Punkty widokowe São Miguel

Zielone wzgórza i majestatyczne klify São Miguel, prezentują się szczególnie wspaniale z tutejszych punktów widokowych, położonych w różnych częściach wyspy. Te gwarantujące najpiękniejsze widoki to przede wszystkim:

Miradouro da Ponta do Sossego

Położony na wschodnim wybrzeżu Miradouro da Ponta do Sossego zachwycił mnie z dwóch powodów. Jednym jest roztaczająca się z niego panorama na soczyście zielone, wschodnie klify Sao Miguel. Tu jednak trudno o zaskoczenie, bo czegóż można spodziewać się po punkcie widokowym jeśli nie właśnie pięknych krajobrazów. Na wyjątkowość tego miejsca wpływa dodatkowo fakt, że Ponta do Sossego jest pięknie zaprojektowanym ogrodem, przebywanie w którym, nawet bez wspaniałych widoków i tak byłoby przyjemnością.

Miradouro de Santa Iria

Niemal pośrodku północnego wybrzeża wyspy Sao Miquel znajduje się Miradouro de Santa Iria, z którego rozciąga się widok na urozmaiconą linię brzegową oraz okoliczne wzgórza, pola i miasteczka.

Ponta do Arnel

To punkt widokowy na Farol do Arnel, wybudowaną w 1876 roku pierwszą latarnię morską na Azorach, służącą jako punkt nawigacyjny dla żeglarzy z Portugalii. Biel budowli odbijającej się od wód Atlantyku to miły dla oka obrazek, nie radzę jednak na nim poprzestać. Naprawdę wspaniałe widoki zapewnia dopiero droga do samej latarni. To z niej rozciąga się panorama na strome klify, zwłaszcza pod wieczór nabierające surowości i majestatu. Kręta droga do latarni nachylona jest o 35 stopni, dlatego powrót na górę wbija nieco nogi w pupę. Wrażenia są jednak tego warte.

Miradouro do Frade

Punkt położony jest w miasteczku Maia, w gminie Ribeira Grande. Jego charakterystycznym punktem jest urokliwa altanka, z której rozciągają się widoki na pobliskie klify. Punkt widokowy nie jest jednak jedynym atutem tej niewielkiej miejscowości. W założonym tu niewielkim ogrodzie zobaczyć można między innymi piękne drzewo smocze (dracaena draco), rzadki gatunek występujący w Makaronezji (między innymi na Kanarach i Wyspach Zielonego Przylądka), przypominający wspaniałe smocze drzewa Sokotry.

Będąc na São Miguel nie można pominąć oczywiście punktów widokowych na położone w wulkanicznych kalderach jeziora, jak Vista do Rei, z którego doskonale prezentuje się Lagoa Sete Cidades czy Miradouro Lagoa do Canario z panoramą na Lagoa do Santiago i okolicę. Jeziora zasłużyły zresztą na odrębny wpis i galerię ;) >>

Dla zmotoryzowanych punkty widokowe Azorów są bardzo łatwo dostępne. Na większość z nich można po prostu wjechać samochodem, a niektóre znajdują się właściwie tuż przy drodze.  Jest to zarazem ich zaletą jak i wadą. Czasem po prostu lepiej, gdy tego typu miejsca są nieco trudniej dostępne, a dotarcie do nich wymaga większego zaangażowania. 

Caldeira Velha – baseny termalne w dżungli

O wulkanicznym charakterze Azorów nie świadczą tylko jeziora ukryte w zielonych stożkach, lecz także występujące tu gorące źródła i fumarole. I choć w gorących źródłach relaksowałam się nie raz, pod względem klimatu tutejsze zdobywają palmę pierwszeństwa wśród tych, do których trafiłam do tej pory. Źródła Caldera Velha, bo o nich mowa, znajdują się u zboczy wulkanu Fogo, a położone są w gęstym, tropikalnym lesie. Zapuszczając się w jego głąb, trudno było mi uwierzyć, że taką egzotykę odnalazłam w Europie, a okolica przywodziła raczej na myśl deszczowe lasy Ameryki Środkowej >>

Gęsta roślinność skrywa naturalne, wypełnione ciepłą wodą baseny, w tym jeden zasilany lejącym się ze zbocza wodospadem. Trudno wyobrazić sobie lepsze i piękniejsze miejsce na relaksującą kąpiel. Tym bardziej, że mieszkańcy Azorów zadbali, by miejsce to zachowało jak najbardziej naturalny charakter. W okolicy basenów wybudowano tylko ścieżki,  niewielkie drewniane domki służące za przebieralnię oraz większe pomieszczenie z rzędem pryszniców, również pokryte drewnem. Wtapiają się one w leśny krajobraz nie ingerując zbyt mocno w jego pierwotny charakter. Nie znajdziecie tu budek z jedzeniem i piciem czy straganów z kostiumami, jak i dużego parkingu w okolicy (jedynie wyznaczone miejsce na kilkanaście samochodów).

Kąpieli można zażywać w dwóch zbiornikach o różnej temperaturze. W basenie z wodospadem woda ma około 25 stopni, zaś w położonym niżej, cieplejszym, ponad 35 stopni. Jest i basen z temperaturą wahającą się między 60 a 100 stopni, z wiadomych przyczyn nie nadający się do kąpieli. Wstęp kosztuje 2 Euro.

Czarna plaża w Mosteiros

Jeśli bardziej od kąpieli w gorących źródłach pociąga Was kąpiel w oceanie, możecie zażyć jej na przykład w Mosteiros. Tutejszą plażę otaczają strome klify i wystające z wody skalne formacje, a pokrywający ją piasek jest czarny. Miejsce sprawia dość surowe wrażenie i szczególnie chętnie odwiedzane jest przez surferów próbujących swych sił na atlantyckich falach.

Furnas – kuracjusze w oparach siarki

Innym miejscem oferującym relaks w gorących źródłach jest położone w rozległym wulkanicznym kraterze miasteczko Furnas. O aktywności sejsmicznej tego obszaru nie pozwalają zapomnieć występujące tu skupiska gejzerów i fumaroli (pęknięć w skorupie ziemskiej, przez które wydobywają się zgromadzone pod jej powierzchnią gazy). Jedno ze skupisk znajduje się w samym miasteczku, inne nad położonym nieopodal jeziorze o tej samej nazwie (Lagoa das Furnas). Jedno jak i drugie miejsce pełne jest studzienek z gotującą się wodą czy bulgoczącym błotem,  niewielkich gejzerów wystrzeliwujących w górę strumienie gorącej cieczy, a także kłębów siarkowych oparów o woni zgniłego jajka. Mimo niezbyt przyjemnych doznań węchowych samo miasteczko Furnas, pełne wąskich uliczek i starej zabudowy, wydało mi się jednym z ładniejszych na Sao Miguel. Zapewne z powodu swoistego uroku jak i właściwości zdrowotnych przyciąga ono rzesze kuracjuszy, chcących zażyć tutejszych kąpieli.

Terra Nostra – ogród pełen endemitów

Kąpieli w gorących źródłach można zażyć przede wszystkim w ogrodzie Terra Nostra, będącym właściwie wizytówką miasteczka Furnas. I choć tutejsze baseny termalne nie przypadły mi do gustu jak te w Caldera Velha, sam ogród, pełen egzotycznych roślin, wart jest by spędzić w nim choćby jedno popołudnie. Historia parku Terra Nostra rozpoczyna się w 1780 roku, gdy bogaty bostoński kupiec, Thomas Hickling, wybrał Furnas na budowę swej letniej rezydencji. Wszechogarniająca azorska zieleń wydała mu się najwyraźniej niewystarczająca, gdyż postanowił sprowadzić tu drzewa z Ameryki Północnej.

Na przestrzeni lat kolejni właściciele powiększali powierzchnię parku, jak i kolekcję zagranicznych okazów, przybierającą obecnie imponujące rozmiary. Spacer wśród gąszczu zieleni, zacisznych zagajników i strumieni pozwala zetknąć się z gatunkami roślin z całego świata, a także wieloma endemicznymi gatunkami występującymi jedynie na Azorach. Mimo, że na São Miguel zieleni jest pod dostatkiem, dla miłośników roślin ogród Terra Nostra to obowiązkowy punkt zwiedzania wyspy.

Ananasy z São Miguel

Azory słyną nie tylko z zieleni i urokliwych jezior, lecz także, co może nieco dziwić, z ananasów. Wyspa São Miguel to jedyne miejsce na świecie, gdzie uprawia się je w szklarniach, co sprawia, że ich wygląd i smak różni się nieco od znanej nam odmiany tropikalnej.

Pochodzące z Południowej i Centralnej Ameryki owoce przywieziono na Azory po raz pierwszy z początkiem XIX wieku, a w 1860 roku na São Miguel powstały pierwsze plantacje. Hodowane na nich owoce są mniejsze i słodsze, a ich walory, jeśli wierzyć mieszkańcom Azorów, doceniane są na całym świecie.

Od zasadzenia azorskiego ananasa do zerwania w pełni dojrzałego owocu mija 18 miesięcy. O przebiegu wszystkich faz oraz tajnikach uprawy dowiedzieć się można na plantacji A Arruda, działającej nieprzerwanie od niemal stu lat. To jedyne miejsce uprawy na wyspach, udostępnione zwiedzającym. Można zajrzeć do tutejszych szklarni, porozmawiać z pracującymi przy owocach…. oraz spróbować ananasowych specjałów.

Azorskie plantacje herbaty

Zielone portugalskie wyspy pochwalić mogą się nie tylko plantacjami ananasów, ale także i herbaty. Zielone listki sprowadził na Azory około 1820 roku niejaki Jacinto Leite i również on zaszczepił w miejscowych zwyczaj przyrządzania herbacianego naparu. Na tym jednak nie poprzestał, a sprowadzone z Rio de Janeiro sadzonki posłużyły mu jako podwaliny pierwszej plantacji herbaty, którą założył na rodzinnej wyspie São Miguel. Działania padły na podatny grunt, a XIX wiek okazał się czasem prawdziwego herbacianego boomu na wyspach. W 1850 roku zielone listki uprawiano na 300 hektarach osiągając aż 250 ton zbiorów. Nauczycielami i przewodnikami w zakresie herbacianego przetwórstwa byli sprowadzeniu na wyspy Chińczycy.  Pierwsza wojna światowa i polityka celna chroniąca dostawy herbaty z Mozambiku sprawiły jednak, że azorski rynek herbaty zaczął się kurczyć i do połowy XX wieku z działających tu 14 fabryk pozostało zaledwie pięć.

Herbata na Azorach jest produkowana do dziś i choć tutejsze plantacje ustępują rozmiarami tym azjatyckim, ciągnącym się nad Atlantykiem rzędom krzaczków nie sposób odmówić uroku. São Miguel szczyci się obecni dwoma plantacjami, które odwiedziliśmy odwiedziliśmy, by poznać tajniki przetwórstwa tutejszych listków.

Cha Porto Formoso

Cha Porto Formoso to kameralna plantacja oraz fabryka, w której produkcja odbywa się tradycyjnymi metodami. Wytwarzana jest tu tylko herbata czarna, jedynie na rynek lokalny.

Cha Gorreana

W sporo większej fabryce Cha Gorreana herbata produkowana jest na skalę przemysłową i zaopatruje mieszkańców zarówno w susz czarny jak i zielony. Fabryka ta działa nieprzerwanie od roku 1883. Herbata z azorskich plantacji jest produktem ekologicznym, pozbawionym pestycydów, konserwantów i sztucznych barwników.

Boca do Cena

Lubię dobrze zjeść. Kto nie lubi. Nie przywykłam jednak, żeby jakoś specjalnie nad tym rozwodzić. Dlatego opisów jedzenia czy restauracji znajdziecie u mnie jak na lekarstwo. Jeśli już jednak zabieram się za opisywanie jakiejś knajpy, wiedzcie, że coś się dzieje :) I to wiele dobrego.

Boca do Cena to restauracja mieszcząca się w centrum Ponta Delgada, stolicy São Miguel. Niepozorne z zewnątrz miejsce jest w istocie niezwykłe i naprawdę szkoda pominąć ten lokal zatrzymując się na São Miguel. Wszystko za sprawą właściciela, Ricardo, który jest tu jednocześnie kucharzem, managerem, kelnerem i po prostu duszą stworzonego przez siebie miejsca. Tak, dobrze zrozumieliście, Boca do Cena to lokal prowadzony w całości przez jedną osobę – drobnego, tryskającego energią Ricardo, który wita swoich gości w drzwiach, wskazuje im stolik, przyjmuje zamówienia, sam przygotowuje wybrane przez nich potrawy, przynosi rachunek i ma jeszcze czas zamienić z każdym słowo, a także pożegnać przed opuszczeniem lokalu. W międzyczasie odbiera telefony w sprawie rezerwacji i każdej innej. Pomyślicie, że takie rzeczy to tylko w malutkim barze. Nie tym razem. Ricardo swą superpodzielną uwagą obdarza aż trzynaście stolików, które zwłaszcza w weekendy są pełne.

Podane przez niego potrawy za każdym razem smakują po prostu wyśmienicie i każda zdejmowana jest z kuchni na czas, co przy samodzielnej obsłudze wydaje się po prostu niewiarygodne. Warto dodać, że menu wcale nie jest ubogie, a wybierać można spośród kilku przystawek, kilku dań rybnych (pierwsza pozycja to poezja :) kilku mięsnych i paru deserów, które też są wyśmienite. Dla wegetarian również coś się znajdzie. Nie pytajcie w jaki sposób ten gość jest stanie sam wszystko tak perfekcyjnie ogarnąć. I chyba nie uwierzyłabym, gdybym nie zobaczyła tego na własne oczy i nie odczuła na podniebieniu. Sam Ricadro twierdzi, że to po prostu pasja, a także wprawa, bo restaurację prowadzi samodzielnie już od 2008 roku. Lokal otwarty jest od 19.00 do 22.00, od poniedziałku do soboty. W piątek czy w sobotę warto zrobić rezerwację, bo wszystkie stoliki bywają zajęte. Całości dopełniają przyjemne wnętrze i nastrojowa muzyka. Dla mnie to prawdziwa perełka na kulinarnej mapie, nie tylko Azorów.

Pielgrzymi z São Miguel

W czasie wielkiego postu ulice Wyspy São Miguel przemierzają wolnym krokiem kolumny złożone z mężczyzn i chłopców. Owinięci w kolorowe chusty, niezależnie od pogody, ze śpiewem na ustach pokonują azorskie przewyższenia. To lokalni pielgrzymi – Romeiros, którzy pogrążeni w modlitwie w osiem dni okrążają wyspę dookoła. Podczas pobytu w marcu spotykałam ich nie raz, a więcej o pielgrzymach możecie  dowiedzieć się od Marcina >>

Cão Fila – azory z São Miguel

Nazwa Azory kojarzą Wam się z psami? Choć nie ma z nimi nic wspólnego, proszę bardzo, będzie i o nich. Na wyspie São Miguel w oczy rzuciły mi się bowiem charakterystyczne psy, jakich nie widziałam nigdy wcześniej. Urocze czworonogi przypominały skrzyżowanie psa z niedźwiedziem czy hieną :) Okazało się, że to rodzima rasa, wywodząca się właśnie z São Miguel, charakterystyczny wygląd “zawdzięczająca” niestety przede wszystkim specyficznie przycinanych uszom. Cao Fila wywodzą się od antycznych psów bojowych, obecnie są zaś rasą stróżującą i obronną, doglądającą przede wszystkim licznych stad tutejszych krów.

Wracając zaś do nazwy archipelagu sprawa nie jest oczywista. Pochodzi ona ponoć od słowa Açor, oznaczającego jastrzębia. Ptaki te jednak na Azorach nie występują. Stąd przypuszczenie, ze chodzić może o miejscowy gatunek myszołowa, którego przybywający osadnicy wzięli właśnie za jastrzębia. I choć toria ta ma najwięcej zwolenników wśród znawców tematu, nie jest jedyną.

To chyba jeden z dłuższych popełnionych przeze mnie wpisów. I jeśli myślicie, że wyczerpuje on temat atrakcji wyspy São Miguel, jesteście w błędzie. Nie było jeszcze o wspaniałych pieszych szlakach czy opuszczonych miejscach. Ale o tym następnym razem…

Artykuł Azory – zielona oaza na Atlantyku pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Nie, żeby był to kraj mało różnorodny, jednak fakt, że w blisko 50% pokrywają go lasy robi swoje. Znaczną część tej powierzchni zajmują tropikalne, wiecznie zielone lasy deszczowe, będące skupiskiem niezwykłej różnorodności roślin i zwierząt. Liczba gatunków składających się na tutejszą florę i faunę jest jedną z najwyższych na świecie. Wytworzeniu tak wielkiej różnorodności sprzyjały nie tylko panujące w Panamie warunki klimatyczne i przyrodnicze, ale także fakt, że jest ona mostem między obiema Amerykami i miejscem mieszania się gatunków.

Paradoks Kanału Panamskiego:

Różnorodność ta była niegdyś jeszcze większa, jednak budowa Kanału Panamskiego i związane z nim zakrojone na szeroką skalę wycinki odbiły się negatywnie na tutejszym ekosystemie. Od dziesięcioleci okoliczne lasy deszczowe są też karczowane pod plantacje, a przede wszystkim pod pastwiska dla bydła. Ma tu jednak miejsce pewien ciekawy paradoks. Otóż obecność okolicznej dżungli jest niezbędna do nawadniania kanału i utrzymania jego żeglowności, dlatego wbrew pozorom tutejsze lasy (przynajmniej te w okolicach Panama City) wydają się nie być  zagrożone, jeśli nie ze względu na ochronę środowiska, to ze względów praktyczno – ekonomicznych. Możliwe, że inwestycja, która dokonała tu zniszczeń stanie się jednocześnie strażnikiem tutejszej przyrody. Oby tak właśnie się stało.

Park Narodowy Soberania

Park Narodowy Soberania znajduje się około pół godziny jazdy od centrum Panama City, będąc tym samym jednym z najłatwiej dostępnych lasów tropikalnych. Mimo niedalekiej odległości ośrodków miejskich, nie jest to byle jaki skrawek lasu, lecz obszar chroniony o powierzchni 220 km². Mimo niesamowitej wilgoci i mnogości chronionych gatunków, nie napotkałam tu jednak pijawek, co nie tylko mnie zaskoczyło, ale i sprawiło niemałą ulgę. Bywa, że Ci mali krwiopijcy skutecznie zatruwają życie w wilgotnych haszczach »

Przez park prowadzi droga, którą w XVI wieku Hiszpanie przewozili na mułach złoto i towary z Ameryki Południowej. Dziś Camino de Cruces jest jednym z kilku dostępnych w dżungli szlaków. Będąc otoczonym wszechogarniającym gąszczem aż trudno uwierzyć, że tylko pół godziny drogi dzieli to miejsce od miejskiego zgiełku stolicy.

Okolice Boquete:

Boquete to niewielkie, górskie miasteczko założone na początku XX wieku. Miejsce to leżało na szlaku poszukiwaczy złota, szukających szybkiej drogi do Pacyfiku i to oni zaczęli się tu osiedlać. Dziś Boquete znane jest jako mekka ekspatów. Na 6000 mieszkańców przybysze z zagranicy stanowią połowę. Przyciąga też miłośników jazzu, kawy, ale przede wszystkim okolicznej przyrody, czyli gór i wulkanów obrośniętych mglistym, tropikalnym lasem.

Kiedy chmury nie zalegają zbyt nisko, już w drodze do miasteczka dostrzec można górujący nad okolicą wulkan Baru. To jego szczyt jest celem części przybywających tu osób. Zapewne byłby i naszym, jednak między innymi z niedostatku czasu ułożyło się inaczej. Nie trzeba jednak zdobywać wulkanu by docenić piękno, spokój, a także tajemniczość tej okolicy.

Szlak Sendero Los Quezales, jak sama nazwa wskazuje stwarza możliwość dojrzenia rzadko spotykanych ptaków, kwezali. A, że możliwość z pewnością wspólnego ma niewiele, nie było nam dane ich dostrzec. Odnaleźliśmy za to wodospad na szlaku Cascada Escondida (Ukrytego Wodospadu). Choć same kaskady wielkiego wrażenia na mnie nie wywarły, okolica warta jest każdej spędzonej tam chwili. Zielony las otulony gęstą mgłą i majestatyczne drzewa, których rozmiary nieco przytłaczają, budząc jednocześnie podziw.

W panamskich lasach rosną także puchowce (drzewa kapokowe), święte drzewa Majów. To właśnie drzewo tego gatunku zrodziło według nich pierwszego człowieka. Jest także łącznikiem między światem teraźniejszym, niebiosami i światem podziemnym.

Przesmyk Darién

Nie zdarza mi się  raczej wspominać na stronie o miejscach, których osobiście nie odwiedziłam, tu jednak zrobię wyjątek. Opowiadając bowiem o lasach Panamy nie sposób pominąć tego najbardziej dzikiego i niedostępnego i to nie tylko w skali kraju, ale i świata. Przesmyk Darién oddziela Panamę od Kolumbii i sprawia, że przekroczenie granicy między tymi państwami drogą lądową jest prawie niemożliwe. Oznacza to tym samym, że niemożliwe jest przemieszczanie się lądem między Ameryką Północną i Południową. Darién to rozległe bagna porośnięte gęstą, ciemną dżunglą, będące domem Indian Chocó, a także schronieniem kolumbijskich rebeliantów. Zapuszczenie się głębiej w ten rejon wymaga nie tylko lokalnego przewodnika, ale i konkretnego przygotowania.

Suchy las deszczowy

Jeśli będziecie już mieli przesyt wilgotnej zieleni, możecie zmienić klimat o sto osiemdziesiąt stopni, a jednocześnie nadal pozostać w lesie. Choć w lesie dość nietypowym. Na Półwyspie Azuero występuje bowiem rzadko spotykany suchy las deszczowy.

Jeśli jesteście ciekawi suchego lasu, przenieście się do Parku Narodowego Sarigua »

Zobacz inne teksty dotyczące Panamy:

Panama poza szlakiem – mniej znane miejsca w Panamie, które warto poznać >>

Panama City – krótka relacja ze stolicy kontrastów >>

Iguana Island – legwany, kraby i bomby >>

Azuero – duszne zagłębie panamskiego folkloru >>

Sprawdź ile to kosztuje >>

Artykuł Panama duszna i zielona – w tropikalnym lesie pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

To fathom hell or soar angelic,

Take a pinch of psychodelic…

(H. Osmond do Aldousa Huxleya)

 Szerokie, ciągnące się po horyzont plaże, plantacje kokosowe, fragmenty dżungli, malutkie wioski i… Full Moon Party. Tak w skrócie opisać można Wyspę Ko Pha Ngan, położoną w południowo-wschodniej części Zatoki Tajlandzkiej.

Full Moon Party – impreza w pełni

Spośród licznych tajskich wysp, znana jest jako ta najbardziej imprezowa, przyciągając rzesze spragnionych zabawy backpakerów (zwał jak zwał, w każdym razie nas także). Raz w miesiącu, na plaży Haad Rin, odbywa się Full Moon Party.

Wszystko zaczęło się około 25 lat temu, gdy niewielka grupka hipisów postanowiła zabawić się na plaży podczas pełni księżyca (ta na Ko Pha Ngan była ponoć piękna jak nigdzie indziej). Na przestrzeni lat, niewiele znaczące wydawałoby się zdarzenie, ewoluowało w imprezę przyciągającą 10-30 tysięcy ludzi z różnych zakątków świata, pragnących oddać się nieskrępowanej zabawie.

Przy głośnej muzyce dobiegającej z plażowych barów, z wiaderkami pełnymi zmieszanych alkoholi, wszyscy bawią się do upadłego (dosłownie). Zabawa potrafi trwać kilka dni. Jeśli komuś jednak mało lub nie dotarł akurat na Full Moon Party, nie ma powodu do niepokoju. Czeka na niego jeszcze Black Moon Party (gdy księżyc jest w nowiu) oraz odbywający się dwa razy w miesiącu Half Moon Festival, czyli świętowanie w dżungli. Jeśli ktoś chce się upewnić, że nie ominie go wybrana impreza, sugeruję odwiedzić: http://www.thailandmoonparty.com/. Gdybyśmy jakimś cudem nie wpasowali się w kalendarz, także nie mamy się czego obawiać. Wieczorem niemal każdy basen położony przy mieszkalnych bungalowach, zmienia się w solidną imprezownię.

Plażowe i basenowe balangi to nie jedyna (choć główna) rozrywka na wyspie. Jeśli ktoś nie miał okazji przekonać się wcześniej jak ważnym sportem w tym kraju jest Muay Thai (tajski boks), tu odczuje to z co najmniej zdwojoną mocą. I nieważne, czy zobaczymy wieczorną walkę czy nie. Głos naganiacza zachęcającego do jej obejrzenia, zapewne dłuuugo pozostanie nam w pamięci. Monotonne nawoływanie trwa bowiem cały dzień, niemal bez przerwy. Tylko dźwięki kolejnej imprezy są w stanie go zagłuszyć. Dzień później nawoływanie niestety powraca, jak kiepski radiowy przebój… i ciąży, zwłaszcza skacowanej głowie.

Odludne plaże Ko Pha Ngan

Budząc się rano, czyli w okolicach południa, słychać jeszcze coś jakby szumy poprzedniej nocy. Poza tym jednak cisza (pomijając naganiacza Muay Thai, który na szczęście chwilami jednak daje od siebie odetchnąć).

Nieliczni turyści wylegują się w plażowo-knajpianych hamakach (reszta śpi w bungalowach i potrwa to do późnego popołudnia). Kuszące, błogie lenistwo. Grzechem byłoby nie pobujać się w rytm przybijających do brzegu fal. Warto wybrać się także na spacer plażą. Wcale nietrudno znaleźć zakątki, gdzie mimo turystycznego charakteru wyspy, nie spotkamy żywej duszy.

Zielona wyspa

Spędzając czas na Ko Pha Ngan szkoda jednak ograniczać się do plaż, nie zagłębiając się w jej zielone wnętrze. Tu (podobnie zresztą jak w przypadku zwiedzania całej Tajlandii) nieoceniony będzie skuter. Jeśli tylko nie zaliczymy poważniejszej wywrotki na mocno spękanej ziemi, szybko dotrzemy w dowolny jej rejon.

A to jeszcze miejsce, którego nie sposób pominąć. Niby zwykła knajpa, tyle, że mieści się w domku na drzewie. Właściciel mieszka zresztą tuż nad barem, a jego mały pokój opleciony jest wokół przebijającego go konara.

I jeszcze rzut oka na plaże sąsiedniej wysepki, Ko Tao:

Ko Pha Ngan –  nieco praktyki:

– wyspa oferuje naprawdę masę miejsc noclegowych, wiele z nich to domki przy samej plaży. Polecić mogę Coral Bungalows. W cenie 200 – 1000 bath od osoby (zależnie od sezonu i standardu), mamy do dyspozycji murowany domek z łazienką, otrzymujemy powitalnego drinka lub małe danie i do woli możemy korzystać z basenu.

– na Ko Pha Ngan najłatwiej dotrzeć z miasta Surat Thani, z którego kursuje kilka statków pasażerskich. Jeśli planujemy dostać się tu z Bangkoku, możemy nabyć bilet łączony na autokar i statek

– poza imprezowaniem, na wyspie można wypożyczyć kajaki, sprzęt do nurkowania, czy rowery. Warto też wybrać się na trekking

– imprezowe wiaderka można kupić w sklepach 7-Eleven (sieci popularnej w całej Tajlandii). Zapłacimy mniej niż w barach na plaży.

Artykuł Ko Pha-Ngan – odlot w pełni pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.