Henryk Żeglarz i wielkie odkrycia geograficzne

To właśnie tu w 1394 roku przyszedł na świat Henryk Żeglarz, syn portugalskiego króla uznawany za patrona rozwoju portugalskiej floty. Założył uniwersytet w Lizbonie, a do dworu w Sagres ściągał astronomów i kartografów, by finalnie otworzyć tu pierwszą w Europie szkołę żeglarską. Co ciekawe wspomniany Henryk był głównie teoretykiem. Osobiście brał udział tylko w wyprawach do Maroka i podbiciu marokańskiej Ceuty. Nie przeszkodziło mu to jednak w organizacji licznych ekspedycji geograficznych wzdłuż Afryki, których skutkiem było dotarcie do równika oraz odkrycie między innymi Azorów >>, Madery, zatoki Rio de Oro, wyspy Arkin czy Senegalu. Ostatnim doniosłym wydarzeniem geograficznym za życia Henryka było dotarcie wyprawionego przez niego Alviso Cadamosto do wschodniej grupy Wysp Zielonego Przylądka >>. Odbyło się ono przypadkowo, gdy płynące u ujścia Gambii statki rzucił w losowym kierunku szalejący sztorm.

Mimo, że sam prawie nie wypływał w morze, a przydomek Żeglarz nadano mu kilkaset lat po śmierci, wykształcił wielu doświadczonych żeglarzy, a organizowane przez niego wyprawy przyłączyły do Portugalii prawie wszystkie ważniejsze archipelagi wysp leżące na wschodnim Atlantyku. Uznaje się, że Henryk Żeglarz zapoczątkował nie tylko portugalską zamorską ekspansję, ale i epokę równie doniosłych, co tragicznych w skutkach „wielkich odkryć geograficznych”. Wielu nazywa go też ojcem portugalskiego imperium kolonialnego.

Czasy świetności, gdy tutejsze statki wypływały na nieznane wody, a żeglarze snuli opowieści o egzotycznych lądach, miasto ma już za sobą. Mimo, że Porto jest obecnie drugą po Lizbonie największą portugalską metropolią nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że panuje w nim raczej małomiasteczkowy klimat. Trudno też nie zauważyć, że miasto niszczeje, miejscami boleśnie.

Porto przywitaliśmy na miejscowym lotnisku, oddalonym 10 km od centrum miasta, do którego dostać się można bezpośrednio metrem. Ponieważ tutejsza kolej porusza się częściowo nad ziemią, dawała pierwszą sposobność rzucenia okiem na uciekające za oknem miasto. Prawdę mówiąc to co ujrzałam nie zrobiło na mnie szczególnego wrażenia. Później miało być jednak tylko lepiej.  

W Porto

W Porto

Porto – atrakcje subiektywnie

Ribeira – urok wąskich ulic 

Magia Porto kryje się w jego ulicach, a ich urok rośnie proporcjonalnie do bliskości nabrzeża, spowitego swoistą melancholią. Te najciekawsze, najwęższe i najbardziej strome uliczki trzyma w zanadrzu dawna dzielnica portowa – Ribeira. Zamieszkiwali ją głównie robotnicy i mniej zamożni mieszkańcy miasta. Jej zewnętrze tworzy fasada kolorowych kamienic górujących nad rzeką Duero, będących jednocześnie wpisanym na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO symbolem miasta. To przed nimi mnożą się rzędy krzeseł i stolików z otwartych tu barów i restauracji, przyciagających największą liczbę turystów. To tu, na samym nabrzeżu toczy się gwarne życie Porto, którego przejawy nie tak łatwo odnaleźć w innych częściach miasta.

Wnętrze Ribeiry skrywa plątaninę stromych zacienionych ulic, poprzecinanych sznurami suszącego się prania. To dzielnica kontrastów, w której z gwarem nabrzeża kontrastuje mnogość zatrzaśniętych na cztery spusty kamienic, nie oczekujących na niczyj powrót. Tynk i płytki odpadają od ścian, w powietrzu czuć urynę, a skupiska takich domów tworzą miejsca przywodzące na myśl slumsy. Widząc miasto z tej perspektywy, w niczym nie przypomina XVIII-wiecznej potęgi zbudowanej na handlu winem i brazylijskim złotem. Mimo, że lata świetności Ribeira ma już za sobą, wspinaczka w plątaninie jej wąskich ulic to dla mnie jedno z ciekawszych doświadczeń w tym mieście.

Muzeum fotografii – sztuka w więziennych murach

Przy Campo Mártires da Pátria, w centrum miasta wznosi się masywny budynek o grubych, kamiennych ścianach. Wybudowany w  VXIII wieku przez wiele lat służył za więzienie oraz siedzibę sądu. Kres takiemu przeznaczeniu położyła w 1974 roku Rewolucja Goździków, w wyniku której obalono dyktaturę Marcela Caetana, następcy bardziej znanego Antónia Salazara.

Obecnie gmach nie jest już miejscem odosobnienia i próżno szukać w nim skazańców. Obejrzeć można za to zdjęcia eksponowane w więziennych celach i korytarzach, od 2000 roku mieści się tu bowiem Muzeum Fotografii. Na pierwszym piętrze panowało niegdyś przeraźliwe zimno, a zbiorowe cele zajmowali więźniowie z niższych warstw społecznych. Dziś prezentowane są tu wystawy czasowe o różnej tematyce.

Na drugim piętrze znajdowały się dwie cele przeznaczone dla kobiet, a także pomieszczenia dla mężczyzn nieco lepiej sytuowanych od tych z piętra poniżej. Obecnie obejrzeć można tu fotografie pochodzące z czasów pierwotnego pochodzenia budynku, ukazujące niektórych osadzonych, a także salę, w której zapadały wyroki.

Piętro trzecie zarezerwowane było dla więźniów z tak zwanych wyższych sfer. Tutejsze cele były pojedyncze i lepiej wyposażone, a osadzeni cieszyli się większymi względami i częściej mogli liczyć na taryfę ulgową. Obecnie poziom ten stanowi nie lada gratkę zarówno dla amatorów fotografii jak i fanów klimatów retro. Zgromadzona tu kolekcja to podróż przez fotograficzne epoki, sięgająca początków obrazkowego rzemiosła. Znajdziemy tu mnóstwo starych modeli aparatów i kamer, fotograficzne zestawy szpiegowskie czy unikalne zdjęcia wykonane przed laty.

Jednym z bardziej znanych przebywających tu więźniów był pisarz Camilo Castelo Branco, odbywający karę za uwiedzenie mężatki, Any Plácido, która zresztą podzieliła los kochanka. Ponieważ jednak w czasie odbywania kary małżonek zmarł, po odbyciu wyroków para mogła cieszyć się sobą na nowo.

Porto to miasto detalu

Porto to dla mnie miasto detalu. Niemal na każdym kroku natknąć się można na elementy przykuwające wzrok, a wiele wnętrz nosi znamiona dzieła sztuki. Oto choćby i kilka przykładów:

Dworzec Porto-São Bento i azulejos

Nawet jeśli nie zamierzamy podróżować pociągiem, dworzec Sao Bento to miejsce, do którego warto skierować swe kroki. Położony w centrum miasta, przy Praça de Almeida, jest drugim głównym dworcem kolejowym w Porto, a także jedną z najpiękniejszych stacji Europy. Wszystko za sprawą azulejos, ręcznie malowanych płytek ceramicznych, zdobiących tutejszą halę główną. Nie są to zdobienia przypadkowe. Około 20 tysięcy kwadracików przedstawia zwyczaje ludowe oraz ważne osoby i wydarzenia w dziejach Portugalii.

Słynne płytki zdobią również wiele kościołów i domów Porto. Do najbardziej znanych należą choćby Capela de Santa Catarina (Capela das Almas) czy Igreja do Carmo.

McDonald’s Imperial

Choć fast food i interesujące wnętrze rzadko idą w parze, w Porto spotykają się na Praça da Liberdade 126 w McDonald’s Imperial. Otwarto go w 1995 roku w przestrzeni poprzednio zajmowanej przez słynną Cafe Imperial, będącą ikoną lat 30-tych. W budynku zachowało się wiele oryginalnych elementów w stylu Art Deco, w tym zdobione sufity, żyrandole i duża witrażowa ściana, znajdująca się obecnie za ladą, na której lądują frytki i hamburgery. Nad wejściem skrzydła rozpościera masywny orzeł pamiętający czasy poprzedniej epoki. Całość sprawia dość osobliwe wrażenie, a wnętrze aż prosi się o bardziej wykwintną restaurację, jest to jednak jedno z ciekawszych miejsc na pochwycenie cheesburgera czy frytek.  

Livraria Lello e Irmao – najpiękniejsza księgarnia

Jeśli chodzi o książki spokojnie mogę nazwać się nałogowcem. Nie tylko czytanie, ale i samo obcowanie z nimi jest dla mnie źródłem niemałej satysfakcji. Co za tym idzie, eksplorowanie miast niejednokrotnie wiąże się z zaszyciem choć na chwilę w lokalnej księgarni czy antykwariacie. W Porto po prostu nie mogło być inaczej, zwłaszcza, że to właśnie w tym mieście, przy Rua das Carmelitas 144 znajduje się jedna z piękniejszych księgarni Europy, a może i świata. Mowa o  Livraria Lello e Irmao, powstałej w 1881 roku drugiej najstarszej księgarni w Portugalii. Warto wspomnieć, że palmę pierwszeństwa ma tu lizbońska livraria Bertrand działająca nieprzerwanie od 1732, uznawana za najstarszą księgarnię nie tylko w kraju, ale i na świecie!

Lello jest zatem miejscem, do którego warto zajrzeć nawet, jeśli czytanie książek macie w głębokim poważaniu. Jej niewątpliwym atutem jest nie tylko asortyment, ale wspaniałe wnętrze. Przekroczenie jej progu to jak przeniesienie się w czasie lub wkroczenie do świata baśni. Fantazyjnie rzeźbione regały na książki, ozdobne witraże w suficie, a przede wszystkim zajmujące centralną pozycję kręte schody wyłożone czerwonym dywanem tworzą wnętrze nietuzinkowe i magiczne. Magię tę poczuła niewątpliwie J.K Rowling, która mieszkając w Porto ponoć często odwiedzała pierwsze piętro księgarni i to właśnie na wnętrzu Lello e Irmao wzorowała bibliotekę Hogwartu w serii o Harrym Potterze.

W 2008 roku Lello znalazła się na szczycie rankingu najpiękniejszych księgarń, publikowanego przez brytyjski The Guardian, zaś Lonely Planet ogłosił ją najpiękniejszą księgarnię Europy i trzecią najpiękniejszą na świecie. Rekomendacje te przyciągnęły do Lello e Irmao tyle osób, że obecnie przodowałaby zapewne w rankingach nie tylko na najpiękniejszą, ale i tę najbardziej zatłoczoną. Aby nieco zniwelować panujący wewnątrz tłok, od kilku lat wstęp do księgarni jest biletowany (co chyba nie odniosło spodziewanego skutku ;) Obecnie wstęp kosztuje 4 Euro, jednak jeśli zdecydujemy się kupić choć jedną z książek, kwota ta jest odliczana od rachunku.

Fernandes Mattos & Ca Lda

Pozostając na Rua das Carmelitas można zajrzeć po sąsiedzku, pod numer 108, gdzie mieści się Fernandes Mattos & Ca. To dwupoziomowy sklep pełen pamiątek, przede wszystkim miejscowej produkcji. Na półkach piętrzą się różnorodne towary, od jedzenia po rękodzieło. Nawet jeśli nie planujemy zakupów, warto tu zajrzeć dla samego wnętrza. A przy zakupach będąc, zwłaszcza po te spożywcze najlepiej wybrać się do Mercado do Bolhão, czyli na największe targowisko w Porto, gdzie lokalni kupcy sprzedają świeże produkty.

Powyższe miejsca to te, które bardzo mi się podobały, wcześniej wiedziałam jednak o ich istnieniu, a pojawienie się w nich było planowane. Szczególnie jednak doceniam sytuacje niespodziewane i miejsca niezwykłe, o których obecności nie miałam pojęcia. To często niepozorne, dla wielu być może niezauważalne akcenty, które silnie  wpływają na ogólny klimat miasta i decydują o tym jak zachowam je w pamięci. A czekają często tuż za rogiem.

Jak choćby autorska galeria na Rua do Almada, gdzie w środku nocy, gdy w okolicznych ulicach nie było żywej duszy, malarz kończył pracować nad swym dziełem.

I jak stare klatki schodowe nadbrzeżnych kamienic, proszące się o choć krótką wizytę. A także ich nietuzinkowe wnętrza

A gdzie na porto w Porto? – Vila Nova de Gaia

Rzecz w tym, że właściwie nie w Porto, gdyż formalnie Vila Nova de Gaia, gdzie znajduje się najwięcej winnic i piwnic pełnych beczek, to administracyjnie oddzielne miasto. Znajduje się naprzeciwko Ribeiry, po drugiej strony rzeki Duero. Mnogość tutejszych piwnic dorównuje mnogości marek Porto, a większość z nich otwiera swe podziemia dla zwiedzających. Warto wybrać się tu na degustację słynnego trunku. Najlepiej na piechotę, przez most Ponte Dom Luís I, z którego rozciąga się jeden z lepszych widoków na miasto.

Wybierasz się do Porto? Wybierz najlepszy nocleg w mieście >>

Artykuł Co kryją ulice Porto – najciekawsze miejsca w mieście winem płynącym pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Punkty widokowe São Miguel

Zielone wzgórza i majestatyczne klify São Miguel, prezentują się szczególnie wspaniale z tutejszych punktów widokowych, położonych w różnych częściach wyspy. Te gwarantujące najpiękniejsze widoki to przede wszystkim:

Miradouro da Ponta do Sossego

Położony na wschodnim wybrzeżu Miradouro da Ponta do Sossego zachwycił mnie z dwóch powodów. Jednym jest roztaczająca się z niego panorama na soczyście zielone, wschodnie klify Sao Miguel. Tu jednak trudno o zaskoczenie, bo czegóż można spodziewać się po punkcie widokowym jeśli nie właśnie pięknych krajobrazów. Na wyjątkowość tego miejsca wpływa dodatkowo fakt, że Ponta do Sossego jest pięknie zaprojektowanym ogrodem, przebywanie w którym, nawet bez wspaniałych widoków i tak byłoby przyjemnością.

Miradouro de Santa Iria

Niemal pośrodku północnego wybrzeża wyspy Sao Miquel znajduje się Miradouro de Santa Iria, z którego rozciąga się widok na urozmaiconą linię brzegową oraz okoliczne wzgórza, pola i miasteczka.

Ponta do Arnel

To punkt widokowy na Farol do Arnel, wybudowaną w 1876 roku pierwszą latarnię morską na Azorach, służącą jako punkt nawigacyjny dla żeglarzy z Portugalii. Biel budowli odbijającej się od wód Atlantyku to miły dla oka obrazek, nie radzę jednak na nim poprzestać. Naprawdę wspaniałe widoki zapewnia dopiero droga do samej latarni. To z niej rozciąga się panorama na strome klify, zwłaszcza pod wieczór nabierające surowości i majestatu. Kręta droga do latarni nachylona jest o 35 stopni, dlatego powrót na górę wbija nieco nogi w pupę. Wrażenia są jednak tego warte.

Miradouro do Frade

Punkt położony jest w miasteczku Maia, w gminie Ribeira Grande. Jego charakterystycznym punktem jest urokliwa altanka, z której rozciągają się widoki na pobliskie klify. Punkt widokowy nie jest jednak jedynym atutem tej niewielkiej miejscowości. W założonym tu niewielkim ogrodzie zobaczyć można między innymi piękne drzewo smocze (dracaena draco), rzadki gatunek występujący w Makaronezji (między innymi na Kanarach i Wyspach Zielonego Przylądka), przypominający wspaniałe smocze drzewa Sokotry.

Będąc na São Miguel nie można pominąć oczywiście punktów widokowych na położone w wulkanicznych kalderach jeziora, jak Vista do Rei, z którego doskonale prezentuje się Lagoa Sete Cidades czy Miradouro Lagoa do Canario z panoramą na Lagoa do Santiago i okolicę. Jeziora zasłużyły zresztą na odrębny wpis i galerię ;) >>

Dla zmotoryzowanych punkty widokowe Azorów są bardzo łatwo dostępne. Na większość z nich można po prostu wjechać samochodem, a niektóre znajdują się właściwie tuż przy drodze.  Jest to zarazem ich zaletą jak i wadą. Czasem po prostu lepiej, gdy tego typu miejsca są nieco trudniej dostępne, a dotarcie do nich wymaga większego zaangażowania. 

Caldeira Velha – baseny termalne w dżungli

O wulkanicznym charakterze Azorów nie świadczą tylko jeziora ukryte w zielonych stożkach, lecz także występujące tu gorące źródła i fumarole. I choć w gorących źródłach relaksowałam się nie raz, pod względem klimatu tutejsze zdobywają palmę pierwszeństwa wśród tych, do których trafiłam do tej pory. Źródła Caldera Velha, bo o nich mowa, znajdują się u zboczy wulkanu Fogo, a położone są w gęstym, tropikalnym lesie. Zapuszczając się w jego głąb, trudno było mi uwierzyć, że taką egzotykę odnalazłam w Europie, a okolica przywodziła raczej na myśl deszczowe lasy Ameryki Środkowej >>

Gęsta roślinność skrywa naturalne, wypełnione ciepłą wodą baseny, w tym jeden zasilany lejącym się ze zbocza wodospadem. Trudno wyobrazić sobie lepsze i piękniejsze miejsce na relaksującą kąpiel. Tym bardziej, że mieszkańcy Azorów zadbali, by miejsce to zachowało jak najbardziej naturalny charakter. W okolicy basenów wybudowano tylko ścieżki,  niewielkie drewniane domki służące za przebieralnię oraz większe pomieszczenie z rzędem pryszniców, również pokryte drewnem. Wtapiają się one w leśny krajobraz nie ingerując zbyt mocno w jego pierwotny charakter. Nie znajdziecie tu budek z jedzeniem i piciem czy straganów z kostiumami, jak i dużego parkingu w okolicy (jedynie wyznaczone miejsce na kilkanaście samochodów).

Kąpieli można zażywać w dwóch zbiornikach o różnej temperaturze. W basenie z wodospadem woda ma około 25 stopni, zaś w położonym niżej, cieplejszym, ponad 35 stopni. Jest i basen z temperaturą wahającą się między 60 a 100 stopni, z wiadomych przyczyn nie nadający się do kąpieli. Wstęp kosztuje 2 Euro.

Czarna plaża w Mosteiros

Jeśli bardziej od kąpieli w gorących źródłach pociąga Was kąpiel w oceanie, możecie zażyć jej na przykład w Mosteiros. Tutejszą plażę otaczają strome klify i wystające z wody skalne formacje, a pokrywający ją piasek jest czarny. Miejsce sprawia dość surowe wrażenie i szczególnie chętnie odwiedzane jest przez surferów próbujących swych sił na atlantyckich falach.

Furnas – kuracjusze w oparach siarki

Innym miejscem oferującym relaks w gorących źródłach jest położone w rozległym wulkanicznym kraterze miasteczko Furnas. O aktywności sejsmicznej tego obszaru nie pozwalają zapomnieć występujące tu skupiska gejzerów i fumaroli (pęknięć w skorupie ziemskiej, przez które wydobywają się zgromadzone pod jej powierzchnią gazy). Jedno ze skupisk znajduje się w samym miasteczku, inne nad położonym nieopodal jeziorze o tej samej nazwie (Lagoa das Furnas). Jedno jak i drugie miejsce pełne jest studzienek z gotującą się wodą czy bulgoczącym błotem,  niewielkich gejzerów wystrzeliwujących w górę strumienie gorącej cieczy, a także kłębów siarkowych oparów o woni zgniłego jajka. Mimo niezbyt przyjemnych doznań węchowych samo miasteczko Furnas, pełne wąskich uliczek i starej zabudowy, wydało mi się jednym z ładniejszych na Sao Miguel. Zapewne z powodu swoistego uroku jak i właściwości zdrowotnych przyciąga ono rzesze kuracjuszy, chcących zażyć tutejszych kąpieli.

Terra Nostra – ogród pełen endemitów

Kąpieli w gorących źródłach można zażyć przede wszystkim w ogrodzie Terra Nostra, będącym właściwie wizytówką miasteczka Furnas. I choć tutejsze baseny termalne nie przypadły mi do gustu jak te w Caldera Velha, sam ogród, pełen egzotycznych roślin, wart jest by spędzić w nim choćby jedno popołudnie. Historia parku Terra Nostra rozpoczyna się w 1780 roku, gdy bogaty bostoński kupiec, Thomas Hickling, wybrał Furnas na budowę swej letniej rezydencji. Wszechogarniająca azorska zieleń wydała mu się najwyraźniej niewystarczająca, gdyż postanowił sprowadzić tu drzewa z Ameryki Północnej.

Na przestrzeni lat kolejni właściciele powiększali powierzchnię parku, jak i kolekcję zagranicznych okazów, przybierającą obecnie imponujące rozmiary. Spacer wśród gąszczu zieleni, zacisznych zagajników i strumieni pozwala zetknąć się z gatunkami roślin z całego świata, a także wieloma endemicznymi gatunkami występującymi jedynie na Azorach. Mimo, że na São Miguel zieleni jest pod dostatkiem, dla miłośników roślin ogród Terra Nostra to obowiązkowy punkt zwiedzania wyspy.

Ananasy z São Miguel

Azory słyną nie tylko z zieleni i urokliwych jezior, lecz także, co może nieco dziwić, z ananasów. Wyspa São Miguel to jedyne miejsce na świecie, gdzie uprawia się je w szklarniach, co sprawia, że ich wygląd i smak różni się nieco od znanej nam odmiany tropikalnej.

Pochodzące z Południowej i Centralnej Ameryki owoce przywieziono na Azory po raz pierwszy z początkiem XIX wieku, a w 1860 roku na São Miguel powstały pierwsze plantacje. Hodowane na nich owoce są mniejsze i słodsze, a ich walory, jeśli wierzyć mieszkańcom Azorów, doceniane są na całym świecie.

Od zasadzenia azorskiego ananasa do zerwania w pełni dojrzałego owocu mija 18 miesięcy. O przebiegu wszystkich faz oraz tajnikach uprawy dowiedzieć się można na plantacji A Arruda, działającej nieprzerwanie od niemal stu lat. To jedyne miejsce uprawy na wyspach, udostępnione zwiedzającym. Można zajrzeć do tutejszych szklarni, porozmawiać z pracującymi przy owocach…. oraz spróbować ananasowych specjałów.

Azorskie plantacje herbaty

Zielone portugalskie wyspy pochwalić mogą się nie tylko plantacjami ananasów, ale także i herbaty. Zielone listki sprowadził na Azory około 1820 roku niejaki Jacinto Leite i również on zaszczepił w miejscowych zwyczaj przyrządzania herbacianego naparu. Na tym jednak nie poprzestał, a sprowadzone z Rio de Janeiro sadzonki posłużyły mu jako podwaliny pierwszej plantacji herbaty, którą założył na rodzinnej wyspie São Miguel. Działania padły na podatny grunt, a XIX wiek okazał się czasem prawdziwego herbacianego boomu na wyspach. W 1850 roku zielone listki uprawiano na 300 hektarach osiągając aż 250 ton zbiorów. Nauczycielami i przewodnikami w zakresie herbacianego przetwórstwa byli sprowadzeniu na wyspy Chińczycy.  Pierwsza wojna światowa i polityka celna chroniąca dostawy herbaty z Mozambiku sprawiły jednak, że azorski rynek herbaty zaczął się kurczyć i do połowy XX wieku z działających tu 14 fabryk pozostało zaledwie pięć.

Herbata na Azorach jest produkowana do dziś i choć tutejsze plantacje ustępują rozmiarami tym azjatyckim, ciągnącym się nad Atlantykiem rzędom krzaczków nie sposób odmówić uroku. São Miguel szczyci się obecni dwoma plantacjami, które odwiedziliśmy odwiedziliśmy, by poznać tajniki przetwórstwa tutejszych listków.

Cha Porto Formoso

Cha Porto Formoso to kameralna plantacja oraz fabryka, w której produkcja odbywa się tradycyjnymi metodami. Wytwarzana jest tu tylko herbata czarna, jedynie na rynek lokalny.

Cha Gorreana

W sporo większej fabryce Cha Gorreana herbata produkowana jest na skalę przemysłową i zaopatruje mieszkańców zarówno w susz czarny jak i zielony. Fabryka ta działa nieprzerwanie od roku 1883. Herbata z azorskich plantacji jest produktem ekologicznym, pozbawionym pestycydów, konserwantów i sztucznych barwników.

Boca do Cena

Lubię dobrze zjeść. Kto nie lubi. Nie przywykłam jednak, żeby jakoś specjalnie nad tym rozwodzić. Dlatego opisów jedzenia czy restauracji znajdziecie u mnie jak na lekarstwo. Jeśli już jednak zabieram się za opisywanie jakiejś knajpy, wiedzcie, że coś się dzieje :) I to wiele dobrego.

Boca do Cena to restauracja mieszcząca się w centrum Ponta Delgada, stolicy São Miguel. Niepozorne z zewnątrz miejsce jest w istocie niezwykłe i naprawdę szkoda pominąć ten lokal zatrzymując się na São Miguel. Wszystko za sprawą właściciela, Ricardo, który jest tu jednocześnie kucharzem, managerem, kelnerem i po prostu duszą stworzonego przez siebie miejsca. Tak, dobrze zrozumieliście, Boca do Cena to lokal prowadzony w całości przez jedną osobę – drobnego, tryskającego energią Ricardo, który wita swoich gości w drzwiach, wskazuje im stolik, przyjmuje zamówienia, sam przygotowuje wybrane przez nich potrawy, przynosi rachunek i ma jeszcze czas zamienić z każdym słowo, a także pożegnać przed opuszczeniem lokalu. W międzyczasie odbiera telefony w sprawie rezerwacji i każdej innej. Pomyślicie, że takie rzeczy to tylko w malutkim barze. Nie tym razem. Ricardo swą superpodzielną uwagą obdarza aż trzynaście stolików, które zwłaszcza w weekendy są pełne.

Podane przez niego potrawy za każdym razem smakują po prostu wyśmienicie i każda zdejmowana jest z kuchni na czas, co przy samodzielnej obsłudze wydaje się po prostu niewiarygodne. Warto dodać, że menu wcale nie jest ubogie, a wybierać można spośród kilku przystawek, kilku dań rybnych (pierwsza pozycja to poezja :) kilku mięsnych i paru deserów, które też są wyśmienite. Dla wegetarian również coś się znajdzie. Nie pytajcie w jaki sposób ten gość jest stanie sam wszystko tak perfekcyjnie ogarnąć. I chyba nie uwierzyłabym, gdybym nie zobaczyła tego na własne oczy i nie odczuła na podniebieniu. Sam Ricadro twierdzi, że to po prostu pasja, a także wprawa, bo restaurację prowadzi samodzielnie już od 2008 roku. Lokal otwarty jest od 19.00 do 22.00, od poniedziałku do soboty. W piątek czy w sobotę warto zrobić rezerwację, bo wszystkie stoliki bywają zajęte. Całości dopełniają przyjemne wnętrze i nastrojowa muzyka. Dla mnie to prawdziwa perełka na kulinarnej mapie, nie tylko Azorów.

Pielgrzymi z São Miguel

W czasie wielkiego postu ulice Wyspy São Miguel przemierzają wolnym krokiem kolumny złożone z mężczyzn i chłopców. Owinięci w kolorowe chusty, niezależnie od pogody, ze śpiewem na ustach pokonują azorskie przewyższenia. To lokalni pielgrzymi – Romeiros, którzy pogrążeni w modlitwie w osiem dni okrążają wyspę dookoła. Podczas pobytu w marcu spotykałam ich nie raz, a więcej o pielgrzymach możecie  dowiedzieć się od Marcina >>

Cão Fila – azory z São Miguel

Nazwa Azory kojarzą Wam się z psami? Choć nie ma z nimi nic wspólnego, proszę bardzo, będzie i o nich. Na wyspie São Miguel w oczy rzuciły mi się bowiem charakterystyczne psy, jakich nie widziałam nigdy wcześniej. Urocze czworonogi przypominały skrzyżowanie psa z niedźwiedziem czy hieną :) Okazało się, że to rodzima rasa, wywodząca się właśnie z São Miguel, charakterystyczny wygląd “zawdzięczająca” niestety przede wszystkim specyficznie przycinanych uszom. Cao Fila wywodzą się od antycznych psów bojowych, obecnie są zaś rasą stróżującą i obronną, doglądającą przede wszystkim licznych stad tutejszych krów.

Wracając zaś do nazwy archipelagu sprawa nie jest oczywista. Pochodzi ona ponoć od słowa Açor, oznaczającego jastrzębia. Ptaki te jednak na Azorach nie występują. Stąd przypuszczenie, ze chodzić może o miejscowy gatunek myszołowa, którego przybywający osadnicy wzięli właśnie za jastrzębia. I choć toria ta ma najwięcej zwolenników wśród znawców tematu, nie jest jedyną.

To chyba jeden z dłuższych popełnionych przeze mnie wpisów. I jeśli myślicie, że wyczerpuje on temat atrakcji wyspy São Miguel, jesteście w błędzie. Nie było jeszcze o wspaniałych pieszych szlakach czy opuszczonych miejscach. Ale o tym następnym razem…

Artykuł Azory – zielona oaza na Atlantyku pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.