Walka o światło

Jak na las deszczowy przystało, trwa tu ciągła walka o dostęp do słońca, co sprawia, że możemy w nim spotkać drzewa bardzo wysokie, a także tzw. epifity – rośliny, wyrastające na innych roślinach. Nie są one zazwyczaj pasożytami, a usytuowanie daleko od runa pozwala im czerpać odżywczą energię ze światła.

Kottawa Forest Reserve – Sri Lanka

Kottawa Forest Reserve – Sri Lanka

Różnorodność gatunków

Aż trudno uwierzyć, że tak mała powierzchnia jest skupiskiem takiego bogactwa roślin i zwierząt. W rezerwacie Kottawa występuje ponoć około 170 gatunków drzew (w tym 100 endemicznych w skali kraju), około 70 gatunków ptaków, a także wiele gatunków ssaków i gadów, o owadach nie wspominając.

Uwierzyć tym trudniej, że nie było nam dane spotkać zbyt wielu przedstawicieli tamtejszej fauny. Może dlatego, że naszą uwagę odwracały ciągłe zmagania z tylko jednym z jej przedstawicieli.

Pijawki

Otóż Kottawa to królestwo pijawek. Ich zagęszczenie jest niezwykle intensywne, a towarzystwo mocno uciążliwe. Cholerstwa obłaziły całe nasze ciała i nie sposób było się ich pozbyć. W miejsce tych, które udało nam się odczepić, momentalnie pojawiały się nowe. Z początku na butach, później na nogach, rękach, szyi. Przysysały się nawet do paznokci. Tych z majtek pozbyłam się już po powrocie z lasu. Dlatego wybierającym się w te okolice, polecam włożenie cienkich ubrań, za to przykrywających jak największą powierzchnię ciała. Pomogą w jakimś (czytaj marnym) stopniu ochronić skórę. „Robalowym wrażliwcom” nie radzę w ogóle stawiać stopy w lesie. Reszta musi po prostu zaakceptować uciążliwych towarzyszy tak, jak robią to mieszkańcy lasu, których mieliśmy okazję spotkać.

Kottawa Forest Reserve – Sri Lanka

Kottawa Forest Reserve praktycznie:

• Pod lasem czyhać będą przewodnicy, chcący poprowadzić nas swoim szlakiem. Można skorzystać z ich usług, jednak poradzimy sobie też sami (z większym lub mniejszym powodzeniem). Tym bardziej, że cena, którą proponują, jest jak na lankijskie warunki zdzierstwem.
• Gdy zgubicie drogę, o kierunek nie polecam pytać spotkanych w lesie dzieci. Nam skutecznie utrudniły wyjście, wydłużając tym samym przebywanie w ssącym towarzystwie ;)

Artykuł Kottawa Forest Reserve – 1:0 dla pijawek pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Podobno równiny można podziwiać w pełnej krasie do 10 rano, zanim ogrzane powietrze zaczyna unosić się ku górze, przysłaniając widoki grubą warstwą chmur. Dlatego z malowniczo położonego domu, w którym spaliśmy, wyruszyliśmy sporo przed świtem. Po drodze minęliśmy pogrążoną we mgle wioskę Pattipola, z najwyżej położoną stacją kolejową w kraju (1893 m npm).

Gęsta mgła przywitała nas też na wjeździe do parku, a majaczące w niej sylwetki drzew przywoływały na myśl mroczne mokradła.

Jednak już po chwili opary się rozstąpiły, ukazując zupełnie inne oblicze położonego na wysokości 2000 m płaskowyżu. Moczary ustąpiły miejsca zielono-żółtym trawom kontrastującym z intensywnie niebieskim niebem.

Mały i duży Koniec Świata

Ruszyliśmy pętlą prowadzącą do dwóch charakterystycznych punktów, zwanych Małym Końcem Świata (Little World’s End) oraz… Końcem Świata (World’s End). Momentami podmokła ścieżka, w odcieniach żółci, pomarańczy i czerwieni, prowadzi przez teren płaski, zaraz lekko pagórkowaty, by doprowadzić nad przepaść sięgającą niemal 900m.

Wspaniałe widoki można podziwiać jednak już na trasie, nawet na siedząco, gdyby ktoś miał ochotę ;)

A wracając do Końca Świata, trzeba mieć jednak trochę szczęścia, by ujrzeć rozciągający się tu pejzaż. O ile Little World’s End mogliśmy podziwiać bez przeszkód (choć w ostatniej chwili), tak World’s End zastaliśmy całkowicie spowity chmurami. Szarość, deszcz, widoczność kilka metrów… jak na człowieka małej wiary przystało, po godzinie czekania na zmianę chciałam dać sobie spokój. Znajomi nalegali na dodatkowe 5 minut. I nagle, w ostatniej chwili, chmury na moment się rozstąpiły, ukazując fragment przepaści i majaczące w oddali wierzchołki.

Wśród zgromadzonych gapiów nastało wielkie poruszenie. Na mnie Koniec Świata nie zdołał wywrzeć jednak wrażenia porównywalnego z jego mniejszym odpowiednikiem:

Odwiedź lasy mgliste w okolicy »

Po chwili pogoda znów się popsuła, by ulec poprawie kilkadziesiąt metrów niżej. Korzystając z okazji zeszliśmy jeszcze do Wodospadu Bakera, by nieco później, ponownie w lekkiej mgle, powrócić z wędrówki na koniec świata.

A wracając do panujących w równinach temperatur. Lankijczycy wydają się traktować opinie o panującym tu chłodzie bardzo poważnie. Właściwie żaden z mijanych po drodze miejscowych nie rozstawał się z wełnianą czapką lub nausznikami (nie wiedzieć czemu noszonych podwójnie, a nawet potrójnie). Zresztą, biorąc pod uwagę tutejszy klimat, popularność zimowych gadżetów na całej wyspie jest naprawdę zadziwiająca.

Odwiedź inne miejsca na wyspie »

Artykuł Równiny Hortona – na Koniec Świata i z powrotem pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Miasto, jak to zwykle bywa, ma niejednolity charakter. Tu jednak kontrast jest bardzo zauważalny i aż trudno uwierzyć, że dwie, skrajnie różne części tworzą jedno Espargos. Zabudowa nowoczesnej jego strony ma charakter europejski. Czyste, proste bloki, banki, urzędy. Wszystko utrzymane w jednolitej kolorystyce. Mało to wszystko afrykańskie. Dusza miasta kryje się w starej jego części. Warto spędzić tu kilka dni, by poczuć ten specyficzny klimat. No właśnie, klimat miejsca… niełatwo go określić, odczuwamy go przecież subiektywnie. Dla mnie w każdym razie klimat Espargos to mieszanka dziennej senności, powolności, wręcz melancholii, z wieczornym ożywieniem i energią. Brukowane uliczki, niska, kolorowa zabudowa i jeszcze bardziej kolorowi ludzie, którzy nigdzie się nie spieszą. Tu nie ma do czego.

Miasteczko szczególnie dobrze prezentuje się z perspektywy baru Ziquipa (w którym z kelnerami dogadamy się po angielsku, co warto docenić).

Można przesiedzieć kilka godzin sącząc oszronione piwo (Strella – niestety z importu) i delektując się wszechogarniającym spokojem. Warto pozostać tak do wieczora, gdy atmosfera staje się całkiem inna. Nagle główny plac zapełnia się gwarnym tłumem, muzyka staje się głośniejsza, a ludzie bardziej rozmowni. Jakby energia tłumiona przez dzienny upał teraz znajdowała ujście. Jutro znów miasto obudzi się leniwe i pozostanie takie aż do zachodu słońca.

Gdzie nocować w Espargos?

W starej, czyli tej bardziej pożądanej części miasta, możemy wybierać między:

• Residencial Central – pokój 2 osobowy od 90 zł, bez śniadania
• Pousada Paz e Bem – pokój 2 osobowy od 90 zł, bez śniadania
• Casa da Angela – pokój 2 osobowy po lekkich negocjacjach (które nie są tu mile widziane) – 75 zł + niewielkie śniadanie w cenie

Czyli za cenę punkt dla Casa da Angela, za to w Residencial Central są nieco lepsze warunki i (jeśli to dla kogoś ważne) jest po prostu ładniej.

Jest jeszcze Hotel Atlantico, ale to już droższa impreza, ponoć nie do końca warta swej ceny.

Artykuł Espargos – W szparagowym mieście pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Makaki w Lopburi

Lopburi znajduje się około 150 km na północ od Bangkoku (pokonanie tej odległości pociągiem w 2010 kosztowało odpowiednik niemal 4 zł). Tysiące makaków żyje tu nie tylko w murach świątyń (jak ma to często w tym kraju miejsce), lecz biega swobodnie po całym mieście, opanowując wiele ulic czy opuszczonych domów. Na jeden z nich mieliśmy okazję się natknąć i harmider, który stamtąd dobiegał wskazywał co najmniej na odbywającą się właśnie małpią orgię. Nie wypadało przeszkadzać, więc nie wchodziliśmy do środka. Wystarczył spacer zaułkami, będącymi również małpim królestwem.

Tym bardziej, że robiące słodkie oczka zwierzaki, potrafią stać się natarczywe, a nawet agresywne… i przez przypadek mogą sprzedać nam wirusa wścieklizny. Przede wszystkim jednak makaki to bardzo zręczni złodzieje. Mimo, że byliśmy tego świadomi, nie uchroniliśmy się przed zwinięciem długopisu i butelki wody. Na szczęście na tym straty się skończyły.

Nie dziwiły nas już jednak wszechobecne kraty w oknach mieszkań czy hosteli. Montowane także na wyższych piętrach, gdyż małpy zręcznie spacerują choćby po liniach wysokiego napięcia. Niestety niekiedy płacą za te przechadzki najwyższą cenę, ginąc w wyniku porażenia prądem.

Uczta małp

Co ciekawe, choć małpy, a szczególnie makaki, są popularne w całej Tajlandii, Lopburi to jedyne miasto, opanowane przez nie w takim stopniu. Co sprawia, że upodobały je sobie jak żadne inne? Tego nie wiem. Grunt, że mieszkańcy miasta wydają się to w pełni akceptować. Raz do roku, w listopadzie, wyprawiają nawet współmieszkańcom przyjęcie, na którym nie brak zastawionych stołów, pełnych małpich przysmaków. Ostatnie przypadło na 23 listopada.

Artykuł Złodzieje z Lopburi pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Na niezliczonych stoiskach podglądać można proces produkcji czekolady, a także obserwować mistrzów przy pracy. A stworzyć potrafią naprawdę cuda. Po odwiedzeniu tej imprezy czekolada już nigdy nie będzie kojarzyła się tylko z brązową tabliczką. Mnogość niezwykłych form, smaków i kolorów przyprawić może o zawrót głowy… i żołądka, gdyż niemal każdy wystawca zachęca do degustacji swoich produktów.

A oto niektóre z ciekawszych słodkości:

Fantazyjne rzeźby

Manneken Pis – siusiający symbol Brukseli

Łóżko z czekolady

Pan do schrupania… dosłownie

I cała reszta smakowitości:

Podczas targów dowiadujemy się także o najnowszych trendach w czekoladowej modzie. To już tradycja, że imprezę otwiera pokaz, podczas którego modelki prezentują na wybiegu wymyślne czekoladowe kreacje. Tu artysta pracuje nad jedną z nich:

W tym roku Salon Du Chocolat potrwa od 29 października do 2 listopada. Jeśli ktoś będzie akurat w Paryżu, nie powinien opierać się słodkiej pokusie :)

Artykuł Salon Du Chocolat – Paryż na słodko pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

W wiosce panuje senna atmosfera, a spokój zakłócają jedynie nieco zbyt nachalni sprzedawcy pamiątek. Nie jest ich jednak zbyt wielu.

Jeśli wylądujemy na Sal i chcemy zwiedzić inne wyspy, a nie mamy ochoty podróżować samolotem, odwiedzenie Palmeiry nas nie ominie. To bowiem jedyny port na wyspie i jedyne miejsce, gdzie dowiemy się kiedy i w jakim kierunku promu możemy się spodziewać w najbliższych dniach. Ponoć informacje takie dostępne są także w Espergos, niełatwo jednak do nich dotrzeć i z mojego doświadczenia, są raczej dość wybiórcze.

Z Espargos do Palmeiry możemy dostać się dwojako:

• pieszo (wolnym krokiem półtorej godziny, szybszym godzina).  Spacer, choć niedługi, może nieźle dać w kość osobom gorzej znoszącym upały. Po drodze nie ma co liczyć na choćby najmniejszy skrawek cienia.
• miejscową taksówką (aluqer). Większość samochodów prywatnych pełni tu przy okazji rolę aluqera, a transport oznacza zazwyczaj podwózkę na pace pickupa :)

Artykuł Senna Palmeira pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Czym są wulkany błotne

Wulkany błotne to stożki i bulgoczące kałuże powstałe w wyniku wydobywania się podziemnych gazów, natykających na swej drodze wodę i glinę. Wysuszona, spękana ziemia wokół nich, w odcieniach beżu i szarości, budzi skojarzenia z powierzchnią księżyca czy skórą słonia. Choć podłoże generalnie jest twarde, można napotkać grząskie fragmenty, zwłaszcza w pobliżu bulgoczących zbiorników. Nieziemski krajobraz robi naprawdę olbrzymie wrażenie.

Najłatwiej dotrzeć do Paclele Mari, czyli wulkanicznego terenu, przed którym znajduje się parking oraz prowizoryczna budka, w której pobierana jest niewielka opłata za wstęp. Nie wiem czy to reguła, czy po prostu sprzyjało nam szczęście, ale mimo niewątpliwych walorów tego miejsca, spotykamy zaledwie kilku turystów.

Parę kilometrów dalej odnajdziemy kolejny wulkaniczny obszar. Jest mniejszy i mniej widowiskowy, jednak warto go odwiedzić choćby ze względu na prowadzącą do niego drogę. Lepianki z gliny, szkoła dosłownie dla kilku uczniów, sklep, w którym za jednym podejściem wykupiliśmy cały zapas piwa (czyli kilka butelek), stada zwierząt chodzących samopas… takich wiosek w Polsce już prawdopodobnie nie znajdziemy.

Odwiedź Rezerwat Żywego Ognia w pobliżu »

Najwięcej kłopotu może sprawić odnalezienie trzeciego wulkanicznego obszaru. Wskazówki miejscowych okazały się (przynajmniej w naszym przypadku) mało pomocne. Nie warto było jednak rezygnować. Mapa sugerowała, że jesteśmy właściwie na miejscu… niestety wulkanów ani śladu. Sensownym rozwiązaniem wydawało się wspięcie na pobliskie zbocze. I to był strzał w dziesiątkę. Po pokonaniu kilkudziesięciometrowego podejścia naszym oczom ukazał się rozległy, pagórkowato-wulkaniczny pejzaż. Słońce znajdowało się już nisko nad horyzontem, co sprawiało, że wulkany wydały się zupełnie inne od tych widzianych kilka godzin temu. Tu zresztą stożki były wyższe,a bulgocące kałuże rozleglejsze. Warto było podziwiać je aż do zachodu słońca.

Gdzie występują wulkany błotne

Poza Rumunią, błotne wulkany możemy odwiedzić w Azerbejdżanie, Wenezueli, Kolumbii, Nowej Zelandii, południowych stanach USA i na Wyżynie Irańskiej.

Mieszkańcy Rumunii wykorzystują wulkaniczne błoto w celach kosmetycznych, przede wszystkim jako maseczki.

Zobacz jak różnorodna jest Rumunia »

Artykuł Wulkany błotne – skarby Rumunii pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Pierwsze niespodzianki

Można natknąć się na opinię, że z dystansu wyspa wygląda jak plama ropy na oceanie i każdy, kto spodziewa się egzotycznego raju, przeżyje rozczarowanie. Z drugiej strony biura podróży zachwalają ciągnące się kilometrami plaże i gwarantowaną słoneczną pogodę (350 dni słonecznych w roku!). A prawda jak zwykle leży gdzieś pośrodku i zależy od upodobań i oczekiwań potencjalnych przyjezdnych. Moją przygodę z Cabo Verde zaczęłam właśnie od wyspy Sal i od razu odczułam, że poza 350 dniami słonecznymi jest jeszcze 15 pozostałych :)

Wstępnie mieliśmy lądować na Wyspie Boa Vista, lotnisko zostało jednak zamknięte z powodu silnej burzy. Lądowisko na Sal pozostało otwarte, przywitało nas jednak ulewą i niemalże powodzią. Następnego dnia wszystko wróciło do normy i po obfitym deszczu nie został nawet ślad.

Wyspa Sal i jej bezdroża

Sal to przede wszystkim wszechogarniające pustkowie. Płaski, jałowy krajobraz urozmaica kilka wzniesień wygasłych wulkanów. Z pewnością nie każdemu teren taki przypadnie do gustu, w mój jednak trafiał doskonale. Jeśli ktoś lubi wędrówki po piaszczystych, wietrznych bezdrożach i klimaty rodem z Marsa, niewątpliwie zachwyci się tym miejscem.

Krótka historia wyspy Sal

Sal nie jest oczywiście wyspą bezludną (choć oddalając się choćby kawałek od któregoś z miast, można odnieść takie wrażenie). Odkryta w 1460 roku, nigdy nie była przyjaznym miejscem do zamieszkania. Przybywający głównie z Portugalii i Hiszpanii osadnicy wybierali na swój nowy dom pozostałe części archipelagu (szczególnie Sao Tiago).

Do około 1850 roku wyspa liczyła ledwie setkę mieszkańców. Populacja powiększyła się wraz z założeniem przez przedsiębiorcę, Manuela Antonio Martins’a, prężnej firmy eksportującej sól. Po jej upadku Sal znów przebywała w izolacji, do czasu gdy Benito Mussolini wybrał ją na miejsce uzupełniania paliwa dla samolotów latających z Europy do Afryki. Z wybudowanego na wyspie lotniska korzystały także samoloty RPA (której w czasach apartheidu inne afrykańskie państwa odmawiały korzystania ze swoich lądowisk).

Dziś Sal czerpie zyski głównie z rozwijającej się turystyki. Wiejące tu silne wiatry stwarzają wspaniałe warunki dla coraz tłumniej przybywających surferów. Życie 20 tysięcy mieszkańców skupia się w sześciu niewielkich miasteczkach (Espargos, Pedra de Lume, Palmeira, Terra Boa, Murdeira i Santa Maria) każdym o nieco innym charakterze. Na dłużej warto zatrzymać się w leniwym Espargos, przede wszystkim w jego starej części >>

Plaże i saliny

Turystyczna Santa Maria nieszczególnie przypadła mi do gustu, ale może dlatego, że podczas mojego pobytu przypominała plac budowy. Okolica rekompensuje jednak braki samej miejscowości. Zwłaszcza rozległa Zatoka Murdeira o skalistym, poszarpanym podłożu, ciągnąca się aż do Monte Leao – wygasłego wulkanu budzącego skojarzenie z leżącym królem sawanny.

To również w Santa Marii i jej okolicach znajduje się najwięcej szerokich plaż pokrytych białym piaskiem, które niewątpliwie mogą przyciągać wszystkich spragnionych nadmorskiego wypoczynku.

Będąc na wyspie warto też odwiedzić saliny Pedra de Lume, położone w kraterze wygasłego wulkanu. Relacja i zdjęcia z Pedra de Lume >>

Noclegi na Sal

Spośród wysp Zielonego Przylądka to właśnie na Sal najczęściej kierują turystów biura podróży. Szczególnie pełen hoteli kurort Santa Maria przygotowany jest na obsługę zorganizowanych wycieczek.

Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, by wybrać się na Sal na własną rękę, czego jestem doskonałym przykładem. Oferta noclegowa jest tu dość szeroka i z roku na rok coraz bardziej różnorodna. Nocleg na Sal możecie wybrać i zarezerwować tu >>

Choć jak wspomniałam Santa Maria oferuje przede wszystkim usytuowane wzdłuż plaży hotele, nie brakuje tu również apartamentów czy pokoi na wynajem. Tu możecie zapoznać się z aktualną ofertą wolnych miejsc i zarezerwować nocleg >>

Stolica wyspy, Espargos, dysponuje dużo węższym zapleczem noclegowym niż turystyczna Santa Maria. Wybierając pokój warto według mnie skupić się na tych położonych w kameralnej, starszej części miasta. Zależy to oczywiście od indywidualnych upodobań. Propozycje noclegów w Espargos znajdziecie tu >>  

Z Sal na inne wyspy

Kiedy znużą nas już wędrówki po spalonych słońcem bezdrożach i zapragniemy skorzystać z uroków innych wysp, drogi mamy dwie. Samolot – wyjście droższe i niezwykle proste (komunikacja lotnicza działa bardzo sprawnie i z wyspy na wyspę dostaniemy się migiem). Prom – rozwiązanie sporo tańsze i jakże nieprzewidywalne :) Aby przemieścić się gdziekolwiek drogą morską, musimy udać się do portu w Palmeirze i zapytać kiedy i dokąd odpływa najbliższy statek. Nie liczmy, że znajdziemy jakiekolwiek rozkłady kursów. Nie radzę także obierać konkretnego celu podróży (chyba, że możemy pozwolić sobie na dni lub tygodnie czekania). Jeśli zależy nam na czasie, dowiedzmy się kiedy odpływa najbliższy statek (przy odrobinie szczęścia będzie to jeszcze tego samego dnia) i zdajmy się na los. My w ten sposób dotarliśmy przez Sao Vincente >> na Santo Antao >> Chyba nie mogliśmy trafić lepiej.

Przed odjazdem jeszcze rzut oka na Sal w czarnobieli:

Artykuł Wyspy Zielonego Przylądka – wulkaniczne pustkowia Sal pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Stąd góra znana jest w Europie głównie jako Szczyt Adama (Adam’s Peak), a nie Sri Pada czy Samanalakanda, jak ma to miejsce w Azji. Tajemnicze wgłębienie w skale czyni wzniesienie miejscem kultu wielu religii i celem licznych pielgrzymek. Jest zarazem ciekawym przykładem tego, z jaką ochotą rozmaite religie roszczą sobie prawa do rzekomych cudów.

Jak by nie było, jest to bodajże jedyna góra na świecie, mająca znaczenie dla tak wielu wyznawców, co stanowi o jej wyjątkowości. Jedni idą tam więc dla Buddy, drudzy dla Adama. Jeszcze inni pokonują pnącą się stromo drogę dla siebie i pięknych widoków, zachwycających zwłaszcza, gdy na szczycie budzi się dzień.

Wspinaczka na Szczyt Adama

Aby wspiąć się na górę przed wschodem słońca, o którego pięknie krążą na Sri Lance legendy, wyruszamy o 2:00 w nocy. Pobudka po 3 godzinach snu nie jest prosta, zwłaszcza gdy ma się w perspektywie pokonanie ponad pięć i pół tysiąca schodów. To właśnie one, początkowo łagodne, im dalej coraz bardziej strome, prowadzą do celu. Światła latarni rozstawionych wzdłuż stopni rzucają lekki blask, znacząc w mroku wijącą się ścieżkę na szczyt.

Z początku wydaje się on całkiem niedaleki, jednak pokonując kolejne meandry krętej drogi i tracąc go z oczu, by znów odzyskać, stwierdzałam, że przed nami wciąż jeszcze długa droga. Na pewnym etapie (dla każdego zapewne innym) zmęczenie daje nieco o sobie znać. Nie ma się jednak co nad sobą rozczulać, zwłaszcza mijając wspinających się staruszków, nierzadko nawet o kulach. Niektórzy o własnych siłach, inni wsparci na barkach członków rodzin, powoli, ale konsekwentnie zbliżają się do celu. Na trasie panuje zresztą prawdziwa różnorodność. Równie często natykamy się na ludzi starszych, co na dzieci, osoby idące samotnie, jak i całymi rodzinami, mijamy mnichów odzianych w szaty i młodzież w strojach prawie plażowych. Wszyscy w swoim tempie zmierzają na szczyt lub już z niego wracają.

Na trasie mijamy kilka straganów, gdzie można coś zjeść lub napić się herbaty. Ceny rosną co prawda wraz z wysokością, jednak nie będzie to spustoszenie dla kieszeni :) Chętni mogą nawet skorzystać z dobrodziejstw leczniczego masażu.

Na Szczycie Adama

Docieramy na górę około 5.00. Nieco za wcześnie. Słońce wzejdzie za godzinę, a tu zimno jak cholera. Założyłam już wszystkie warstwy ubrań, które ze sobą zabrałam (mało tego nie było). Niestety okazały się niewystarczające. Po dość dokładnym zbadaniu szczytu z każdej strony, musiałam schronić się w jednym z przyświątynnych budynków. Jak się okazało, nie byłam jedyna. Wewnątrz budynku przywołującego na myśl jakiś schron, zebrał się już spory, zmagający z zimnem tłum, a ludzi wciąż przybywało.

Wschód słońca na Adam’s Peak

Nagle wszyscy zaczęli kierować się do wyjścia. A więc już czas. Większość osób zebrała się na schodach przy świątyni, wpatrując się w stronę słońca… a raczej w stronę, z której powinno się ono pojawić. W ostatniej chwili zostało jednak przyćmione przez chmurę. Nie szkodzi. Ciemność powoli rzedła, gasły tak liczne wcześniej gwiazdy, a opadające mgły odsłoniły widok na okolicę.

Przy dobiegających ze świątyni dźwiękach bębnów, patrzyliśmy na zmieniający się krajobraz. Szczyty wyłaniały się zza chmur, by znów w nich zatonąć. Wszystko na tle nieba mieniącego się odcieniami różu, żółci, pomarańczy i błękitu. Stoimy tak jeszcze jakiś czas, chłonąc niesamowitą atmosferę. O zimnie całkiem zapomniałam.

Wracamy tą samą drogą. Wygląda jednak zupełnie inaczej. Dopiero teraz ukazują nam się zbocza porośnięte wiecznie zielonym lasem podzwrotnikowym, skryte wcześniej pod osłoną nocy. Przed nami jeszcze tylko pięć tysięcy schodów.

Adam’s Peak praktycznie:

• z położonej u podnóży szczytu wioski, Dalhousie (warto zdrzemnąć się tam przed wspinaczką), wchodziliśmy 3 godziny, raczej średnim tempem. Spotkaliśmy też osoby, które twierdziły, że podejście zajęło im 7 godzin.
• podejście na Adam’s Peak możliwe jest tylko od grudnia do maja – poza sezonem z uwagi na ulewy i ponoć mega wiatry, góra nie jest udostępniona do wspinaczki
• Sri Lanka to głównie upały. Mimo to, wybierając się w góry, zwłaszcza gdy na szczycie chcemy być nad ranem, naprawdę przydadzą się ciepłe ciuchy. Łącznie z czapką, szalikiem i innymi zimowymi wynalazkami

Artykuł Adam’s Peak – Góra Wszystkich Bogów pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Jeśli jednak zdecydujemy się na podróż autobusem, możemy liczyć na niespodzianki. Tak było przynajmniej w moim przypadku. Po pierwsze naszemu pojazdowi daleko było do tego, co zazwyczaj mamy na myśli słysząc o autobusie. Wykonany był przede wszystkim z drewna.

Z dwójką znajomych byliśmy akurat jedynymi pasażerami i nasza jazda przebiegała bez zakłóceń… do momentu gdy zorientowaliśmy się, że wąskie dróżki, którymi jedziemy od jakiegoś czasu, na pewno nie prowadzą na dworzec, na który mieliśmy zamiar się dostać. Wcześniej kierowca zapewniał, że tam się właśnie udaje. Stwierdziliśmy, że najwyraźniej nastąpił poważny zgrzyt w komunikacji.

Nasze zdziwienie sięgnęło zenitu, gdy kierowca wjechał na czyjąś posesję, zaparkował w garażu i poprosił o opuszczenie pojazdu. WTF? Staliśmy chwilę skołowani, czekając na rozwój wypadków. Nasz kierowca wyjechał z drugiego garażu zwykłą osobówką i gestem dłoni zaprosił nas do środka. W końcu wszystko stało się jasne. Po co z trzema osobami na pokładzie pokonywać trasę pojazdem spalającym hektolitry, gdy można podróżnych podwieźć ekonomicznym autem. Nie pytajcie tylko co z podróżnymi czekającymi na kolejnych przystankach. Musieli się najwyraźniej zadowolić kolejnym transportem (choć z drugiej strony, po drodze żadnego przystanku już nie widziałam). Trzymanie autobusu we własnym garażu również nie jest w Tajlandii powszechną praktyką. To chyba taka fantazja naszego kierowcy. Na dworzec dotarliśmy na czas.

Artykuł Autobus po tajsku pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.