Przed wyjazdem, czyli miłe złego początki

Pierwsze rozeznanie odnośnie kazachskich wypożyczalni robiliśmy jakiś czas przed wyjazdem. Zarówno ich liczba jak i wybór dostępnych modeli przedstawiały się całkiem przyzwoicie. Na tyle, by podejść do tematu bez obaw. Załatwimy wszystko tuż przed wyjazdem, pomyśleliśmy. Wcześniej się udawało to i tu się uda. Nope!

Wypożyczenie samochodu w Kazachstanie – zderzenie oczekiwań z rzeczywistością

Wypożyczalni w Kazachstanie faktycznie jest sporo, jak i dostępnych modeli aut. Problem w tym, że jak się okazało dostępne są one tylko do jazdy w obrębie miasta, czyli dla większości podróżujących stają się po prostu bezużyteczne. Znalezienie wypożyczalni zezwalającej na jazdę w terenie proste nie jest, a już na pewno nie na ostatnią chwilę. Ponieważ wybór takich miejsc jest mocno ograniczony, to i auta rozchodzą się na tyle szybko, że będąc na miejscu nie mieliśmy jak się okazało czego szukać.

Opcje pozostały nam dwie. Wypożyczenie samochodu z kierowcą, którego w podróży należy przy okazji nakarmić i utrzymać lub skorzystanie z mniej oficjalnych pośredników znalezionych w odmętach rosyjskojęzycznego Internetu. Była jeszcze trzecia opcja, lokalny transport. Skorzystalibyśmy z niego z przyjemnością, jednak przy dłuższym czasie pobytu. Ponieważ jednak planowaliśmy jeszcze przeskok do Kirgistanu stwierdziliśmy, że ta opcja bardzo ograniczy wybór miejsc, do których zamierzaliśmy się udać >> 

U pośrednika

Zdecydowaliśmy się na opcję numer dwa. No i się zaczęło :)

Po kilku telefonach namierzyliśmy osobę, która miała dostępny samochód w interesującym nas terminie… czyli na już. A konkretnie na jutro. Aby go odebrać i dopełnić niezbędnych formalności musieliśmy udać się do dość odległej dzielnicy na obrzeżach miasta, co następnego dnia uczyniliśmy całą naszą czteroosobową ekipą. Spotkaliśmy się tam z pośrednikiem, który pokazał nam oferowane cacko – Nissana Qashqai w kolorze kawy z mlekiem. Już przez telefon dopytywaliśmy czy brak napędu 4×4 nie będzie stanowił problemu na kazachskich drogach. Pan powiedział, że nie wie, ale wybór mamy taki albo żaden. Ponieważ czas mijał nieubłaganie, wybraliśmy opcję “taki’.

Załatwienie formalności zajęło nam około 4 godzin. Na szczęście koledzy znają rosyjski, jednak możliwość porozumiewania się a analiza rosyjskojęzycznych druczków to jednak co innego. Niestety tylko w takim języku dostępna była umowa najmu i ubezpieczenia. Zweryfikowanie czy wszystko ok zajęło nieco czasu, więcej jednak trwały dygresje, którymi pan poczuł się w obowiązku nas uraczyć. Po wszystkim udał się do domu wydrukować dodatkowe dokumenty. Drukarka słabo współpracowała, lub pan postanowił po prostu zjeść obiad. Czekaliśmy na jego powrót ponad godzinę, myśląc w międzyczasie, że wypożyczenie samochodu szlag trafił.

Na koniec poproszono nas żebyśmy na odwrocie wypisali miejsca na trasie, które zamierzamy odwiedzić. Nie wzbudziło to naszych podejrzeń i na listę wskoczyły Kanion Szaryński, Jezioro Kaindy, czy park Ałtyn Emel, a także okoliczne miasteczka. Nie znaliśmy w końcu dokładnej trasy przejazdu tylko orientacyjne jej punkty. Myśleliśmy, że za pytaniem tym kryje się troska, jeśli nie o nas, to o wypożyczane auto, a także chęć uprzedzenia nas z którymi miejscami Quasquai może sobie nie poradzić. Skala naszej pomyłki objawiła się kilka dni później. Najpierw jednak wystartowaliśmy z Ałmaty i cieszyliśmy się jak dzieci.

Kazachstan samochodem

Kazachstan samochodem

Kazachstan samochodem

Wciągające piaski Kapszagaj

Radość trwała godzinę z haczykiem. Dokładnie tyle ile zajmuje dojazd z Ałmaty nad jezioro Kapszagaj. To właśnie tu niepozorne piaski przy samej szosie pokonały naszego kawowego rumaka. Z początku wydawało się, że chwila kopania przy kole załatwi sprawę. W końcu większa część auta pozostawała na utwardzonej drodze.  Wrażenie to zostało jednak boleśnie zweryfikowane. Samochód ani drgnął. Zrobiło się już ciemno, a droga przy której utknęliśmy okazała się niezłym zadupiem. Niezłym do tego stopnia, że nie przejeżdżał tamtędy żaden samochód. Gdy w końcu jeden zbłąkany pojazd się pojawił, jego kierowca nie był w stanie nas wyciągnąć. Powiedział jednak, że akurat przypadkiem na położonym nieopodal polu namiotowym jest jego kolega, który zapewne nam pomoże.

Kolega miał na imię Timur i podjechał masywną Navarrą dającą nadzieję na ekspresową akcję ratunkową. Po pierwszej godzinie nadzieja nieco podupadła, po dwóch ulotniła się niemal zupełnie. Nie doceniliśmy jednak kazachskiego zawzięcia i chęci pomocy. Po trzech godzinach przeciągania po piachu i grzania silnika do niemożliwości nasz samochód wrócił w końcu na twardą drogę. Nie wiedzieliśmy jeszcze jak jego bebechy zniosły piaszczyste perypetie, ale i tak uznaliśmy, że w całej tej sytuacji mieliśmy sporo szczęścia. Przez kilka godzin nie przejeżdżał bowiem tędy nikt inny, więc wykorzystaliśmy z powodzeniem jedyną jak się okazało szansę na ratunek.

Akcję zakończyliśmy koło 3 w nocy więc Timur zaproponował żebyśmy udali się z nim na kemping, a on pokaże nam miejsce nad jeziorem gdzie możemy rozbić namioty. Zmęczeni z chęcią przystaliśmy na takie rozwiązanie. Nasza noc nie miała się jednak jeszcze skończyć, bo nie ujechaliśmy kilometra jak dzielna Navarra złapała gumę. Poziom absurdu sięgnął zenitu, gdy nieprzygotowany na tę okoliczność Timur zaimprowizował zatyczkę z kąpielówek. Nad jezioro i zasłużony odpoczynek dotoczyliśmy się przed czwartą.

Następnego ranka okazało się, że nie byliśmy jedynymi, których zwiodły niepozorne pobocza, a na tutejsze piaski nie są odporni nawet miejscowi. Ci jednak zapuścili się w nie nieco dalej.

Akcja wydobycia innego auta, które zjechało z w piach głębiej.

Akcja wydobycia innego auta, które zjechało z w piach głębiej.

Żarkent – awantura numer jeden

Było po 23.00 kiedy podjechaliśmy pod robotniczy hotel w Żarkencie, w którym wcześniej zarezerwowaliśmy nocleg. Nagle jednemu z kolegów zadzwonił telefon. Okazało się, że to nasz pośrednik postanowił zrobić nam karczemną awanturę. Mimo, że nie był na głośnomówiącym wszyscy mogliśmy usłyszeć jego wrzaski i niemal półgodzinny szaleńczy wywód. Zaoszczędzę Wam pikantniejszych szczegółów. Sedno monologu (bo rozmową nazwać tego nie można) to w skrócie:

• Żarkentu nie było na trasie waszej podróży, złamaliście warunki umowy
• Nie oddam Wam kaucji
• Jesteście oszustami
• Powinienem zdalnie odłączyć wam silnik i nasłać na was policję (i może tak właśnie zrobię)

Kiedy już wykrzyczał wszystko co miał nam do przekazania, pośrednik rozłączył się, nie dając szansy żadnym tłumaczeniom, pytaniom czy odniesieniu się do absurdalnych zarzutów. Wiedzieliśmy, że są one wyssane z palca, gdyż umowa nie stawiała ograniczeń trasy poza tym, by przebiegała w obrębie Kazachstanu.

Pamiętacie jednak punkty, które mieliśmy wypisać na odwrocie? To one posłużyły naszemu pośrednikowi jako pretekst do całej awantury. Naszą podróż cały czas monitorował GPS przekazujący dokładne dane o naszym aktualnym położeniu. Jednak dwie kwestie. Chyba nikt przed rozpoczęciem podróży nie zna pokonywanej trasy co do kilometra. Byłoby to absurdalne. Po drugie, punkty te nie stanowiły przedmiotu umowy. Jednak jeśli nie wiadomo o co chodzi, to oczywiście chodzi o kasę. W tym przypadku o kaucję, którą nasz pośrednik postanowił po prostu przytulić. Pozostało się cieszyć, że odległości pokonywane w piaskach Kapszagaj były zbyt małe i GPS ich nie wychwycił, nie rejestrując tym samym niczego dziwnego ;)

Całą awantura pozostawiła nie tylko niesmak, ale i obawę jak potoczą się dalsze losy wyjazdu.

Shelek – upomnienie numer dwa

A toczyły się bardzo dobrze do czasu, gdy nasz pośrednik postanowił ponownie dać o sobie znać. Tym razem tylko smsowo, jednak poziomem żenady przekroczył nawet swój poprzedni wyskok. Rzecz działa się w miejscowości Shelek (Шелек), gdzie również postanowiliśmy zostać na noc. Krążyliśmy zatem w poszukiwaniu dogodnego lokum. Następnego dnia dowiedzieliśmy się, że ponownie złamaliśmy warunki umowy, bo owszem, miasto było na naszej trasie, ale mieliśmy tylko przez nie przejechać, a nie zbaczać z drogi i zatrzymywać się na dłużej :) Chyba jakikolwiek komentarz jest tu zbędny.

Kazachstan samochodem

Kazachstan samochodem

Oddawanie samochodu

Nie muszę zapewne wspominać, że po powyższych przeżyciach nie mieliśmy ochoty widzieć pośrednika już nigdy więcej. Niestety zwrot samochodu wymagał skonfrontowania się z nieuniknionym. Zastanawialiśmy się jakie jeszcze niespodzianki trzymał dla nas w zanadrzu. Ponieważ wiedzieliśmy, że mamy do czynienia z typem dość niezrównoważonym postanowiliśmy się rozdzielić. Męska część ekipy pojechała zwrócić auto, a damska została w hostelu, by z bezpiecznej odległości nadzorować całą akcję i w razie problemów wezwać posiłki. Samochód miał być zwrócony czysty, więc procedurę oddania poprzedziła wizyta w okolicznej myjni (akurat jedynej w tamtejszej okolicy). I tam zaczęło się robić filmowo.

Otóż niespodziewanie podszedł do nas człowiek, który przedstawił się jako właściciel wypożyczonego Quashqay’a i zaczął pytać o wrażenia z wyjazdu. Opowiedzieliśmy przy okazji o całej historii z pośrednikiem, na co właściciel samochodu zareagował niemałym zdziwieniem. Powiedział, że wie o tym że nasza trasa była namierzana gpsem, ale nie zauważył w niej żadnych nadużyć i że zwrot kaucji jak najbardziej nam się należy. Poza tym nic nie słyszał o tym jakoby nie miałaby ona być nam zwrócona. W tej chwili stało się jasne, że pośrednik pogrywa nie tylko z nami, ale i z właścicielem, z którym najprawdopodobniej nie zamierzał dzielić się zatrzymanymi pieniędzmi.

I tak zrodził się iście szpiegowski plan. Właściciel poprosił żebyśmy przemilczeli nasze spotkanie i nagrywali rozmowę z pośrednikiem, a także poprosili o zwrot kaucji. W razie odmowy, mieliśmy smsem wezwać właściciela, który zamierzał czekać w pobliżu. I tak właśnie się stało. Chłopaki najpierw odwiedzili z pośrednikiem pobliski warsztat (w którym o dziwo okazało się, że przygody na trasie nie zostawiły na aucie żadnego śladu), a później rozpoczęli procedurę zwrotu auta z włączonym mikrofonem. Atmosferze spotkania daleko było do sympatycznej, pośrednik powtórzył mniej więcej to co podczas pierwszej awantury, tym razem jednak dużo spokojniej. Niestety nie do końca wypalił plan rozdzielenia się i trzymania pośrednika z dala od naszego miejsca zamieszkania, bo zażyczył sobie od nas dokumentu, który jak wydawało nam się powinien pozostać u nas. Przyjechał więc w pobliże naszego hostelu i tu kontynuowana była cała akcja.

Gdy koledzy usłyszeli, że kaucja nie będzie nam zwrócona zgodnie z umową napisali do właściciela, który w krótkim czasie zjawił się na miejscu. Nie widziałam miny zaskoczonego pośrednika, ale ponoć zdecydowanie jest czego żałować. Zaraz potem panowie zamknęli się w samochodzie i długo debatowali żywo przy tym gestykulując. W końcu pośrednik wyszedł, trzasnął drzwiami i szybkim krokiem ruszył w siną dal. Tyle go widzieliśmy.

Właściciel oznajmił, że już wcześniej miał co do pośrednika pewne podejrzenia, jednak brakowało mu dowodów że był przez niego oszukiwany, a teraz gdy je zdobył zakończył z nim współpracę.

Tak zakończyła się cała sprawa. Oddanie samochodu zajęło nam tymczasem cały dzień, który jak się domyślacie zamierzaliśmy spożytkować nieco inaczej. Ostatniej nocy towarzyszyła nam również obawa, że wkurzony pośrednik wróci, by odpłacić nam za niepowodzenie w biznesie. Tak się na szczęście nie stało.

Kazachstan samochodem

Kazachstan samochodem

Kazachstan samochodem

Epilog

Do tej pory nie mamy pewności czy pośrednik faktycznie działał na własną rękę i oszukiwał właściciela samochodu czy też panowie działali w zmowie i byliśmy świadkami zaaranżowanej przez nich tragikomedii. Wydaje się ona trochę bez sensu i naprawdę wystarczyło dużo mniej zachodu żeby oskubać nas z tych 6 stów kaucji. Wątpliwości budzi jednak fakt, że właściciel co prawda współczuł nam straconych pieniędzy, nie kwapił się jednak by zapłacić za swego współpracownika, a później na własną rękę domagać się zwrotu. Zamiast tego proponował byśmy następnego dnia poszli razem załatwić sprawę poprzez notariusza, co wiązało się z pozostaniem na miejscu kolejnych dni, których już nie mieliśmy i dopełnianiem kolejnych formalności, na które totalnie nie mieliśmy ochoty. Cóż, może tak się to w Kazachstanie załatwia. Wolimy myśleć, że właściciel nie maczał palcy w całym zajściu. Zresztą, chcieliśmy zostawić już tę sprawę za sobą i ruszyć w dalszą drogę, wiodąca do Kirgistanu >>

Jak widzicie w naszym przypadku wypożyczenie samochodu w Kazachstanie okazało się przedsięwzięciem dość karkołomnym, które długo pozostanie w naszej pamięci. Warto jednak dodać, że było to jedyne złe doświadczenie podczas całego wyjazdu. W większości sytuacji Kazachowie okazali się ludźmi serdecznymi i pomocnymi, więc absolutnie nie oceniajcie ich przez pryzmat powyższej sytuacji. Wręcz przeciwnie, możecie spodziewać się po nich wiele dobrego, a wyjątki jak wiecie spotkać można wszędzie.

Kazachstan samochodem

Bilans zysków i strat

Mimo powyższych perypetii historię tę mogę podsumować na plus. Zwłaszcza z perspektywy czasu.

Straty:

• Czas – niefrasobliwe podejście do tematu wynajmu wyjęło nam mniej więcej 3 dni z podróży
• Nerwy – pośrednik dał nam nieźle popalić i nie raz przez niego skakało nam ciśnienie
• Kasa – kaucja do nas nie wróciła, więc byliśmy w plecy około 6 stów. Umówmy się, zwłaszcza przy podziale na 4 osoby to żadne duże pieniądze. Bolało głównie to, że zostaliśmy oszukani i mówiąc wprost pieniądze zostały nam ukradzione.

Plusy:

• Mimo 3 dni w plecy udało nam się dotrzeć do większości zamierzonych miejsc, co w przypadku lokalnego transportu nie udałoby się w takim czasie
• Z perspektywy czasu całą historię wspominamy jak trzymający w napięciu, ale i dość zabawny film
• Może ta historia pozwoli nam wyciągnąć wnioski na przyszłość i dwa razy zastanowimy się z odkładaniem niektórych rzeczy na ostatnią chwilę, czego i Wam życzę ;)

A jeśli nie chcecie powtarzać naszych błędów, możecie skorzystać z usług tej wypożyczalni >> Znajomi donoszą, że jest w porządku.

O podróżowaniu po Kazachstanie samochodem przeczytacie też u Izy i Mariusza >>

Artykuł Wynajem samochodu w Kazachstanie – studium przypadku pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Ałmaty

Głównym ośrodkiem południowo wschodniej części Kazachstanu jest Ałmaty. To największe miasto, a w latach 1991-98 także stolica, która straciła nieco pozycję na rzecz mocno dofinansowanej i rozbudowywanej w nowoczesnym stylu Astany. Nadal pozostaje jednak głównym ośrodkiem naukowym, kulturalnym oraz przemysłowym. Część obywateli szybko się tu bogaci, o czym świadczy między innymi duża liczba naprawdę drogich samochodów przemierzających ulice. I o ile rozwarstwienie społeczne jest w Kazachstanie bardzo duże i bieda stanowi tu wciąż duży problem, tak tutejsze ośrodki miejskie mogą bez kompleksów rywalizować z europejskimi. Jeśli chcecie poznać miasto bliżej odsyłam Was do anglojęzycznego tekstu koleżanki Kami »

Gdzie nocować w Ałmaty

Ałmaty coraz bardziej otwiera się na turystów, a co za tym idzie oferta noclegowa jest tu naprawdę szeroka >> Standard hoteli i hosteli pozostaje jednak dość zróżnicowany, jeśli więc nie chcecie szukać w ciemno z czystym sumieniem mogę polecić miejsce, w którym sama spędziłam kilka nocy, czyli Alma Cinema Hostel. To wygodne i przytulne lokum wyróżniające się również ciekawym designem. Duszą tego miejsca jest jednak przede wszystkim obsługa, a zwłaszcza właścicielka, która okazała się nie tylko osobą kontaktową, ale gdy zaszła potrzeba niezwykle pomocną. Łatwo możecie sprawdzić jak wiele osób podziela moją opinię >>

Ałmaty to wspaniałe miejsce wypadowe do mniej lub bardziej ciekawych miejsc, a także tych naprawdę wyjątkowych. W okolicy znajdują się między innymi:

Kanion Szaryński

Drążony w dolinie rzeki Szaryn kanion, przywodzi na myśl raczej amerykańskie krajobrazy i jest ewenementem przyrodniczym w tej części świata. Jego ściany sięgają 200 m wysokości, a rzeźba budujących go piaskowców i zlepieńców odznacza się dużą różnorodnością, co sprawia, że zarówno oglądanie kanionu z krawędzi, jak i z wnętrza zapewnia ciekawe wizualne doznania.  Poza walorami przyrodniczymi, kanion Szaryński oferuje zaskakujące bonusy osobom spędzającym tu noc ;)

Więcej o Kanionie Szaryńskim »

W Kanionie Szaryńskim nad ranem.

Jezioro Kaindy

Powstałe w wyniku trzęsienia ziemi jezioro skrywa w swych turkusowych wodach zatopiony las. Choć największa różnorodność kryje się pod powierzchnią, a temperatura wody nie zachęca do nurkowania bez pianki, naprawdę warto tu dotrzeć by choć przez chwilę pogapić się na tę krajobrazową perełkę. Nieopodal znajduje się także szlak prowadzący do położonych na różnych wysokościach jezior Kolsay.

Więcej o Kaindy »

Kaindy, zatopiony las, Kazachstan

Ałtyn Emel (Ałtyn Jemiel)

To park narodowy, którego pustynno-stepowy obszar otaczają góry. Jego nazwa wiąże się z historią mongolskiego przywódcy Czyngis – chana, a temperatury latem nawet upałolubnych mogą przerosnąć ;) Jego główne atrakcje to Śpiewająca Wydma, góry Aktau oraz wzgórza Katutau. Warto zostać tu dłużej niż jeden dzień.

Więcej informacji i zdjęć z parku »

Ałtyn Emel – Śpiewająca Wydma

W drodze do Ałtyn Emel

Meczet w Żarkencie

Żarkent położony jest zaledwie 30 km od granicy z Chinami.  Samo miasto nie wyróżnia się niczym szczególnym, będąc w pobliżu warto tu jednak zajrzeć choćby dla jednej budowli. Wzniesiono tu bowiem niezwykłą świątynię, łączącą cechy meczetu i pagody. Zbudowano ją z drewna, co jednak niesamowite, nie użyto przy tym ani jednego gwoździa. Za czasów ZSRR obiekt służył pogranicznikom za wartownię. Pełnił też funkcję pijalni herbaty. Obecnie przekształcony jest w muzeum, a od lat 60 ubiegłego wieku uchodzi za zabytek.

Można też zatrzymać się w hotelu robotniczym i poszwendać się po jego korytarzach…

A także pokręcić się po miejscowym bazarze, na którym znaleźć można całkiem sporo pyszności.

W Żarkencie.

Jezioro Kapszagaj

Kapszagaj to sztuczny zbiornik oddalony od Ałmaty o około 70 km. Miejsce, gdzie Kazachowie przyjeżdżają odpocząć po pracowitym miejskim tygodniu (gdy znudzi im się już Wielkie Jezioro Ałmaty ;) W czasie naszego pobytu najwyraźniej nikomu odpoczywać się nie chciało, bo poza dosłownie kilkoma osobami zastaliśmy zupełną pustkę. Nam zresztą miejsce nie kojarzy się specjalnie relaksująco, bo 3 godziny trwała akcja wyciągania naszego samochodu z pobocza, na którym zakopaliśmy się niemal na dobre. I tak mieliśmy szczęście, że wieczorem zatrzymał się, jak się później okazało jedyny przejeżdżający tamtędy samochód. Jeśli więc zawędrujecie w te rejony, koniecznie uważajcie na zdradliwe pobocza ;)

Na tle innych kazachskich miejsc Jezioro Kapszagaj nie wydało mi się szczególną atrakcją, jeśli jednak macie nieco więcej czasu, można się tu rozejrzeć czy orzeźwić kąpielą. W okresie letnim na pewno to docenicie ;)

Jeśli zaś uważacie, że Wasz wyjazd wzbogaci odrobina hazardu, nie pogardzicie zapewne położonym tuż obok miastem Kapszagaj, które ze względu na liczbę kasyn zwane jest kazachskim Las Vegas.

To oczywiście zaledwie wycinek z tego, co ma do zaoferowania południowo-wschodni Kazachstan. Dla bardziej ekstremalnych wspinaczy najważniejszym miejscem będzie zapewne Chan Tengri, wznoszący się na granicy Kazachstau, Kirgistanu i Chin. To najwyższy szczyt Kazachstanu i drugi co do wysokości wierzchołek gór Tienszan, a także najbardziej wysunięty na północ spośród siedmiotysięczników.

Rejon ten wiele oferuje miłośnikom gór, a także zwolennikom różnorodności. A z początkiem 2017 roku stał się dla nas jeszcze bardziej osiągalny, za sprawą zniesienia wiz do Kazachstanu. Nasze linie lotnicze uruchomiły też bezpośrednie loty do Astany. Teraz czekamy na Ałmaty :)

Artykuł Odkrywamy Kazachstan – Ałmaty i okolice pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Artykuł Przez step, góry i pustkowia – zdjęcia z kazachskich dróg pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Las zatopiony w jeziorze

Kaindy to jednak miejsce szczególne. Jego wody skrywają bowiem zatopiony las, a białe kikuty wystających na powierzchnię świerków i brzóz sprawiają, ze jego widok zapada w pamięć.

To niezwykłe jezioro powstało całkiem niedawno (w 1910 lub 1911 roku) w wyniku trzęsienia ziemi. Spadające skały utworzyły naturalną zaporę, a gdy dno wąwozu wypełniła woda, zalała rosnący tam las. Podziwianie zatopionych konarów utrudnia nieco temperatura wody, która nigdy nie wzrasta powyżej 6°C, ale widoczna z brzegu część i tak prezentuje się wspaniale. W języku miejscowych nazwa jeziora oznacza “otoczony brzozami”.

Kaindy, zatopiony las, Kazachstan

Jezioro Kaindy

Droga do jeziora Kaindy

W stronę Kaindy ruszyliśmy bezpośrednio z Kanionu Szaryńskiego >>. Niemal na całej trasie towarzyszyły nam wspaniałe widoki, to jednak w Kazachstanie nic nadzwyczajnego :) Dość gładko dojechaliśmy do wioski Saty, by po kilku kilometrach minąć cmentarz, przy którym należy skręcić w drogę prowadzącą do zatopionego lasu. I tu gładka jazda się kończy. Bez porządnej terenówki (do której nasz wypożyczony Qashqai na pewno nie należał) możecie odnieść wrażenie, że to najgorsza droga jaką przyszło Wam jechać ;) Tempo poruszania spadło nam do 10 km na godzinę, a każda dziura poważnie zagrażała i tak już nadwerężonemu podwoziu. Gdy dojechaliśmy do przecinającej drogę płytkiej rzeki wiedzieliśmy, że etap samochodowy dobiegł dla nas końca.

Jakby tego było mało, widoczne na horyzoncie  ciemne, ciężkie chmury nad wyraz szybko zaczęły nadciągać w miejsce naszego przymusowego postoju. I choć uwielbiam taką aurę, niekoniecznie gdy akurat mam rozkładać namiot ;) Budziły one także obawę o warunki na trasie, którą następnego dnia mieliśmy pokonać pieszo.

Noc upłynęła w strugach deszczu, poranek zachęcał jednak do ruszenia w trasę. Do celu zostało nam ponoć 7 km. To 7 km które pokazały nam, że trekking to najwyraźniej nie to, co Kazachowie lubią najbardziej. Nikt, dosłownie żaden z miejscowych nie poruszał się tu pieszo, mimo, że droga wydawała się do tego stworzona. Owszem, na ostatnim odcinku, gdzie wjazd nie jest możliwy (poza starym Audi które najwyraźniej wszędzie da radę) niektórzy poruszali się o własnych siłach. Jednak i tu sporo osób wybierało pokonanie trasy konno. Piesza wycieczka wydawała się być ostatecznością. Na trasie co i raz proponowano nam podwózkę, z której na niewielkim odcinku skorzystaliśmy, by więcej czasu spędzić nad jeziorem. W drodze powrotnej też daliśmy się namówić, gdyż kiepsko skalkulowaliśmy zapas czasu. Ale cóż, z Kaindy niełatwo się rozstać.

Tien-Szan, droga do Kaindy

Jezioro Kaindy – informacje praktyczne:

• Jezioro leży na wysokości 1867 m n.p.m i jest oddalone jest około 280 km od Ałmaty >>
• Wstęp na teren parku kosztuje 700 tenge od osoby
• Jezioro jest rajem dla nurków, potrzebny jest tu jednak odpowiedni sprzęt, gdyż woda jest bardzo zimna
• W drodze do jeziora napotkamy skupiska jurt i straganów.  Można się tam zatrzymać, posilić czy wypić herbatę
• Jeziora nie da się obejść poruszając się przy linii wody. Do fragmentów brzegu prowadzą leśne ścieżki. Warto przejść kilkoma z nich, by zobaczyć jezioro z różnych stron.

Odwiedź również ciekawe miejsca w pobliżu »

Artykuł Kaindy – zatopiony las w Kazachstanie pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Złote siodło Czyngis-chana

Nazwa Altyn Emel ma mongolskie korzenie, a żeby lepiej poznać jej pochodzenie, musimy cofnąć się o kilka stuleci. Dokładnie do roku 1219, gdy tereny te przemierzał Czyngis-chan ze swą armią. To właśnie jemu przypisuje się użycie po raz pierwszy określenia, które związane jest z tym miejscem do dziś. Gdy wielki przywódca ujrzał na horyzoncie wzgórza skąpane w promieniach słońca, okrzyknął je “złotym siodłem”. Stojąc w przełęczy górskiej przed wielką równiną, którą zamierzał wcielić do swego imperium, użył określenia ponownie. A “ Ałtyn Emel” to właśnie “złote siodło”.

Formalności przed wjazdem

W parku można oddawać się długim wędrówkom po spalonej słońcem pustyni czy stepie. Zanim to nastąpi, czeka nas jednak wizyta w wiosce Basszi (басшы). Kilka uliczek, dwa sklepy i… biuro, w którym musimy załatwić związane z pobytem w parku formalności (sprowadzające się przede wszystkim do kupna biletu). Bez wizyty we wspomnianym miejscu już pierwszy z dwóch szlabanów na drodze do parku może okazać się nie do przebycia.

Po wyjeździe z Basszi możemy kierować się bezpośrednio do Ałtyn Emel. Park zajmuje powierzchnię 4600 km kwadratowych, dlatego warto zostać tu dłużej niż jeden dzień. Tym bardziej, że główne atrakcje, czyli Śpiewająca Wydma, góry Aktau oraz wzgórza Katutau dzielą spore odległości.

Nocleg w Ałtyn Emel

W parku można spędzić noc, a najlepiej nadaje się do tego baza strażników parkowych, będąca niejako zieloną oazą pośrodku pustyni. Można rozstawić tam namiot, skorzystać z wody, a nawet z bani, sprawiającej jednak wrażenie dawno nieodwiedzanej. Nie jest tu wymagana żadna dodatkowa opłata. Warto jednak pilnować zapasów jedzenia (które należy zrobić przed wjazdem na teren parku). Nasze zaginęły wieczorem w niejasnych okolicznościach, a tutejsze psy były rankiem wyraźnie zadowolone.

Śpiewająca Wydma

Nad płaskim, pustynnym terenem wznosi się jedna z większych atrakcji parku. To Śpiewająca Wydma (Singing dune), która w odpowiednio wietrznych warunkach emituje charakterystyczny, dudniący odgłos. Legendy głoszą, że to dźwięki wydawane przez dusze pochowanych pod piaskami wojowników.

Latem Ałtyn Emel staje się niemal patelnią (temperatury osiagają 40-50 stopni Celsjusza), dlatego wspinaczka na wydmę w godzinach innych niż poranne okazuje się pomysłem karkołomnym i zakończyła się dla nas szybciej, niż zakładały plany. Mogliśmy za to poruszać się po niej w całkowitej samotności.

Na terenie parku znajdują się też kurhany Besshatyr (Besszatyr), będące cmentarzyskiem i miejscem kultu starożytnych plemion Saka, zamieszkujących te tereny w I wieku p.n.e.

Ałtyn Emel wygląda na miejsce surowe i nieprzyjazne do zamieszkania, lecz to tylko pozory, gdyż park wręcz obfituje w zamieszkujące go gatunki (nie licząc ryb i insektów to około 270 gatunków zwierząt). Zależnie od pory roku możemy spotkać między innymi wilki, lisy, gazele, niedźwiedzie, węże i jaszczurki, a nawet pantery śnieżne!

Ałtyn Emel praktycznie

• park udostępniony jest turystom od kwietnia do października
• biuro w Basszi otwarte jest do do 18.00, po tej godzinie nie można kupić biletów do parku. Pierwszy szlaban opuszczany jest o 19.00
• na terenie parku nie ma możliwości zrobienia zakupów, dlatego w jedzenie, a tym bardziej w duży zapas wody trzeba zaopatrzyć się wcześniej
• zbiornik wodny w bazie strażników parkowych to wylęgarnia insektów. Warto mieć ze sobą jakąś ochronę na tę okoliczność
• latem w Ałtyn Emel panuje skwar, dlatego przydatne będzie ubranie chroniące skórę, wysokie filtry UV i odpowiedni zapas wody
• po parku najłatwiej poruszać się samochodem, najlepiej terenowym

Artykuł Ałtyn Emel – złote siodło Czyngis-chana pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Na trasie do Szarynu towarzyszył nam pewien niepokój. Akurat na czas naszej podróży przypadło wprowadzenie ograniczeń w poruszaniu się w strefie przygranicznej i do miejsc takich jak Kanion Szaryński czy Wielkie Jezioro Ałmatyńskie wymagane były dodatkowe permity, których załatwianie było dla nas zbyt czasochłonne. Liczyliśmy się z tym, że możemy zostać cofnięci przed samym osiągnięciem celu. Widok budki strażniczej nieco podniósł nam ciśnienie, zwłaszcza, gdy usłyszeliśmy, że przejazd nie jest problemem, problemem są pieniądze. Na szczęście strażnik roześmiał się i wyjaśnił, że nie chodzi o żadne pozwolenie czy łapówkę, lecz o zwykły bilet wstępu. Odetchnęliśmy, zapłaciliśmy, a ze strażnikami mieliśmy jeszcze okazję się spotkać. Ale o tym później :)

Zachód słońca w Kanionie Szaryńskim

Nad krawędź Szarynu dotarliśmy w idealnym momencie. Zachodzące słońce oświetlało skały w głębi kanionu, wydobywając ich barwę i fakturę. Pogapiliśmy się tak aż do chwili, gdy światło w kanionie zgasło. Zostawiliśmy samochód na górze, a sami ruszyliśmy serpentyną w dół wąwozu, by zanocować w jego wnętrzu. Wędrówka zajęła nam około godziny. Z początku mogliśmy przyglądać się wystającym ponad nami skalnym formacjom. Trzeba przyznać, że robią duże wrażenie, a późna pora dodała im nieco tajemniczości. Najbardziej widowiskowa część kanionu to tak zwana Dolina Zamków. Do celu dotarliśmy po zmroku. Nie byliśmy w stanie ocenić walorów miejsca, w którym rozbijaliśmy namioty. Słyszeliśmy, że tuż obok przepływa rzeka. Wiedzieliśmy też, że otaczają nas strome skalne ściany. Reszta, aż do rana pozostawała tajemnicą.

Impreza wśród skał

Jeszcze przed osiągnięciem celu, spotkaliśmy strażnika, u którego wcześniej kupowaliśmy bilety. Pokazał gdzie możemy się rozbić i poprosił, żebyśmy po rozstawieniu namiotów podeszli do pobliskiego baru. Byliśmy na dnie kanionu. Bar? Nie spodziewałam się niczego ponad niewielką budką, w której można kupić przekąski i napoje. Nie doceniłam jak widać kazachskiej inicjatywy. Wspomniany bar był nieco większy niż myślałam, a dobiegająca z niego muzyka znacznie głośniejsza niż można by się po takim miejscu spodziewać. Wokół stołów siedziała spora gromadka sącząca piwo, a szisza krążyła z rąk do rąk. Tuż obok inna grupa tańczyła w rytm różnorodnych melodii. Jednym słowem impreza na całego.

Okazało się, że rozrywkowa ekipa to głównie ludzie związani z kanionem, między innymi strażnicy, czy pracownicy zaplecza turystycznego. Przyjezdnych było jak na lekarstwo. Gospodarze nie pozwolili, byśmy siedzieli z boku. Po chwili szisza krążyła już i wśród nas, a co niektórzy zadbali o to, byśmy zbyt często nie schodzili z parkietu. Wyobrażałam sobie, że noc w kanionie upłynie nam spokojnie, głównie na toczonych przed namiotem rozmowach i wsłuchiwaniu się w szum Szarynu.

Dość huczna impreza w takim miejscu w ogóle nie przyszła mi do głowy i była przeżyciem z rodzaju tych abstrakcyjnych. Prawdę mówiąc, mimo że bawiłam się bardzo dobrze, nie pasuje mi tworzenie imprezowni w takich miejscach. Zwłaszcza, że w Szarynie wszystko dopiero się rozkręca. Imprezownia działa ledwo od miesiąca, a strażnicy utrzymują, że bawią się tam dzień w dzień. Planowane jest ponoć poszerzanie turystycznej infrastruktury, łącznie z wybudowaniem SPA. Mam nadzieję, że do tego nie dojdzie, bo sam kanion jest naprawdę wystarczającą atrakcją, a im bardziej dziki i naturalny, tym lepiej.

Wieczór nie upłynął nam jednak tylko na imprezie, ale i rozmowach z miejscowym towarzystwem, nie kazachskim jak się okazało, lecz ujgurskim.

Ujgurzy

Ujgurzy są grupą etniczną pochodzenia tureckiego, o korzeniach sięgających co najmniej 1600 lat wstecz. Prawdopodobnie są spokrewnieni z Hunami, a założone w VIII wieku ujgurskie imperium sięgało od Morza Kaspijskiego po Mandżurię. Jednak już wiek później, zostało podbite przez Kirgizów, a przyczyniły się do tego ujgurskie wojny domowe. Na przestrzeni lat Ujgurzy wcieleni byli między innymi do imperium Dżyngis-Chana i kolejne mongolskie potęgi, by ostatecznie dostać się pod panowanie Chin.

Obecnie zdecydowana większość z około 12 milionowej populacji Ujgurów zamieszkuje Ujgurski Autonomiczny Region Sinkiang w Chinach. W Kazachstanie żyje ich około 250 000, głównie na południu kraju, między innymi w okolicach Ałamty.

W wyniku licznych migracji i dokonanych na nich podbojów, Ujgurzy porzucili swe pierwotne wierzenia oparte na szamanizmie i animizmie. Wiarę w niebiańskiego boga Tengri oraz duchy przodków zastępował z początku manicheizm i buddyzm, by ostatecznie wyparł je islam, który jest dziś ich główną religią. Mimo burzliwej przeszłości i braku własnego państwa, Ujgurzy nigdy nie zatracili tożsamości i dążeń do autonomii. Świadectwem tego są liczne zrywy wolnościowe i powstania. W ciągu zaledwie stu lat, między 1759 a 1864 rokiem, wzniecili bunt aż 42 razy, doprowadzając w końcu do utworzenia państwa. Zostało ono jednak podbite przez Chiny na nowo.

Obecnie Ujgurzy, zmuszani do przejmowania chińskiego języka i kultury, nadal walczą o autonomię. Walka ta przybiera także formę partyzantki, a prym wiodą tu Islamski Ruch Wschodniego Turkiestanu i Organizacja Wyzwolenia Wschodniego Turkiestanu. Mimo uciekania się także do aktów terroru, sprawa Ujgurów przez media jest właściwie ignorowana, a cały konflikt dla większości świata nie istnieje. Jeśli nic w tej kwestii nie ulegnie zmianie, szanse na odzyskanie ujgurskiej autonomii bliskie będą zeru.

Ujgurzy opowiadali nam między innymi o swym pochodzeniu i różnicach między ich, a kazachską mową. Podkreślanie tych różnic było dla nich bardzo ważne i wiązało się zapewne właśnie z potrzebą zachowania odrębności kulturowej.

Spotkanie z Ujgurami.

O wschodzie

Zasnęliśmy sporo później niż planowaliśmy. Pierwsze przebudzenie nastąpiło wraz ze wschodem słońca. Choć w dole nie był on zbyt spektakularny, rozżarzone szczyty otaczających skał zostały pięknie wyeksponowane. Wtedy też zobaczyliśmy w jak urokliwym otoczeniu spędziliśmy noc.

Kolejne przebudzenie nastąpiło kilka godzin później. Zebraliśmy obozowisko i ruszyliśmy w dalszą eksplorację kanionu. Wracaliśmy tą samą drogą, którą przyszliśmy. Teraz formacje skalne mogliśmy podziwiać w pełnej okazałości.

Kanion Szaryński – jak dojechać z Ałmaty

Jeśli po Kazachstanie podróżujemy samochodem, dojazd do kanionu nie powinien sprawić nam kłopotu. Nieco więcej zachodu wymaga za to dostanie się tam transportem lokalnym. Należy złapać autobus z dworca Sayakhat w Ałmaty do Kegen albo Narynkol i wysiąść na zjeździe w stronę kanionu. Najlepiej jeszcze przed startem dogadać z kierowcą, żeby się tam zatrzymał. Stamtąd to jeszcze 10-12 km które można pokonać stopem, taksówką lub spacerem. Ponieważ Kazachstan zwiedzaliśmy wynajętym samochodem, osobiście nie przerabiałam tego wariantu. Informacje pochodzą z ulotki dla turystów, którą dostałam w hostelu w Ałmaty. Dlatego na miejscu warto dopytać, czy są to informacje aktualne i w jakich godzinach startują autobusy.

Informacje praktyczne:

• kanion położony jest w południowo wschodnim Kazachstanie, ok. 220 km od Ałmaty
• Koszt wstępu do kanionu Szaryńskiego – 750 KZT osoba
• nie musicie obawiać się wieczornego hałasu. Muzykę z baru słychać tylko w jego bezpośrednim pobliżu.
• ponoć w kanionie występują skorpiony, jednak ostatnio zostały sztucznie wytępione. Nie wiadomo kiedy pojawią się kolejne.
• jeśli ktoś nie przepada za chodzeniem, w dół kanionu może zjechać quadem z przyczepą zabierającą całe grupy. Dotyczy to także drogi powrotnej.

Spodobał ci się Kanion Szaryński? Odwiedź też Kanion Skazka w sąsiednim Kirgistanie >>

Artykuł W Kanionie Szaryńskim – Dolina Zamków i Ujgurzy pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Kazachstan to rozległe stepy, przepiękne góry i życzliwi ludzie. To miejsce bardzo różnorodne, zdecydowanie warte odwiedzenia. Jak jednak wiadomo, co kraj, to obyczaj. Co za tym idzie, pewne aspekty tamtejszej rzeczywistości mogą być dla nas nieco zaskakujące. Wiedząc o nich wcześniej, możemy się na nie przygotować i uniknąć ewentualnych rozczarowań, by cieszyć się tym, co w Kazachstanie najlepsze. 

Podróż do Kazachstanu – informacje praktyczne:

Meldunek

• Teoretycznie w Kazachstanie panuje obowiązek meldunkowy. W praktyce nie będzie nas dotyczył, gdy na karcie wjazdowej (którą wypełniamy na lotnisku) dostaniemy 2 stemple. Prawdopodobnie otrzymacie je z automatu, gdyby się tak jednak nie stało, nie wahajcie się o nie upomnieć.

• Paszport, jak i wyżej wymienioną kartkę musimy mieć cały czas przy sobie, na wypadek policyjnej kontroli (one naprawdę się zdarzają).

Transport i podróżowanie po Kazachstanie:

• Kazachstan jest krajem bardzo dużym. A stan dróg sprawia, że wydaje się jeszcze większy. Jeśli jedziecie na 3 tygodnie lub miesiąc, załóżcie, że zwiedzicie może 5 do 10 % terytorium. Ambitniejszy plan ma spore prawdopodobieństwo niepowodzenia.

• W kraju obowiązuje ruch prawostronny. Nie ma jednak regulacji dotyczących strony, po której powinna być umieszczona kierownica w samochodzie. Dlatego panuje tu misz masz w tym zakresie. Co dodatkowo wzmaga misz masz panujący na tutejszych drogach.

• Poza miastem zwykłe osobówki mogą sobie radzić słabo. Zdecydowanie zalecany jest samochód 4×4. Drogi bywają w fatalnym stanie, niektóre asfalt widziały dawno temu, a jego pozostałości tylko utrudniają jazdę ;) Sporo tu też szutrówek i dróg piaszczystych. Uwaga na okolice jeziora Kapszagaj! Na tamtejszych niepozornych poboczach można się zakopać na amen.

• W Kazachstanie najpowszechniej używaną benzyną jest 80 i 92. To dość podłe paliwo, co szybko odczujemy przemieszczając się po dużych mistach. Smród spalin niestety wyczuwalny jest dość intensywnie, w korkach (które w Ałmaty bywają bardzo uciążliwe) osiągając apogeum.

• Wypożyczenie samochodu może okazać się zadaniem dość karkołomnym. O ile wypożyczalni działa tam sporo, a wybór dostępnych modeli w niczym nie ustępuje temu w innych krajach, okazuje się, że są one dostępne tylko do jazdy w obrębie miasta. Dla podróżnych jest to najczęściej rozwiązanie pozbawione sensu. Znalezienie wypożyczalni, pozwalającej na jazdę w terenie, proste nie jest, a związane z tym formalności mogą i co cierpliwszych wyprowadzić z równowagi. Temat rozszerzyłam w tym wpisie >>, a o podróżowaniu po Kazachstanie samochodem możecie poczytać również u Izy i Mariusza. Jeśli macie czas, lepiej zdecydować się na przemieszczanie lokalnym transportem, na przykład marszrutkami.

• Autostop najczęściej traktowany jest jako podwózka płatna. Co nie znaczy, że jest tak w każdym przypadku. Ważne, by wyjaśnić tę kwestię od razu, gdy samochód zatrzyma się na poboczu. Unikniemy późniejszego rozczarowania i wyjaśniania nieporozumienia.

Więcej o Kazachstanie »

Kuchnia kazachska i zakupy

• W sklepach w Ałmaty zakazana jest sprzedaż mocnych alkoholi między godziną 21.00, a 12.00. Dlatego w trunki na wieczór należy zaopatrywać się odpowiednio wcześniej. Co ciekawe, dotyczy to wódki, ale miejscowych koniaków niekoniecznie, choć zawartość alkoholu w obu przypadkach jest podobna.

• W Kazachstanie wszystko jest bardziej słodkie. Napoje, lody, czy desery smakują jakby wzbogacone były porządną dodatkową dawką cukru. Herbata serwowana jest również z cukrem, więc jeśli chcielibyśmy napić się gorzkiej, warto o tym wspomnieć składając zamówienie.

• Kazachskie posiłki opierają się głównie na mięsie, dlatego wegetarianie nie będą tu mieli łatwego życia. Oczywiście dania bezmięsne również się znajdą, ciężko jednak liczyć na urozmaicenie w tym zakresie. Sama kuchnia jest jednak dość różnorodna i  smaczna (to już oczywiście kwestia gustu).

• W małych miasteczkach i wioskach sklepy bywają bardzo słabo zaopatrzone. Choć cukierki znajdą się w każdym ;) Warto robić zapasy w większych miastach, gdzie w sklepach i marketach niczego nie brakuje.

Inne

• Mieszkańcy, nierzadko wraz z uśmiechem zaprezentują nam rząd złotych zębów. I nie dotyczy to jedynie osób starszych, lecz nawet dwudziestoparolatków. Moda ta jest spuścizną z czasów Związku Radzieckiego, gdy złote uzębienie było jeszcze wyznacznikiem statusu.

• Jeśli stoicie w kolejce dość długo i ani odrobinę nie zbliżacie się do okienka, to nie tak, że obsługa przeprowadza włoski strajk. Nie wiem czy to kwestia niecierpliwości czy nawyku, ale zarówno Kazachowie jak i Kirgizi mają tendencję do przepychania się w kolejce. Niektórzy mają talent do robienia tego niepostrzeżenie, inni zaś absolutnie się z tym nie kryją. Ani jedni ani drudzy nie czują zażenowania, gdy zostaną przyłapani, jakby było to działanie oczywiste. Odczuć daje się to zwłaszcza na granicy i dworcach, znacznie rzadziej w sklepach.

• Na trasie dwa razy postanowiliśmy zatrzymać się w warunkach tak zwanych cywilizowanych (nie w namiocie). Dwa różne miasteczka, inna data, ta sama sytuacja: “Przepraszamy, ale dziś w całym mieście nie ma wody. To wyjątkowa sytuacja, zazwyczaj nie mamy tego problemu. Nie wiemy kiedy włączą z powrotem, ale do rana powinna już być. Nie było. Przypadek? Możliwe. Możliwe też, że mieszkańcy byłych republik radzieckich nie uważają, by przyznawanie się do krajowych problemów osobom z zewnątrz, było czymś stosownym. Wspomnę tylko, że główną motywacją noclegu w tych miastach była tęsknota za bieżącą wodą, po 40-sto stopniowych upałach. Skończyło się na prysznicu butelkowym, który podczas wyjazdu okazał się dominującą formą toalety.

• Warto dodać, że czasem i o nią trzeba było zawalczyć. Otóż w jednym z pensjonatów, jakieś większe mycie w ogóle nie było przewidziane. Wynajmujący standardowe pokoje mieli dostęp tylko do publicznej toalety i malutkiej umywalki. Gdy zapytaliśmy, gdzie możemy choćby oblać się wodą z butelki, pani bezradnie wzruszyła ramionami. Po chwili jednak znalazła rozwiązanie. Okazało się, że możemy dopłacić i wynająć pokój lux, w którym jest łazienka (której bardzo daleko do lux). Dopłacanie do łazienki, w której i tak nie ma wody, brzmi dość absurdalnie. Ale czym byłyby podróże bez odrobiny absurdu :)

Podróżując po Kazachstanie na własną rękę można natknąć się na pewne niedogodności, jak wszędzie. Jednak atuty, jakie kraj ma do zaoferowania, powinny Wam je w pełni wynagrodzić.

Możecie przekonać się o tym zaglądając do wpisów:

• Ałtyn Emel – złote siodło Czyngis-chana >>

• W Kanionie Szaryńskim – Dolina Zamków i Ujgurzy >>

• Kaindy – zatopiony las >>

• Fotorelacja z kazachskich dróg >>

Sprawdźcie też ile ta przyjemność kosztuje >>

Artykuł Kazachstan praktycznie, czyli co kraj to obyczaj pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Co do reszty wydatków, możecie skalkulować je przy pomocy poniższej listy.

Choć w Kazachstanie można wymienić naszą rodzimą walutę, nie jest to zbyt opłacalne. Zamiast złotówek, lepiej jechać tam z dolarami lub euro i wymienić je na miejscowe KZT (Tenge).

Przewrót walutowy:

Dla ułatwienia miałam przeliczyć Wam ceny na złotówki, ale mija się to z celem. Dosłownie kilka dni temu, aby uniezależnić się od niestabilnej gospodarki rosyjskiej i słabnącego rubla,  w Kazachstanie wprowadzono wolny przepływ waluty. Oznacza to, że kurs tenge zależny będzie od stanu gospodarki światowej, a władze i Bank Centralny nie będą weń ingerować. W kraju nastąpiła ogromna aktywność w zakresie najpierw kupna, a potem sprzedaży dolarów. Sytuację trudno nazwać stabilną. Przeliczając na złotówki, ceny są dzis nawet o ¼ niższe niż jeszcze przed tygodniem. Nie waidomo jednak jak długo taki stan rzeczy się utrzyma. W najbliższym czasie można spodziewać się znacznych wahań.

Dziś 100 KZE to 1,55 PLN. Polecam jednak sprawdzić przelicznik na dany dzień, bo jeszcze w zeszłym tygodniu było to około 2 PLN.

Kazachstan – ceny jedzenia, transportu, atrakcji:

Artykuły spożywcze

• woda 1,5l – 100 -150 KZT
• chleb – 80 – 100 KZT
• serki topione – 220 – 250 KZT za opakowanie 8 sztuk
• kiełbasy – 150 – 300 KZT za 100 gr
• ogórki – 150 KZT za kg
• pomidory – 200 KZT za kg
• piwo w sklepie – 120 – 160 KZT miejscowe i okoliczne, z dalszego importu mogą być ponad 2x droższe
• jogurty pitne – 150 – 200 KZT
• czekolada – 250 KZT (miejscowa), importowana kosztuje nieco więcej
• miód – 90 – 150 KZT mały słoiczek po deserze Gerber 
• mleko – 200 – 250 KZT
• obiad w knajpie w Ałmaty – 800 – 3000 KZT i wiecej, jeśli kogoś standardowe menu nie zadowoli ;)
• obiad w mniejszej miejscowości – 500 – 1000 KZT

Transport i podróżowanie po kraju

• benzyna – 100 – 120 KZT za litr 92 (czyli tej lepszej ;)
• wypożyczenie samochodu do jazdy poza miastem (od razu zaznaczę, że nie jest to prosta sprawa) – 100$ doba, powyżej tygodnia cena dobowa nieco niższa
• taksówka z lotniska do miasta (Ałmaty)- 2500 KZT (na lotnisku panuje zmowa, mała szansa, że ktoś się wyłamie i zawiezie taniej, choć warto spróbować)
• taksówka z miasta na lotnisko (Ałmaty) – 1250 KZT
• marszrutka z Biszkeku do Ałmaty – 1500 KTZ osoba

Tenge – waluta Kazachstanu; Omer Yalcinkaya photo

Wstępy do Parków Narodowych i atrakcji przyrodniczych

• Park Narodowy Altyn Emel – 850 KZT osoba
• Kanion Szaryński – 750 KZT osoba
• Jezioro Kajyngdy (Kaindy) – 700 KZT osoba + dodatek za samochód

Zakwaterowanie

• hostele w Ałmaty – od 1500 KZT za łóżko, 2500 KTZ to jeszcze przyzwoita cena
• hotele robotnicze w mniejszych miastach – od 5000 KTZ za dwuosobowy pokój. Przy braku wody należy targować się o zniżkę, będzie taniej o 1000 lub 2000 KZT
• pensjonaty w mniejszych miastach – od 3000 KTZ za pokój
• kemping – 500 KTZ osoba. Nie ma jednak problemu z rozbijaniem namiotu „na dziko”.

Łączność

• połączenia telefoniczne w roamingu do Polski – 9,98 zł
• sms w roamingu do Polski – 1,50 zł
• starter tel – 1000 KZT + doładowanie (1200 KTZ za spory pakiet)

Dane są aktualne, jednak z uwagi na opisaną powyżej sytuację, nie wiem jak długo takimi pozostaną. Bez reklamacji proszę ;)

Sprawdź na jakie niespodzianki w Kazachstanie warto się przygotować >>

Artykuł Ceny w Kazachstanie, czyli ile może kosztować wyjazd pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Z początkiem 2017 roku Kazachstan zniósł obowiązek wizowy dla Polaków i obecnie możemy podróżować do tego kraju bez wiz. Tekst zostawiam jednak na wypadek, gdyby z jakiegoś powodu sytuacja uległa zmianie ;)

Wyjazd do Kazachstanu zbliża się wielkimi krokami. A że obywatele naszego kraju nie mogą wjechać tam bez wyrobionej uprzednio wizy, dziś kilka słów o sposobie jej pozyskania.

Mimo, że zdobywanie “przepustki” do tego kraju nie budzi emocji, jak w przypadku Stanów Zjednoczonych, a długość i drobiazgowość wypełnianych formularzy jest nie do porównania, to jednak i tu nie obejdzie się bez biurokracji i punktów budzących wątpliwości. Dlatego warto poświęcić całej procedurze kilka słów.

Aby ubiegać się o wizę, musimy złożyć następujące dokumenty:

• kwestionariusz wizowy
• kserokopia pierwszej strony paszportu
• oryginał zaświadczenia o pracy (lub wpis z Ewidencji Działalności Gospodarczej)
• aktualne zdjęcie o wymiarach 3,5 x 4,5 cm

Rozpatrzenie wniosku kosztuje 35 EUR. Sprawdź też ceny w Kazachstanie i skalkuluj koszt wyjazdu »

O podobnych sprawach możecie jednak przeczytać na stronie ambasady, nie będę więc rozwijać tematu. Przejdę raczej do tego, czego na stronie tej nie znajdziecie, czyli jak wszystko wygląda w praktyce.

Wniosek – pytania, które mogą sprawić kłopot:

Wniosek wizowy liczy 26 pytań. Odpowiedzi na większość z nich powinna przebiec gładko. Poniżej zaś te, na które odpowiedź oczywista nie jest.

16. Cel przyjazdu do Kazachstanu.
Nie wystarczy wpisać “turystyczny”. Należy wymienić kilka miejsc, które chcemy odwiedzić, a jeśli wyrabiamy wizę dwukrotnego wjazdu, tu właśnie powinniśmy podać przyczynę.

17. Firma/Osoba zapraszająca.
Nie musimy mieć od nikogo zaproszenia, spokojnie możemy postawić kreskę.

20. Miejsce czasowego zamieszkania w Kazachstanie.
Krąży opinia, że należy tu podać dokładny adres, np.hotelu/hostelu. Nie jest to konieczne. Wystarczy wpisać jedno z miast, w którym się zatrzymamy (np. to, w którym lądujemy).

22. Pytanie o polisę ubezpieczeniową. Nawet gdy zaznaczymy, że będziemy ubezpieczeni na czas wyjazdu, nie jest konieczne podanie numeru polisy.

Pozostałe pytania, o ile nie dopadnie nas nagła amnezja, nie powinny sprawić problemu ;)

Wiza do Kazachstanu

W Ambasadzie:

Ambasada Kazachstanu mieści się w jednej z willi przy ul. Królowej Marysieńki (dokładnie numer 14) w Wilanowie. Punkt składania/odbioru wniosków znajduje się w piwnicy, do której, wchodzimy od tyłu budynku. Gdy składałam wniosek kolejki nie było (z tym jak wiadomo może być różnie, ale tłumów raczej nie należy się spodziewać).

Kolejność postępowania przy składaniu wniosku:

• składamy wniosek w ambasadzie
• idziemy do wskazanego banku (Millenium) przy ul. Przyczółkowej 400 (odległość to jeden przystanek od ambasady) w celu uiszczenia opłaty 35 EUR (nie musimy mieć żadnego kwitu z ambasady, wystarczy, że powiemy iż jest to opłata za wizę (ważne, by zaznaczyć ilokrotnego wjazdu)
• wracamy do ambasady i otrzymany w banku kwitek wrzucamy do skrzynki na listy

Wizę opłacamy w Euro. W banku możemy zapłacić gotówką lub przelewem po bankowym kursie. Jak to zwykle bywa, drugi wariant mniej się opłaca. Warto więc najpierw dokonać wymiany w kantorze. Gdybyśmy nie zrobili tego wcześniej, kantor znajdziemy w pobliżu ambasady. Jeśli nie mamy euro ze sobą, wizytę w kantorze składamy przed wizytą w banku, żeby uniknąć kręcenia się w tę i z powrotem.

Więcej o podróży do Kazachstanu »

Odbiór wizy:

Wariant 1 – Według  oficjalnie podanych informacji, zwłaszcza gdy formalności załatwiamy z konsulem:

Wizy odbieramy w godzinach 16.00 – 17.00. W ambasadzie należy się stawić osobiście. Jeśli chcemy, by ktoś odebrał wizę w naszym imieniu, potrzebne może być poświadczenie notarialne. Taką właśnie opcję musimy przede wszystkim brać pod uwagę. A jednak warto dopytać, bo może się przydarzyć:

Wariant 2 – Zwłaszcza, gdy formalności załatwiamy z osobą zastępującą konsula.

W moim przypadku była to sympatyczna pani, która nie dość, że pomogła wypełnić niewygodne punkty, pozwoliła na odebranie dwóch paszportów jednej osobie. Po odbiór należało się zgłosić o 12.00.

Dobra wiadomość jest taka, że wpis ten może nie być aktualny zbyt długo. W planach jest zniesienie kazachskich wiz dla Polaków. Dokładny termin nie jest jednak znany.

Przekonaj się, że warto odwiedzić Kazachstan:

• Park Narodowy Ałtyn Emel »
•  Kanion Szaryński »

To tylko nieliczne z pięknych miejsc w tym kraju. Sprawdź także na jakie niespodzianki się przygotować.

Artykuł Wiza do Kazachstanu, czyli nieco formalności pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.