały na cmentarzyskach, same nie pełniły funkcji pogrzebowych, a jeśli znaleziono w nich pojedyncze groby, pochodziły one ze schyłkowej fazy funkcjonowania cmentarza. 

Często wspomina się także o rytualnej i obrzędowej roli tych formacji. Mimo, że to kręgi są najbardziej charakterystycznymi spośród gockich pozostałości, ich występowaniu towarzyszą niemniej ważne elementy cmentarzysk jak:

Kurhany – kopce usypane z kamieni i niewielkich głazów pokrytych warstwą ziemi. Pod nimi, na różnych głębokościach, zalegają pochówki szkieletowe lub ciałopalne, a czasem jedne i drugie. Najgłębiej, około 1,5 do 2 metrów w głąb, spoczywają części szkieletów. Prochy poddane kremacji chowane były do 1 metra pod ziemią.

Wieńce kamienne – płaskie konstrukcje grobowe wyznaczające miejsce pochówków. Znajdowano w ich obrębie zarówno groby szkieletowe jak ciałopalne. 

Z wielu teorii na temat przeznaczenia kręgów najbardziej prawdopodobna jest ta mówiąca o ich roli jako miejscu spotkań starszyzny plemiennej. Tu, podczas zgromadzeń zwanych tingami zapadały najważniejsze dla społeczności Gotów decyzje. Geneza kręgów pochodzi ze Skandynawii oraz wysp bałtyckich, Olandii i Gotlandii. Wspominałam już o nich pisząc o stolicy Wyspach Owczych, Thorshavn →.

Rodzaje pochówków na terenach kamiennych kręgów

• Pochówek ciałopalny – polegał na skremowaniu zwłok i umieszczenie prochów w glinianych naczyniach, tzw. popielnicach, które składano z kolei wewnątrz kamienno-ziemnych kurhanów. Charakterystyczny był dla kultury łużyckiej, po której najbardziej znaną pozostałością w Polsce jest gród w Biskupinie.
• Pochówki w grobach skrzynkowych – gdzie zawierające skremowane szczątki popielnice składano w kamiennych komorach. W jednej komorze umieszczano kilka urn lub więcej. Ponoć mogło być ich nawet kilkaset. Pochówki takie były charakterystyczne między innymi dla kultury pomorskiej, wyodrębnionej z wyżej wspomnianej kultury łużyckiej.
• Pochówek szkieletowy, czyli inhumacja – gdy w grobie składano niespalone ciało nieboszczyka. Był drugim obok kremacji sposobem pochówku dokonywanym przez Gotów. Często składali oni zmarłych w ziemi z głową zorientowaną na północ, mężczyzn chowali najczęściej bez broni i oporządzenia. Groby kobiece zawierały zaś często bogate wyposażenie. Ciało zmarłego składano w trumnie z kłody drewna.

Życie na kamieniach, czyli porosty

Choć wydawać by się mogło, że życie i kamień rzadko idą w parze, kamienne kręgi zdają się temu przeczyć. Na ich powierzchni toczy się bowiem ono w najlepsze, za sprawą występujących tu w wielu odmianach porostów. Do tej pory doliczono się ich ponad 80 gatunków, w tym również tych bardzo rzadkich. Porosty osiedlają się na skałach bardzo powoli i imponująca jest ich długowieczność. Plechy niektórych gatunków średnicę kilku centymetrów osiągają w ciągu kilkuset lat. Szacuje się, że niektóre porosty na głazach z kręgów “pamiętają” jeszcze czasy ich założycieli.

Niestety, przyszłość organizmów, które przetrwały setki a nawet tysiące lat, jest dość niepewna. Zwiększające się osadnictwo oraz przyrost turystów sprawił, że w samych Odrach w ostatnich 20-30 latach kilka gatunków zniknęło bezpowrotnie, głównie za sprawą dłoni i butów wyżej wspomnianych. Pamiętajcie zatem by nie wspinać się na stele i nie przyczyniać się do zaniku tych niemych świadków odległych czasów.

Będąc na Kaszubach udało mi się odwiedzić stanowiska kamiennych kręgów w Odrach, Węsiorach, Trątkownicy i Leśnie. O każdym z nich przeczytać możecie w kolejnym wpisie >>

Więcej zdjęć z Polski i ze świata znajdziecie na moim Instagramie. Zachęcam do obserwowania zwłaszcza, że zaczęłam niedawno i dopiero „rozkręcam się” na tym kanale :)

Lubisz opuszczone miejsca? Odwiedź położony w pobliżu zamek w Łapalicach →.

Źródła:

„Kamienne Kręgi Gotów” Alicja i Zofia Breske, Jarosław Ellwart

http://www.mpov.uw.edu.pl/pl/thesaurus/osoby/jordanes-

Informacje na stanowiskach kamiennych kręgów

Artykuł Kamienne kręgi na Kaszubach – tajemnice Pomorza i spotkanie z prehistorią pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Łapalice – wielkie marzenie i samowola budowlana

Piotr Kazimierczak, bo o nim mowa, to pochodzący z Gdańska rzeźbiarz i producent mebli. Jego marzeniem było wybudowanie rezydencji w sercu Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Postarał się więc o pozwolenie na budowę domu mieszkalnego wraz z pracownią rzeźbiarską, by po jego uzyskaniu z zapałem zabrać się do pracy. 

Jednak wraz z postępem prac, coraz bardziej wychodziło na jaw, jak różne wyobrażenie można mieć o mieszkalnym lokum. Bo trzeba przyznać, że aby uznać za nie budowlę o powierzchni blisko 6 tysięcy metrów kwadratowych, 52 pomieszczeniach, 365 oknach i dwunastu wieżach, trzeba mieć rozmach. 

Rozmachu artysty nie docenili jednak urzędnicy, którzy wstrzymali zezwolenie na budowę i zażądali sporządzenia dokumentacji na nowo. Kolejne lata przyniosły dalsze perypetie dotyczące dokumentów, zezwoleń (lub ich braku) oraz finansów, co zaowocowało ostatecznie wstrzymaniem budowy. W ten sposób budowla w Łapalicach, zwana nieformalnie (choć zasłużenie) zamkiem, stała się najciekawszym pustostanem w okolicy i największą tego typu samowolą budowlaną. 

Zamek w Łapalicach jako atrakcja turystyczna

„Teren budowy – wstęp surowo wzbroniony” – ostrzeżenie takie nadal wisi przed wejściem na teren kontrowersyjnej budowy. Od dawna nikt sobie jednak nic z niego nie robi, a wycieczki ciekawskich przybywają tu dość tłumnie. Wycieczkom tym nie sprzeciwiają się również władze Łapalic, nie utrudniając w żaden sposób wstępu na teren obiektu. Dlatego spotkać można tu zarówno rodziny z dziećmi w towarzystwie czworonogów, dziarskich seniorów, jak i młodzież popijającą coś mocniejszego. I choć można się tu poczuć jak w typowym miejskim parku, warto zachować nieco większą czujność. Musimy pamiętać, że jesteśmy na terenie niezabezpieczonego budynku, z wyraźnymi brakami w zabudowie, gdzie tarasy pozbawione są balustrad, a kręte schody barierek.

Na terenie obiektu warto spędzić co najmniej kilkadziesiąt minut. Tyle czasu powinno wystarczyć na zwiedzenie ponad 50 nieukończonych pokoi, licznych zakamarków, kilku strzelistych wież i pomieszczeń przewidzianych jako basen czy kaplica. Obejście zamku dookoła pozwoli dodatkowo spojrzeć na niego z różnych stron i w pełni dostrzec rozmach śmiałego projektu.

Parking albo mandat

Choć około kilometra od zamku znajduje się parking (płatny 10 zł), asfaltowa droga kusi by jechać dalej. Kusi zresztą, jak zauważyłam, bardzo skutecznie. Na tyle, że przy samym podjeździe na zamek roi się od samochodów, pomimo wyraźnego zakazu parkowania. Ci, którzy próbowali szczęścia, zamienili 10 zł na wielokrotność tej sumy. Do tego musieli odstać swoje, gdyż dwa radiowozy zastawiły wyjazd spod obiektu i przepuszczały kierowców dopiero po przyjęciu przez nich mandatu. Jeśli zatem nie chcecie podzielić ich losu, wybierzcie parking lub zaparkujcie gdzieś w okolicy, a nie pod samą łapalicką atrakcją.

Szansa na finał?

Czy jest szansa, że po 30 latach perypetii, zawieszona sprawa zamku w Łapalicach znajdzie swój finał? Stwierdzenie takie może być przedwczesne, jednak pierwszy raz od dawna pojawia się na to realna szansa. Niedawno bowiem Rada Gminy Kartuzy doszła do porozumienia z właścicielem obiektu. Podjęto także uchwałę o sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania terenu, na którym według ostatnich doniesień ma powstać hotel, wraz z rzeźbiarską pracownią oraz galerią. * Czy tym razem śmiałe przedsięwzięcie dojdzie do skutku? To się okaże. Jednak Ci, którzy chcieliby zobaczyć zamek w Łapalicach w obecnej, surowej formie, nie powinni odwlekać wizyty. Nie wiadomo bowiem jak długo wstęp na teren obiektu pozostanie możliwy. 

Odwiedź kamienne kręgi w pobliżu →

Lubisz podobne klimaty?

Odwiedź opuszczoną posiadłość El Castillo w Panamie >>

Zajrzyj do kościoła pełnego duchów w Lukovej >>

* Za radiogdansk.pl (dostęp 25 czerwca 2020) https://radiogdansk.pl/wiadomosci/item/112108-zamek-w-lapalicach-zostanie-dokonczony-rada-gminy-kartuzy-doszla-do-porozumienia-z-wlascicielem-nieruchomosci

Artykuł Zamek w Łapalicach – niespełnione marzenie i samowola budowlana pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Góry zimą

Zimowe wyjazdy w góry zaszczepili we mnie rodzice, którzy za dzieciaka zabierali mnie tam w każde ferie. I tak były już zimowe Tatry (wielokrotnie), białe Bieszczady (kilka razy) i Góry Świętokrzyskie (tylko raz). Nie było jednak zimowych Karkonoszy. To niedopatrzenie udało mi się nadrobić w zeszłym roku, utwierdzając mnie w przekonaniu, że z zimowymi wyjazdami w góry rywalizować mogą tylko te jesienne >> Mimo krótszych dni, kapryśniejszej aury i trudniejszych warunków to właśnie jesień i zima w górach mają dla mnie największy urok, pozostawiając wiosenne i letnie wrażenia nieco w tyle.

Zimowy wyjazd w Karkonosze zaplanowaliśmy jako dość intensywny weekend, z trasą jak poniżej:

Jakuszyce – Schronisko na Hali Szrenickiej – Śnieżne Kotły – Schronisko Odrodzenie – Schronisko Dom Śląski – Śnieżka – zejście do Karpacza

Z Jakuszyc do schroniska na Hali Szrenickiej, czyli lajtowy dzień pierwszy

Naszą zimową drogę na Śnieżkę zaczynamy na stacji benzynowej w Jakuszycach, przy której znajduje się wejście na szlak. Złożyło się tak, że ruszamy w okolicach 14.00. Późno, jednak mniej więcej tak, by do schroniska na Hali Szrenickiej, gdzie zamierzamy nocować dotrzeć przed zmierzchem. Szlak, początkowo dość szeroki, stopniowo zwęża się przybierając formę dość typowej leśnej ścieżki, prowadzącej do pierwszego ciekawszego punktu dzisiejszej trasy – Owczych Skał.

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Owcze Skały

Te położone na wysokości 1041 m granitowe formacje należą do najciekawszych w całych Karkonoszach. Przy dobrej widoczności dostrzec z nich można Szrenicę, Góry Izerskie, a nawet stację przekaźnikową na Śnieżnych Kotłach. Przy gorszej dostrzega się niewiele… ale tu pole do popisu możemy zostawić wyobraźni. Pod pewnym kątem Owcze Skały wyglądają bowiem jak brama prowadząca zupełnie gdzie indziej. Gdzie? To już zostawię waszej wyobraźni. Tak czy inaczej same skałki faktycznie cieszą oko i warto zrobić tu mały przystanek, by przyjrzeć im się bliżej.  A z nich już tylko z kilka kilometrów do schroniska na Hali Szrenickiej. Trasa zimą na nieco ponad półtorej godziny, widoki dają radę, czyli całkiem miła rozgrzewka przed trudami dnia następnego.

Zima z Karkonoszach – Owcze Skały

Z Hali Szrenickiej do Domu Śląskiego, czyli hardkorowy dzień drugi

Jedna z pierwszych zasad zimowego wyjścia w góry (zwłaszcza gdy planowana trasa jest długa) dotyczy godziny jego rozpoczęcia. Dobrze by była jak najwcześniejsza. Ponieważ staramy się nie popadać w przesadę, założyliśmy że wyjście ze schroniska o 8.00 będzie wystarczającym wyrzeczeniem. Tyle, że po tych wieczornych ustaleniach otworzyliśmy piwo, potem drugie, i kolejne… Dnia następnego, z głowa niezbyt lekką, wynurzyłam się ze schroniska tuż przed 11.00.

Pamiętacie pierwszy akapit? Tak było. Gruba warstwa chmur i śnieg w twarz. I wiecie co? Było pięknie. Białe choiny na tle jednolicie zachmurzonego nieba wyrastające z niczym niezmąconej warstwy białego puchu. Inny świat, widziany ledwie w dwóch kolorach. Oprószone skały wyłaniające się ze śnieżnej mgły i nic więcej. Cudowny minimalizm. Krajobraz tak inny od chaosu przemykającego przed oczami na co dzień. W takich okolicznościach upłynęła nam cała droga na Śnieżne Kotły. A tam dopiero się działo!

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Śnieżne Kotły zimą – najpiękniejszy widok w Karkonoszach?

Zawsze mówili Wam, że spóźnianie się nie popłaca? W górach zasada ta nie zawsze ma zastosowanie. Raczej jest to istna loteria. Gdy z niemałym opóźnieniem zbliżyliśmy się do Śnieżnych Kotłów, pogoda zaserwowała nam akurat piękny, pełen kontrastów spektakl. Od niewielkiej widoczności, i klimatów rodem z miejsca odciętego od świata po muskane słońcem strome zbocza z górującym nad nimi budynkiem, które spokojnie mogłyby robić za scenerię filmu fantasy. I to bez wspomagaczy.

Wspomniany budynek to wysoki na 76 metrów Radiowo-Telewizyjny Ośrodek Nadawczy Śnieżne Kotły wybudowany w 1897 roku. Pełnił niegdyś rolę pięknie położonego schroniska górskiego, a w czasie wojny ośrodka wypoczynkowego niemieckiej formacji lotniczej i stacji radiolokacyjnej. Po wojnie mieściło się tu schronisko górskie Wawel, a od lat 60-tych XX wieku jest stacją przekaźnikową emitującą programy radiowe i telewizyjne. Na przestrzeni lat zmianom uległo nie tylko przeznaczenie tej wspaniale położonej budowli, ale i jej wygląd.

Śnieżne Kotły zimą – Karkonosze

Śnieżne Kotły zimą – Karkonosze

Śnieżne Kotły zimą – Karkonosze

Śnieżne Kotły zimą – Karkonosze

Śnieżne Kotły zimą – Karkonosze

Śnieżne Kotły zimą – Karkonosze

Śnieżne Kotły zimą – Karkonosze

Schronisko Odrodzenie – miłe złego początki

Pożegnanie ze Śnieżnymi Kotłami nastąpiło z pewnym oporem, ale czas nie działał na naszą korzyść. Oszałamiający widok zostawiliśmy za sobą, by ruszyć ku naszemu dzisiejszemu celowi jakim był Dom Śląski pod Śnieżką. Bagatela, 15 km stąd. Trasa mijała jednak zaskakująco przyjemnie. Śnieg przestał atakować, a coraz mniej nieśmiałe słońce skłaniało do pozbycia się niektórych części garderoby.

I tak było aż do Schroniska Odrodzenie, w którym zrobiliśmy sobie krótki przystanek. Budynek z zewnątrz jak wewnątrz niczym specjalnym się nie wyróżnia, do czasu przestąpienia progu toalety. Lepszych w polskich górach jeszcze nie widziałam, a z racji dość intensywnie pracującego pęcherza nieco o toaletach wiem ;)

Słońce było już nisko, a wizja opuszczenia ciepłego wnętrza wywoływała w nas w lekki dyskomfort. Wizja kolejnych 8 kilometrów wywoływała dyskomfort jeszcze większy. W myśl zasady, że najtrudniej się zebrać a później to już jakoś będzie, podnieśliśmy cztery litery i ruszyliśmy w drogę. Gdybyśmy wiedzieli jakie to “jakoś będzie” będzie faktycznie, z Odrodzenia wyszlibyśmy jeszcze mniej ochoczo.

Początki były całkiem miłe, a miękkie światło pięknie otulało okolicę… przez całe 15 minut. A później nastała ciemność. Wraz z nią wzmógł się wiatr, który nie odpuszczał już do końca. Widoków nie było, oczy łzawiły z każdym powiewem, a policzki drętwiały z zimna. I tak przez ponad dwie godziny, które pozostały do Domu Śląskiego. Tak, to właśnie ten moment gdy myślisz, że nigdy więcej. Ale tylko do czasu przekroczenia progu schroniska. Po wszystkim duma i radość Cię rozpierają i rosną z każdym kolejnym łykiem zasłużonej nalewki :)

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Schronisko Odrodzenie

Schronisko Odrodzenie

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Zima z Karkonoszach

Zimowe wejście na Śnieżkę – dzień trzeci i ostatni

Kolejny dzień to już tylko atak na szczyt. Bardzo silny wiatr jest na Śnieżce w zasadzie regułą, od której z okazji naszego przyjazdu nie przewidziano wyjątku. Dmuchało porządnie, ale widoki nie rozczarowały i kolejny raz przypomniały, ze zimą w góry warto wracać. 

Ze Śnieżki zeszliśmy prosto do Karpacza. W połowie drogi nasze oczy zaczęły na nowo przyzwyczajać się do odbioru w kolorze.

Śnieżka zimą

Śnieżka zimą

Śnieżka zimą

Śnieżka zimą

Zima z Karkonoszach

Śnieżka zimą

Zima z Karkonoszach

Świątynia Wang w Karpaczu

Co zabrać zimą w góry, czyli nieco praktyki:

Góry górom nierówne, podobnie jak zima zimie. Nie ma więc uniwersalnej listy, która sprawdzi się w każdej sytuacji i każdych warunkach. Z rzeczy przydatnych warto jednak wymienić:

• bieliznę termoaktywną i kilka warstw odzieży
• grube skarpety (również zapasowe) i odpowiednie obuwie
• latarkę, najwygodniejsza będzie czołówka
• termos z ciepłym napojem
• zapas jedzenia
• okulary przeciwsłoneczne (wierzcie mi, bywają bardziej niezbędne niż latem)
• stuptuty
• opcjonalnie raki lub rakiety śnieżne
• podgrzewacze do rąk/butów
• aplikacje na telefon przydatne w górach (np. Ratunek, ułatwiający kontakt ze służbami ratunkowymi w całym kraju)
• mapę (w niskich temperaturach sprzęt elektroniczny może nas zawieść)

Pogodę w górach warto obserwować zawsze, zimą jest to jednak ważne szczególnie. Przed każdym wyjściem na szlak należy sprawdzić prognozy jak i sytuację związaną z zagrożeniem lawinowym. Przed wyjściem poinformujmy także kogoś o planowanym przebiegu trasy.

Podczas tego wypadu warunki nam sprzyjały. Gdy dzieje się inaczej, nawet niepozorne Karkonosze potrafią pokazać na co je stać. Przekonać możecie się o tym czytając jeszcze ciepły :D wpis Pana Szpaka >>

Jeśli chcecie dobrze przygotować się do górskiej wyprawy, zajrzyjcie do Łukasza >>, który jest kopalnią wiedzy na ten temat.

U Łukasza >> dla odmiany możecie rzucić okiem na Karkonosze w czerni i bieli.

A gdyby biel nieco Was już znudziła, odwiedźcie koniecznie jesienne Tatry >>

Artykuł Śnieżka zimą – biała bajka w Karkonoszach pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

W tak nakreślonym świecie toczy się fabuła nowego, a przy okazji najdroższego jak do tej pory serialu wyprodukowanego przez Netflix – “Altered Carbon” (Modyfikowany Węgiel), na podstawie książki Richarda Morgana o tym samym tytule.

Technologię gwarantująca nieśmiertelność opracowała firma Psychasec, a jeden z jej oddziałów przez kilka dni odwiedzić można było w Warszawie. Wszystko za sprawą dość nietypowej promocji serialu i otwartego w jej ramach Pawilonu Altered Carbon.

Altered Carbon Pawilon w Warszawie

Altered Carbon Pawilon w Warszawie

Jak wyglądał pawilon Altered Carbon

Po przekroczeniu drzwi do roku 2384 oczom odwiedzających ukazywały się dwie tuby wypełnione wodą i gotowymi do użycia powłokami, a także model przechowującego świadomość stosu korowego. Centralne miejsce zajmował świetlny tunel, w którym można było przechadzać się między powłokami. Chętni mogli obejrzeć film “Historia nieśmiertelności”, dwa odcinki serialu Altered Carbon czy wysłuchać wrażeń pierwszego szczęśliwego klienta Psychasec z Polski. Łowcy trendów mieli niepowtarzalną okazję obejrzenia pokazu powłok modnych w nadchodzącym sezonie.

Każdy kto odwiedził pawilon Altered Carbon mógł także wziąć udział w symulacji wyboru własnej powłoki i przetestować ją w technologii Kinect (za pomocą gestów i komend głosowych, które odzwierciedlała ukazująca się na monitorze postać). I choć w serialu rozwiązania Psychasec dostępne są tylko dla najbogatszych, za wstęp do warszawskiego oddziału korporacji nie pobierano żadnych opłat.

Pawilon Altered Carbon dostępny był dla zwiedzających w Galerii Ethos przy Placu Trzech Krzyży od 2 do 4 lutego 2018 roku.

Altered Carbon Pawilon w Warszawie

Altered Carbon Pawilon w Warszawie

Altered Carbon Pawilon w Warszawie

Artykuł Pawilon Altered Carbon w Warszawie – niecodzienna promocja serialu Netflix pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Kolej żelazna i lokomotywa parowa – umasowienie podróżowania

Na czasy XIX wiecznej rewolucji przemysłowej, przypada uruchomienie kolei żelaznej, co stanowiło przełom na miarę obecnych tanich linii lotniczych i wpłynęło na upowszechnienie podróży. Przemieszczanie na znacznie odległości stało się prostsze i po raz pierwszy dostępne również dla klas, dla których wcześniej nie było osiągalne. Zmiany następowały także w mentalności, a przemieszczanie się bez konkretnego celu, traktowane wcześniej jako włóczęgostwo ewoluowało w nierozumiane wcześniej powszechnie podróże dla przyjemności.

Historia kolei żelaznej nierozerwalnie łączy się dziejami lokomotywy parowej. Jej początki sięgają 1770 roku i są dość osobliwe. Otóż niejaki Nicolas Joseph Cugnot zaprojektował we Francji trójkołową machinę z dużym, napełnianym wodą kotłem. Poruszała się z prędkością zawrotnych 4 kilometrów na godzinę, a jej obsługa wymagała udziału czterech osób. Pojazd Cugnota musiał się zatrzymywać mniej więcej co kwadrans, kiedy to pod kotłem rozpalano ognisko i czekano, aż wytworzy się ilość pary wystarczająca na następną kilkunastominutową podróż.

Za symboliczny dzień narodzin współczesnej kolei uznać można 27 września 1825 roku, kiedy to nastąpiło uroczyste otwarcie mierzącej 19 kilometrów linii Stockton – Darlington, na której rozwinąć można było prędkość do 39 km/h. Jej twórca, George Stephenson zbudował również pierwszy przeznaczony na potrzeby kolei parowóz “Locomotive”, który poza składem towarowym podczepiony miał wagon osobowy, którym przewieziono dostojników uroczystości otwarcia kolei. Był to zarazem pierwszy w historii przewóz pasażerów koleją napędzaną parowozem.

Dynamiczny rozwój europejskiego kolejnictwa dała jednak początek powstała kilka lat później linia Liverpool – Manchester. Również z nią związane jest nazwisko Stephensona, który przebojem wygrał konkurs na parowóz mający obsługiwać nowe połączenie. Mowa o słynnej lokomotywie parowej “The Rocket”, którą skonstruował razem z synem, uznawaną za pierwszy “nowoczesny” parowóz będący wzorem dla przyszłych rozwiązań.

Podróż z paszportem

Do XVIII wieku swobodne przemieszczanie się między krajami nie było czymś na porządku dziennym. Do odbycia podróży upoważniały papiery polecające, czyli glejt wydany przez władcę odwiedzanego kraju, będący jednocześnie polisą ubezpieczeniową na czas wyjazdu. XIX wiek to czas wprowadzenia w Europie pierwszych regulacji ruchu podróżnych w oparciu o paszporty. A skąd w ogóle nazwa dokumentu? Otóż w 1669 roku francuski król Ludwik XIV wydał edykt, zabraniający poddanym opuszczania kraju bez pisemnego zezwolenie władcy na wyjazd. A że wówczas podróże odbywano głównie drogą morską, dokument opatrzony był napisem zezwalającym na „przejście przez port” czyli „Passe port”. Mimo późniejszego upowszechnienia innych środków transportu, nazwa podróżniczej przepustki nie uległa zmianie.

Pierwsze biuro podróży i wycieczki

Rozwój kolei i rozpowszechnienie podróży zaowocowały wkrótce zainicjowaniem zupełnie nowej działalności biznesowej, czyli organizacji grupowych wycieczek. Pionierem w tej dziedzinie był Anglik, Thomas Cook, który w 1841 roku zorganizował pierwszą publiczną wycieczkę pociągiem, a trzy lata później otworzył pierwsze w Europie biuro podróży.

Pierwszym polskim biurem podróży był założony we Lwowie w 1920 roku Orbis. Dość szybko Orbis awansował do grona 10 najlepszych biur podróży na świecie, a w 1933 roku, po zakupie jego akcji przez bank PKO, siedziba spółki została przeniesiona do Warszawy. Przed wybuchem II Wojny Światowej biuro dysponowało 136 oddziałami w Polsce i 19 za granicą. Do 1939 roku Orbis działał z rozmachem, obsługując ponad 5 milionów klientów.

Murray i Bedecker – Lonely Planet XIX wieku

Zanim jednak pierwsi ochotnicy wysłani zostali na masową wycieczkę, wydano w Anglii publikację stanowiącą niejako rewolucję w sposobie pisania o podróży. Był to można rzec pierwszy przewodnik turystyczny we współczesnym rozumieniu tego słowa. O podróżach pisano oczywiście znacznie wcześniej, a pierwsze relacje z odwiedzanych krain popełniano już w starożytności. Jednak pozycja Johna Murraya III, wydana przez jego ojca Murraya II, zmieniła na stałe stosunek Europejczyków do czerpania informacji o wyjazdach. Poetyckie opisy odwiedzanych lokalizacji ustąpiły miejsca dość suchym informacjom praktycznym i wytyczonym punkt po punkcie trasom zwiedzania. W Niemczech przewodniki utrzymane w podobnym tonie wydawać zaczął niejaki Karl Bedecker. Publikacje Murraya i Bedeckera cieszyły się autorytetem do tego stopnia, że pozytywna bądź negatywna ocena decydowała w dużej mierze o być czy nie być hotelowego biznesu, doprowadzając niektóre przybytki do bankructwa. Pozycje te stały się atrybutem szanującego się XIX-wiecznego podróżnika, wówczas jednak głównie tego z wyższych sfer.

Kolej na ziemiach polskich w XIX w

Czasy przypadające na rozwój kolei w Europie nie był dla Polski delikatnie mówiąc szczególnie szczęśliwe. Wymazanie z map dyskwalifikowało nasz kraj z udziału w techniczno-cywilizacyjnym wyścigu, a rozwój przemysłowy, w tym linii kolejowych, uzależniony był od interesów politycznych, gospodarczych i wojskowych zaborców. Kolej żelazna zawitała na nasze ziemie w 1842 roku, gdy otwarto pierwsze publiczne połączenie między Wrocławiem a Oławą. Później linię doprowadzono aż do Mysłowic i jak podaje Polska Kronika Filmowa przejazd na całej trasie kosztował odpowiednio: 73 srebrne grosze w trzeciej klasie, 119 w drugiej i 159 groszy w pierwszej.

Następnym kolejowym przedsięwzięciem była Droga Żelazna Warszawsko-Wiedeńska, będąca pierwszą taką koleją na terenie Królestwa Polskiego. Łącznie z budową kolei wybudowano w Warszawie okazały gmach Dworca Wiedeńskiego projektu Henryka Marconiego. Dziś jego miejsce zajmuje stacja metra “Centrum”. W miejscu dzisiejszej “patelni” widniałą tablica pamiątkowa z tekstem: “Tu stała wieża zegarowa dworca Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej”. Tablica zaginęła jednak podczas budowy stacji metra.

15 października 1845 roku fragment kolei Warszawsko-Wiedeńskiej doprowadzono do Skierniewic.

Parowozownia Skierniewice

Parowozownia w Skierniewicach to pierwszy i największy w kraju prywatny zbiór taboru kolejowego z okresu historycznego. Właścicielem eksponatów jest Polskie Stowarzyszenie Miłośników Kolei, będące największą i najstarszą grupą miłośników kolei w Polsce. Zgromadzona tu kolekcja liczy ponad 100 pojazdów wśród których obejrzeć można m.in. parowozy, lokomotywy spalinowe, jak również wagony pasażerskie i towarowe z drugiej połowy XIX wieku i pierwszej połowy XX wieku. W parowozowni, oprócz europejskich kolejowych perełek, zostało zachowane wyposażenie związane z obsługą trakcji parowej oraz wyposażenie warsztatowe.

Wśród najcenniejszych eksponatów można wymienić między innymi jeden z pięciu zachowanych na świecie drewnianych wagonów restauracyjnych z 1910 roku, wagon salonowego powojennego pociągu rządowego z 1953 roku, pruski wagon czteroosiowy do pociągów pospiesznych z 1907 roku o konstrukcji drewnianej, jak również wagon pasażerski o sześciu osiach z bocznymi drzwiami z 1906 roku a także jedyny zachowany egzemplarz polskiej lokomotywy przemysłowej z 1914 roku. Skierniewicka parowozownia wpisana jest do rejestru zabytków.

Eksponaty z parowozowni wykorzystane były w filmach, m.in. w „Liście Schindlera” oraz „Pianiście”, a także produkcjach dokumentalnych. Posłużyły również jako tło naszej sesji:

Steampunk Locomotive Pro

Organizacja sesji: Joanna Kołakowska, Sławomir Tomaszkiewicz

Uczestnicy sesji (modelki/medele, MUA, stylizacje, fryzury) >>

Artykuł Podróż w kłębach pary – parowozem w XIX wiek pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Po chwilowej rezygnacji nastąpił zwrot i stwierdziłyśmy, że ulewy nam niestraszne, a zamiana trekkingu po górach na rajd po knajpach nie będzie ostatecznie najgorszym rozwiązaniem.

Gdy wysiadłyśmy na zakopiańskim dworcu przeczuwałyśmy, że pisane nam będzie właśnie to ostatnie. Ruszyłyśmy w stronę zarezerwowanej kwatery, rozlokowałyśmy się w przytulnym pokoju na poddaszu i z kubkami gorącej herbaty wsłuchiwałyśmy się w stukające o parapet krople.

Nie minęło wiele czasu, gdy okazało się, że pogłoski o nieprzerwanych ulewach były mocno przesadzone, a deszcz opornie, ale jednak zaczął odpuszczać. Opady zelżały na tyle, że zdecydowałyśmy się ruszyć na szlak.

Jesień w Tatrach

Każda pora roku ma swój urok, zwłaszcza w górach. Ten wyjazd, mimo niepewnych początków, utwierdził mnie w przekonaniu, że jesienią jest tu szczególnie pięknie. To nie była złota polska jesień, lecz ta mglista, wietrzna i wilgotna. Warunki zmieniały się z minuty na minutę, a nisko zawieszone chmury oplatające zbocza co chwila zmieniały położenie, gwarantując wspaniały spektakl. A że prognozy najwyraźniej wystraszyły większość górołazów, widoki te miałyśmy tylko dla siebie. Tak pustych tatrzańskich szlaków nie widziałam nigdy wcześniej. A oto i one:

Na koniec letni widok z Rysów, choć spokojnie może robić za jesienny. A lubię go na tyle, że nie mogłam się powstrzymać ;)

Artykuł Tatry w jesiennej odsłonie pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Co zatem może pójść nie tak i jakie wyzwania stoją przed uczestnikami sesji podwodnej? Oto kilka z nich:

Modelka

Nawet gdy Twoja modelka ma bardzo duże doświadczenie, jeśli wcześniej nie pozowała pod wodą, możesz uznać, że go nie ma. Koordynacja ruchów, utrzymanie się pod powierzchnią wody, utrzymanie otwartych oczu, odpowiednia mimika, to tylko niektóre z problemów, z którymi nie trzeba się mierzyć podczas zwykłych sesji, a w wodzie owszem.

Fotograf

Podobnie jak modelka, możesz mieć kłopot z koordynacją pod wodą i samym utrzymaniem się pod nią, zaaranżowaniem odpowiedniej sceny, czy obsługą aparatu w obudowie. Przed właściwą sesją warto popracować nad tymi umiejętnościami, by sesja nie okazała się porażką z Twojej winy.

Obudowy do fotografii podwodnej

Ceny profesjonalnych obudów wodoodpornych do lustrzanek mogą przyprawić o zawrót głowy. Ich koszt zaczyna się od około 7000 PLN, a wiele modeli oscyluje w okolicach 15000 PLN i więcej. Kupowanie takiego sprzętu przed pierwszą podwodną sesją mija się z celem, zwłaszcza, że nie mamy pewności czy odnajdziemy się w tym rodzaju fotografii i będziemy chcieli doskonalić swój warsztat.

Obejrzyj inne ciekawe sesje »

Na szczęście z pomocą przychodzą wodoodporne worki czy etui. Nie są tak profesjonalne, jak wspomniane obudowy, a do ich używania trzeba się przyzwyczaić, ale początkującemu fotografowi podwodnemu powinny wystarczyć, a ich koszt dla lustrzanek zaczyna się od około 300 zł. Sama korzystałam z modelu DICAPAC WP-S5, który dał radę, choć z początku folia dość mocno utrudniała obsługę aparatu.

Oświetlenie w sesji podwodnej

Woda silnie pochłania światło, a do tego robi to nierównomiernie. Na dnie basenu światła będzie znacznie mniej niż przy powierzchni wody, a im głębiej fotografujemy, na zdjęciach pojawiać się będzie niebiesko-zielona dominanta. Ludzkie oko posiada zdolności adaptacyjne, których nie ma aparat, dlatego kolorystyka, którą widzimy pod wodą, będzie się różniła od tej z zapisu cyfrowego. Należy zatem pamiętać o odpowiednim oświetleniu zewnętrznym, a także podwodnym. W przypadku mojej sesji oświetlenie okazało się niewystarczające.

Brudna woda

Olbrzymie znaczenie w fotografii podwodnej ma przejrzystość wody, w której wykonujemy zdjęcia. Aparat wychwytuje zanieczyszczenia, których nie widać gołym okiem, dlatego stopień zabrudzenia wody zobaczymy w pełni dopiero na monitorze. Jeśli już podczas sesji widzimy, że woda jest mętna, nie wróży to niczego dobrego. Na fotografii efekt ten będzie zwielokrotniony.

Odpowiedni makijaż

To raczej oczywiste, ale na wszelki wypadek przypomnę. Makijaż modelki musi być wykonany kosmetykami wodoodpornymi i to tymi dobrej jakości. Kolorowe plamy na twarzy i odklejające się rzęsy to kiepski pomysł (chyba, że taki był zamysł sesji).

Postprodukcja

Zdjęcia podwodne wymagają często dokładniejszej „obróbki” niż w przypadku innych sesji. Potrzebna bedzie zapewne korekcja balansu bieli oraz usunięcie zanieczyszczeń. Pamiętajmy, by zdjęcia robić w formacie RAW. W przypadku fotografii podwodnej ma to szczególne znaczenie.

Należy pamiętać też o masce bądź okularach. Przydatne będą także obciążniki ułatwiające pozostanie pod wodą odpowiedni czas. Jeśli zamierzamy fotografować kilka godzin, warto rozważyć zaopatrzenie się w piankę do pływania.

Sesję zorganizowali: Ania Orzechowska, Piotr Prokopowicz, Anna Donica

Strona wydarzenia na Facebooku.

Spodobało Ci się? Obejrzyj inne ciekawe sesje »

Artykuł Pierwsza sesja podwodna pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Druga odsłona sesji Grande Masqerade II Temple of Shadows zorganizowanej przez Fundację Twoje Dziedzictwo i Altersteam miała miejsce na terenie ruin kościoła ewangelickiego w Starych Jaroszowicach. Drewniany dom modlitwy powstał tu w roku 1744 r. Kościół murowany zbudowano w latach 1842 – 1844. Istnieje on co prawda do dziś, choć opuszczony w 1945 zaczął stopniowo niszczeć. Mimo, że z jednej strony budowla wydaje się być nienaruszona, rzut oka do jej wnętrza (a raczej z tego co z niego zostało) ukazuje ogrom zniszczeń. Podupadł także przykościelny cmentarz, zaś miejscowe katakumby zostały ograbione. Ocalała pastorówka z przełomu XIX i XX w. pełni obecnie funkcję biblioteki.

Efekty sesji możecie obejrzeć w galerii i na fb.

A oto galeria pierwszej części sesji, we wnętrzach kościoła ewangelickiego w Żeliszowie.

Niewielka zapowiedź sesji w Starych Jaroszowicach:

Ruiny kościoła w Starych Jaroszowicach.

Artykuł Grande Masqerade II – Temple Of Shadows. Stare Jaroszowice pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Dla jednych to po prostu zabawa, dla innych popis umiejętności charakteryzatorskich, dla jeszcze innych pretekst do zwrócenia uwagi na lokalne czy ogólnoświatowe problemy (tak działa np. organizacja Zombie Squad).

Pierwszy Zombie Walk w Warszawie odbył się w roku 2007. Od tego czasu, w każdą ostatnią sobotę czerwca, niektóre warszawskie ulice wyglądają jak poniżej. Więcej zdjęć z imprezy znajdziecie w galerii.

Artykuł Zombie Walk 2015 pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.