W artykule:

• Plaże w Danii i co na nich znajdziemy
• Park Narodowy Thy i niezwykły las
• Miejsca związane z kulturą Wikingów
• Kameralne miasteczka i zabudowa
• Museum Obscurum – gabinet osobliwości i jego niezwykłe okazy
• Widokowy powrót z Danii

Moje skojarzenia nie były co prawda całkiem mylne. Pod względem geograficznym Dania nie zapewni nam wielu atrakcji i fajerwerków. To kraj nizinny, z najwyższym szczytem sięgającym 172,5 m.n.p.m (i to już ze znajdującym się na nim kurhanem ;) Większość terenów zajmują tu pola, łąki i pastwiska, a posadzone przez mieszkańców lasy to niewiele ponad 10% powierzchni.

Dania to jednak niesamowita przestrzeń, urokliwe miasteczka, nietypowa sztuka i pozostałości po Wikingach, rekompensujące z nawiązką jednostajność krajobrazu. Myślę, że kraj może wręcz zaskoczyć różnorodnością. Gdzie zatem jej szukać i co warto w Danii zobaczyć?

Dania – atrakcje

Plaże w Danii

Linia brzegowa Danii wynosi 7474 kilometrów, a wiele jej odcinków usianych jest wspaniałymi plażami. Nie są to oczywiście plaże tropikalne i z racji chłodniejszego klimatu raczej nie ciągną na nie tłumy plażowiczów. Szerokie, piaszczyste i czyste nadbrzeże stwarza doskonałe warunki do długich spacerów i innych aktywności na świeżym powietrzu. Szczególnie tych, których nie zakłóci silny wiatr, zdarzający się tu dość często. Zwłaszcza zachodnie wybrzeże Danii bywa bardzo wietrzne i niespokojne. I to miewa jednak swój urok, a niektórym aktywnościom wręcz sprzyja.

Jedne z plaż schodzą łagodnie do morza, inne wyściełają piaszczystą otuliną strome klify. Na wszystkich napotkać można ciekawe obiekty i atrakcje, przy których warto zatrzymać się choć na chwilę. 

Oto tylko niektóre z nich:

• Man meets the Sea – cztery pokaźnych rozmiarów figury wpatrujące się w morską dal z plaży Sædding na północy miasta Esbjerg.

Bunker Mules – czyli instalacje artystyczne nadające nieużywanym dziś bunkrom nowe kształty. Więcej o instalacjach i wskazówki dojazdu >>

Wind Turbine Beach – jak nazwa wskazuje, plaża pełna pracujących na niezwykle wysokich obrotach wiatraków

Latarnia Rubjerg Knude – położona na malowniczym klifie na północno-zachodnim wybrzeżu Jutlandii. Można podziwiać z niej malownicze, wietrzne wybrzeże Morza Północnego. Co ciekawe, aby uniknąć runięcia konstrukcji do morza, w 2019 roku przeniesiono ją 70 metrów w głąb lądu. Więcej o tym ryzykownym przedsięwzięciu jak i samej latarni przeczytacie tu >>

Białe klify – Dania pełna jest pięknych, stromych klifów, a te najbardziej znane to największy – Møns Klint i najciekawszy geologicznie Stevns Klint. Choć brzmi to nieprawdopodobnie, Stevns Klint nosi w sobie ślady uderzenia meteorytu Chicxulub, do którego doszło 65 milionów lat temu na terenach dzisiejszego Meksyku.

Zasypany piaskiem kościół w Skagen

Park Narodowy Thy

Park Narodowy Thy to największy park narodowy Danii. I choć powstał zaledwie w 2007 roku, jest również pierwszym w kraju wyznaczonym poza Grenlandią. Na powierzchni ponad 200 km² chronione jest dzikie wybrzeże i jego fauna, rozległe wydmy i wydmowe wrzosowiska, a także posadzone wiele lat temu lasy. Wśród nich również las szczególny, o którym nie wiedzieć czemu milczą ulotki informacyjne dotyczące parku. To Thagaards Plantage, gdzie zdeformowane, fantazyjnie powyginane  drzewa wiodą przez niewielką krainę niczym z mrocznej baśni. Podobne znajdziecie także w Rold Skov (Lesie Trolli) niedaleko Aalborg.

Ślady Wikingów w Danii

Lindholm Hoje

Wiele lat temu tereny należące do współczesnej Danii, jak i całej Skandynawii, zasiedlali Wikingowie. A położone nieopodal Aalborg wietrzne wzgórze Linholm Hoje jest najdoskonalszym i największym na terenie Danii świadectwem tych czasów. W epoce wikińskiej istniała tu wioska, której historii dobrze nie znamy. Ślady archeologiczne wskazują, że choć przenoszono ją z miejsca na miejsce, zasiedlano ją nieprzerwanie przez wiele lat. Choć na tę jak i okoliczne osady składało się niewiele zabudowań, okolica była prawdopodobnie znaczącym ośrodkiem handlowym, jak i doskonałym punktem obserwacyjnym. Jednak tym, co zachowało się w Lindholm Hoje najlepiej, robiąc przy okazji największe wrażenie, jest starożytne cmentarzysko – największe i najlepiej zachowane miejsce pochówku z czasów Wikingów w całej Danii. 

Jelling

Jelling to miasteczko w środkowej Jutlandii, oddalone o około 2 godziny jazdy samochodem od Alboorg i Linholm Hoje. Na pierwszy rzut oka nie wyróżnia się niczym szczególnym, a jednak znajduje się tu jedno z najważniejszych historycznie miejsc w Danii. Mowa o niewielkim romańskim kościele usytuowanym między dwoma niemal 10-metrowymi kurhanami i okalającym go starym cmentarzu. Kurhany są miejscem spoczynku władców Danii epoki Wikingów, a świadectwem ich czasów są zachowane tu kamienie runiczne.

Miasteczka i kameralna zabudowa

Dania pełna jest niewielkich, kameralnych miasteczek. Warto pobłądzić w ich brukowanych uliczkach, spędzić czas na urokliwych placach i chłonąć spokój bijący z zadbanej, czasem może zbyt uporządkowanej, zabudowy. I choć to frazes, czas naprawdę zdaje się płynąć tu wolniej. 

Ribe – najstarsze miasto w Danii

Warto udać się do Ribe – najstarszego miasta Danii. Pierwsze o nim wzmianki pochodzą z 860 roku, jednak osada istniała tu wcześniej i uznawana jest za jedną z najstarszych w całej Skandynawii. Miasto było między innymi ważnym ośrodkiem handlowym, którego znaczenie spadło po wybudowaniu portu w położonym niedaleko Ejsberg (do którego również warto zajrzeć). Mimo nawiedzających Ribe najazdów, klęsk żywiołowych i epidemii, przetrwała tu jedna z najlepiej zachowanych skandynawskich starówek z czasów średniowiecza. Jej urok kryje się w brukowanych ulicach i rzędach wiekowych, lecz zadbanych domków z kolorowymi drzwiami i ościeżnicami. Wiele z nich zdobi mur pruski oraz kwiaty. Na miejscowej starówce przysiąść możemy też na piwo w całkiem klimatycznych knajpkach. Więcej o zwiedzaniu Ribe >>

Esehuse w Nymindegab

Wyjeżdżając z miasteczka Nymindegab w stronę Hvide Sande dostrzec można niewielkie domki zwrócone w stronę fiordu. Pomalowane na czerwono, kryte strzechą, przywodzą na myśl chatki baśniowych istot. W rzeczywistości to tak zwane esehuse, XIX-wieczne budynki gospodarcze wykorzystywane przez rybaków. Układano przed nimi sieci rybackie, a w środku przechowywano narzędzia wykorzystywane przy połowach. 

Przede wszystkim jednak domki służyły za lokum dziewczętom, których zadaniem w sezonie było przygotowywanie przynęt i nawlekanie ich na żyłki. W ciągu jednego dnia każda z dziewcząt potrafiła przygotować ponad 2000 przynęt, które rybak zabierał w jednodniowy rejs.

Warto dodać, że oryginalne budynki przeniesiono do skansenu w pobliżu Kopenhagi. Trzy chatki pod Nymindegab to zaś ich wiernie odtworzone kopie. Niezmiennie dobrze wtapiają się jednak w ten sielski krajobraz.

Czarne rybackie domy w Agger

Inną kameralną zabudowę podziwiać możemy nad Morzem Północnym w Agger. To na przykład “osiedle” zamieszkałych niegdyś przez rybaków drewnianych domów. Z początku drewno malowano tu, jak w wielu miejscach w Danii, na czerwono. Z czasem uznano najwyraźniej, że ciemniejszy kolor lepiej koresponduje z okolicą i wszystkie budynki przemalowano na czarno.

Muzeum Obscurum w Nykøbing Falster

“Wejdź do Muzeum Obscurum – osobliwego świata na granicach rzeczywistości. Tu spotykają się tajemnicze stworzenia z przeszłości i teraźniejszości. To tu zadasz sobie pytanie – W co ośmielam się wierzyć?” 

Tak zachęca do odwiedzenia swych pomieszczeń Muzeum Obscurum w duńskim mieście Nykøbing na wyspie Falster. W 2017 roku, w budynku gdzie mieści się dziś muzeum, odkryto nieznany wcześniej pokój, którego wnętrze wprawiło wszystkich w osłupienie. W ukrytych przed laty starych kartonach znaleziono niezwykłą kolekcję zapisków, przedmiotów i szczątków osobliwych stworzeń. Zbiór należał do niegdysiejszego właściciela budynku – XVIII/XIX-wiecznego kupca, odkrywcy i kolekcjonera Corneliusa S.C. Rödera, który w swym mieszkaniu stworzył gabinet osobliwości z prawdziwego zdarzenia. 

Pracownicy muzeum, sugerując się pozostawionymi pamiętnikami, odtworzyli salon oraz gabinet Corneliusa, który wiele lat temu znajdował się w tym samym budynku. Te, jak i inne pomieszczenia muzeum wypełnione zostały licznymi egzemplarzami osobliwej, tajemniczej kolekcji. Zostały również opisane zgodnie z zapiskami pozostawionymi przez ich właściciela. I choć pierwsze, nieco rozczarowujące pomieszczenie tego nie zapowiada, łatwo ulec tu wrażeniu, że przekraczamy tu granicę jawy i snu.

O warunkach wstępu i bieżących wydarzeniach możecie przeczytać na stronie muzeum >>

Prom Gedser – Rostock

Naszą przygodę z Danią kończymy na pokładzie promu z Gedser do niemieckiego Rostoka. I nie byłaby to może rzecz warta wspomnienia, gdyby nie wspaniała aura, która sprawiła, że jest to pożegnanie z fotograficznym przytupem :)

Artykuł Dania jakiej nie znacie! Ciekawe, rzadziej odwiedzane atrakcje Danii pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

W artykule:

• Lindholm Hoje – największe cmentarzysko Wikingów w Danii
• Kościół i kamienie runiczne w Jelling
• Gdzie po raz pierwszy użyto nazwy „Dania”
• Co technologia bluetooth ma wspólnego z Wikingami
• Najnowsze odkrycie związane z epoką wikińską w Danii

Wikingowie w Danii

Duńczycy dumni są ze swego pochodzenia i dbają o spuściznę słynnych przodków. Na terenie Jutlandii, jak i innych duńskich wysp, napotkać można wiele śladów wikińskiej przeszłości. A położone nieopodal Aalborg wietrzne wzgórze Lindholm Hoje jest najdoskonalszym i największym na terenie Danii świadectwem ich czasów. 

Lindholm Hoje – największe cmentarzysko Wikingów na terenie Danii

Niegdyś istniała tu wioska. Jej historii dobrze oczywiście nie znamy, jednak ślady archeologiczne wskazują na to, że choć przenoszono ją z miejsca na miejsce, zasiedlano ją nieprzerwanie przez kilkaset lat. Choć na tę jak i okoliczne osady składało się niewiele zabudowań, okolica ta była prawdopodobnie znaczącym ośrodkiem handlowym, jak i doskonałym punktem obserwacyjnym. Jednak tym, co zachowało się w Lindholm Hoje najlepiej i robi największe wrażenie, jest starożytne cmentarzysko – największe i najlepiej zachowane miejsce pochówku z czasów Wikingów w całej Danii. 

Groby na Lindholm Hoje

Nekropolię, na terenie której znaleziono około 700 grobów, znaczą rozrzucone w jej obrębie kamienie. Z początku ich układ wydaje się chaotyczny, dość szybko jednak zaczynamy dostrzegać zarysy kreślonych przez kamienie kształtów. Układ ich nie był jak się okazało przypadkowy. Groby kobiece znaczono bowiem owalami i okręgami, męskie zaś przybierały kształt zbliżony do łodzi i statków.

Badania archeologiczne wykazały też, że miejsca pochówków ułożone są chronologicznie. U szczytu wzgórza znajdują się te najstarsze, z epoki żelaza, datowane na okolice 400 r. n.e, zaś groby z epoki wikingów datowane na okolice 1000 r. n.e umiejscowione są poniżej. Na terenie Lindholm Hoje odnaleziono także kamienie runiczne, jak i pozostałości zabudowań mieszkalnych.

Jedziesz do Danii? Zobacz inne ciekawe miejsca >>

Przeszłość skrywana przez wieki

Cmentarzysko przez lata skryte było przed oczami kolejnych pokoleń. Od bardzo dawna tutejsze wzgórza pokrywały się nawiewanym stopniowo piaskiem. W miarę upływu czasu uzbierała się 4-metrowa piaskowa pierzyna, pod którą nekropolia przetrwała bezpiecznie do naszych czasów. O tym, co skrywają duńskie piaski zaczęto mówić pod koniec XIX wieku, zaś odkopano je dopiero w latach 50-tych XX wieku. 

Wikingowie w Danii – muzeum

Na terenie Lindholm Hoje mieści się także muzeum. Zgromadzone w nim eksponaty, jak i ilustracje, panoramy czy animacje, zapoznają zwiedzających ze stylem życia Wikingów z okolic dzisiejszego Aalborg. Ukazują ich zwyczaje związane z uprawą ziemi, hodowlą zwierząt czy handlem, a także ubiór, sposób odżywiania czy obrzędy religijne.  

Wstęp do muzeum kosztuje 90 DKK, czyli niecałe 60 zł, zaś teren samego cmentarzyska udostępniony jest zwiedzającym bezpłatnie. 

Jelling – kościół i kurhany

Jelling to miasteczko w środkowej Jutlandii, oddalone o około 2 godziny jazdy samochodem od Alboorg i  Lindholm Hoje. Na pierwszy rzut oka nie wyróżnia się niczym szczególnym, a jednak znajduje się tu jedno z najważniejszych historycznie miejsc w Danii. Mowa o niewielkim romańskim kościele usytuowanym między dwoma niemal 10-metrowymi kurhanami i okalającym go starym cmentarzu.

Władcy, wojownicy i wikińskiej epoki po śmierci spoczywali nierzadko na statkach, którymi dopłynąć mogli do upragnionej Valhalli. Dlatego miejsce pochówku w Jelling przybrało kształt okrętu. Dziś jego obrys wyznacza betonowa palisada, która zastąpiła drewniany oryginał. Długi na 350 metrów okręt najłatwiej ogarnąć wzrokiem ze szczytów kurhanów wzniesionych przez wikińskich władców Gorma Starego i jego syna, Haralda Sinozębego. 

Dawni władcy Danii

W jednym z kurhanów spoczął najprawdopodobniej Gorm Stary wraz z żoną, Tyrą. Jednak gdy w roku 1820 ujawniona została jego komora grobowa, znaleziono szczątki tylko jednej z osób. Przypuszcza się, że jeszcze za czasów Wikingów szczątki Gorma przeniesiono do wybudowanego obok kościoła. Pod jego posadzką odnaleziono bowiem szkielet oraz przedmioty podobne do tych z pobliskiego kurhanu. Domniemany szkielet władcy został przeniesiony do Duńskiego Muzeum Narodowego w Kopenhadze, gdzie spoczywał do 2020 roku, kiedy to na nowo złożono go pod posadzką kościoła w Jelling.

Obecny kościół nie przypomina już tego wybudowanego przez Haralda Sinozębego. Pierwszą, drewnianą budowlę z X wieku, strawił pożar. Jej miejsce zajęły kolejne drewniane konstrukcje, które spotkał ten sam los. Dopiero wybudowany w 1100 roku murowany kościół romański przetrwał, choć ten który widzimy dzisiaj to jego odbudowana w XVII wieku wersja. Poprzednia, i tu bez niespodzianek, ucierpiała w pożarze miasteczka. 

A skąd na ziemiach wikińskich kościół? Otóż Gorm Stary, czczący co prawda nordyckich bogów, nie sprzeciwiał się zbyt mocno działalności chrześcijańskich misjonarzy na swych ziemiach. Jego syn poszedł zaś duży krok dalej, przyjmując w 965 roku chrześcijaństwo. To właśnie on ufundował pierwszą świątynię i prawdopodobnie zainicjował przeniesienie do niej szczątków ojca. 

Kamienie runiczne w Jelling

Jednymi z najważniejszych świadectw minionej epoki są odnalezione na terenie Jelling kamienie runiczne. Większy, zapisany przez króla Haralda, oddaje cześć jego rodzicom i upamiętnia podbój Danii i Norwegii oraz przyjęcie chrześcijaństwa. Na mniejszym, jeszcze starszym kamieniu, runy wyrył Gorm Stary. Poświęcił go swej żonie – Tyrze – pani Danii. I jest to najstarszy ślad użycia brzmiącej w ten sposób nazwy kraju. 

W 2011 roku jeden z kamieni runicznych został “przyozdobiony” wątpliwej urody malunkiem, stąd dziś oba głazy chroni obudowa wykonana z brązu i szkła.

Kurhany, kamienie runiczne i kościół w Jelling znajdują się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Władca Wikingów a nowoczesna technologia

Nie wiemy do końca skąd taki, a nie inny przydomek króla Haralda. Najpopularniejszym wytłumaczeniem był stan jego uzębienia, a konkretnie jednego martwego zęba, który przybrał szaroniebieski odcień. Zapewne nie zdziwi Was fakt, że po angielsku miano tego władcy brzmi Harald the Bluetooth. Brzmi znajomo? Na pewno. Przypadek? Nic podobnego. Harald Sinozęby zjednoczył wiele skandynawskich plemion, a jego talent w tej kwestii doprowadził do powstania królestwa Danii. Idąc tym tropem technologię bezprzewodowego łączenia urządzeń elektronicznych nazwano właśnie Bluetooth. Logo technologii również nie jest przypadkowe. To nałożone na siebie runy składające się na inicjały wikińskiego króla. 

VikingeCenter koło Ribe

Będąc w Danii warto odwiedzić także jej najstarsze miasto – Ribe. To urokliwa miejscowość pełna brukowanych uliczek i kameralnej zabudowy. Na jej obrzeżach mieści się zaś zrekonstruowana wikińska wioska, w której przez chwilę zakosztować można życia, jakie wiedli ponad 1000 lat temu jej mieszkańcy. W skansenie sezonowo odbywają się również dedykowane imprezy i festiwale.

W Roskilde nieopodal Kopenhagi zwiedzić można z kolei Muzeum Łodzi Wikingów, a w założonym przez nich mieście – Aarhus, dwa muzea nawiązujące do wikińskich czasów.

Najnowsze odkrycia

To wszystko oczywiście niejedyne miejsca związane z wojowniczymi przodkami Duńczyków. Wiele miejsc i obiektów w kraju nawiązuje do związanej z nimi historii. A niektóre z nich są wciąż odkrywane, jak “odkopana” niedawno w mieście Hune hala. Najprawdopodobniej odbywały się w niej spotkania, na których omawiano ważne dla społeczności kwestie i planowano zamorskie wyprawy. Więcej o najnowszym odkryciu >>

Zobacz również ślady osadnictwa Wikingów na Wyspach Owczych >>

Lubisz podobne klimaty? Nie brakuje ich w Polsce! Odwiedź kamienne kręgi Gotów na Kaszubach >>

Artykuł Jelling i Lindholm Hoje – Dania śladami Wikingów pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Wikingowie na Wyspach Owczych

Początki osadnictwa na Wyspach Owczych są kwestią niejednoznaczną i pełną niedopowiedzeń. Pierwsze zapisy (z około 825 roku) wskazują na dotarcie do archipelagu irlandzkich mnichów, którzy chętnie zakładali swe pustelnie na odległych ziemiach. Ponieważ jednak żadne ślady archeologiczne nie potwierdzają ich obecności, za pierwszych osadników uznawano powszechnie Wikingów przybyłych z terenów dzisiejszej Norwegii. W Leirvík na wyspie Eysturoy znajduje się Toftanes – najstarsza przebadana tu farma, założona przez nich około 900 roku. Odnaleziono tam pozostałości budynków mieszkalnych i gospodarczych, a także liczne przedmioty, jak naczynia, zabawki czy ozdoby.

Niedawno jednak w badaniach nad historią archipelagu znów nastąpił zwrot. Nowe znaleziska dowodzą, że kolonizacja Wysp Owczych miała miejsce 300 lub nawet 500 lat wcześniej niż dotychczas sądzono. Nie ma jednak pewności co do tego kim byli przybysze. Czy to wspomniani Irlandzcy eremici? Nie wiadomo. Wiadomo za to, że Farerowie muszą jeszcze poczekać na spójną wersję wyjaśniającą ich pochodzenie.

Z samym Leirvík wiąże się pewna smutna historia. Według miejscowych podań szalejąca tu epidemia czarnej śmierci zabiła w 1349 roku wszystkich mieszkańców miasteczka. Ocalała tylko jedna dziewczynka, której późniejsze losy nie są jednak znane.

Wybierasz się na Wyspy Owcze? Sprawdź jakich cen możesz się spodziewać >>

Risin og Kellingin (Olbrzym i Wiedźma)

Kierując się na północ, minąwszy osadę Eiði, dojrzeć można majaczące w oddali ostańce o charakterystycznych kształtach. To Risin og Kellingin, czyli Olbrzym i Wiedźma – skały skrywające historię powtarzaną przez Farerów od pokoleń.

W zamierzchłych czasach, giganci zamieszkujący Islandię poczuli zazdrość o oddzielnie dryfujący urokliwy skrawek lądu. Wysłali więc Olbrzyma i Wiedźmę, by przyłączyli Faroje do ich wyspy. Nocą Giganci podpłynęli do brzegów dzisiejszej Eysturoy, by opleść liną tutejsze wzniesienia i przyciągnąć je do rodzinnej Islandii. Zadanie okazało się trudniejsze od oczekiwań, a Wiedźma i Olbrzym stracili poczucie czasu i dali zastać się pierwszym promieniom słońca, które zamieniły ich w skały. Zastygli zwróceni w stronę rodzinnej Islandii i tkwią tak do tej pory. Geolodzy przewidują jednak, że nierozłączną od wieków parę czeka nieuchronne rozstanie. Strzelista  Kellingin w ciągu najbliższych kilkunastu lat ulegnie działaniu wody i najprawdopodobniej runie do morza. Skały widoczne są także z sąsiedniej wyspy, Surduroy, a do punktu widokowego prowadzi tam malownicza górska trasa.

Gjógv – wąwóz wypełniony wodą

Opuściwszy zastygłych w morzu gigantów, skierowaliśmy się na wschód, by dotrzeć do jednej z najciekawiej położonych miejscowości Wysp Owczych. To malownicze Gjógv, którego nazwa oznacza wąwóz wypełniony wodą. Nawiązuje ona do skalnej rozpadliny, nad którą założono osadę. Patrząc na nią można odnieść wrażenie, jakby brzeg rozpadł się w wyniku działania napierającej silnie wody. Gjógv leży u podnóży najwyższego wzniesienia Wysp Owczych – Slættaratindur. Z mierzącego 882 metry szczytu rozciągają się wspaniałe widoki i przy dobrej pogodzie dostrzec można Vatnajökull, największy lodowiec Islandii. Tyle teorii. W praktyce pogoda rzadko kiedy bywa tu odpowiednia i najczęściej ze szczytu nie widać nic :)

Mimo malowniczego położenia, w Giogv mieszka tylko 30 osób. 11 kobiet i 19 mężczyzn. Troje dzieci uczęszcza do działającej od 1884 roku szkoły. Kiedyś zaludnienie było tu większe, jednak wskutek znacznej izolacji i braku choćby podstawowych usług, wioska zaczęła się wyludniać. W Giogv nie ma nawet sklepu, a po zakupy mieszkańcy muszą dojeżdżać do oddalonego o 14 km Eiði. Trudno powiedzieć dlaczego nigdy nie zadbano tu o wprowadzenie usług choćby w niewielkim zakresie.

29 maja 1929 roku w tutejszym kościele odprawiono pierwszą mszę w języku farerskim (wcześniej odprawiano je po duńsku), co było ważnym wydarzeniem dla pragnących utrzymać tożsamość mieszkańców archipelagu.

Nieopodal kościoła znajduje się park. W każdym innym miejscu określenie takie byłoby zdecydowanie na wyrost, patrząc jednak na powierzchnię samego Giogv możemy uznać, że miano takie nie jest pozbawione sensu. Tu wszystko jest jakby trochę w skali mikro. W parku jest jedna ławka oraz pomnik upamiętniający rybaków z Gjogv, którzy nie powrócili z morskich wypraw. Ich imiona wyryto na osadzonych za pomnikiem kamiennych tablicach.

To właśnie w Giogv pierwszy raz doświadczyliśmy deszczu padającego poziomo, zjawiska które na Wyspach Owczych nie dziwi nikogo. Poza niedoinformowanymi przyjezdnymi.

Kraina Elfów

Trawiaste pagórki południa Eysturoy przywitały nas gęstą mgłą. Tereny te ponoć szczególnie upodobały sobie niegdyś elfy. Zwłaszcza okolice Æðuvík, będącej najdalej wysuniętą na południe wioską wyspy. Gdy zakładali ją przybyli tu osadnicy w 1987 roku, elfy wycofały się na pobliskie równiny. I choć chowają się przed ludźmi, do dziś można usłyszeć je na pustkowiach między Æðuvík i Nes.

Mimo pobudzającej wyobraźnię historii regionu, Æðuvík wydało mi się jedną z mniej urokliwych miejscowości. Może aby odkryć jej czar należałoby przyjechać tu w grudniu. Jest bowiem znana jako wioska świąteczna (Christmas Village). Iluminacje rozświetlają tu każdy dom, a ludzie gromadzą się by spędzić razem świąteczny czas. Teraz jednak zgaszone aniołki i renifery wyglądają dość osobliwie i smętnie czekają aż ich czas znów nadejdzie.

W Æðuvík obradował niegdyś lokalny Ting, czyli zgromadzenie wolnych mężczyzn. To z tych właśnie zgromadzeń narodziły się późniejsze parlamenty i ich nazwy. W przypadku Wysp Owczych jest to Løgting obradujący w stolicy archipelagu, Tórshavn. To już jednak powieść z sąsiedniej wyspy, na którą zaproszę Was wkrótce.

Zobacz najpiękniejsze miejsca archipelagu >>

Źródła:

http://www.faroeislands.dk/

Zdobywcy Północnego Atlantyku – Przemysław Urbańczyk

Statistics Faroe Islands http://www.hagstova.fo/en

Artykuł Eysturoy – opowieści z Wyspy Wschodu pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.