Serpentyny ciągną się przez ponad 100 km, osiągając w najwyższym punkcie ponad 2030m npm. Łączą one ze sobą miasta Pitesti na Wołoszczyźnie i Sybin w Siedmiogrodzie (do którego zresztą zdecydowanie warto zajrzeć).

Powstanie trasy

Droga powstała w latach 1970-1974 z inicjatywy ówczesnego dyktatora Nicolae Ceauşescu. Choć miała ona wówczas znaczenie militarne, przede wszystkim służyła zaspokojeniu wybujałych ambicji czcigodnie panującego i ukazaniu niezwykłych możliwości drzemiących w narodzie. Podczas katorżniczej pracy przy trasie życie straciło około 40 budujących ją żołnierzy. Aby górskie serpentyny mogły powstać, do wysadzania skał zużyto przeszło 6 tysięcy ton dynamitu.

Nie da się jednak ukryć, że Trasa Transfogaraska to dziś jeden z symboli Rumunii, a roztaczające się z niej malownicze widoki na długo zapadają w pamięć.

Trasa Transfogaraska

Trasa Transfogaraska

Nieco praktyki:

• symbol trasy to DN7C lub droga 7C

• Nawet podczas panujących latem upałów, w wyższych partiach trasy, jak to w górach, temeratura dosć znaczanie spada
• Z trasy widoczny jest  Zamek Poenari, czyli ta prawdziwa siedziba Wlada Palownika, z której teraz pozostały ruiny.

• Warto wiedzieć, że droga nie jest w pełni przejezdna przez cały rok. W całości można ją przejechać tylko od 15 czerwca do 15 września. Zimą wiele jej odcinków jest zupełnie niedostępnych. Jednak nawet latem, dostępu do trasy pilnuje ten oto jegomość. Chwila głaskania wystarczy jednak, by pozwolił nam na przejazd ;)

Artykuł Trasa Transfogaraska – rumuńskie serpentyny pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Po zapadnięciu zmroku ulice stają się bardziej tłoczne, a muzyka głośniejsza. Centrum wydarzeń pozostaje plaża, a zwłaszcza wbity w jednej z jej części drewniany pal. To tu zbiera się większość tańczącego tłumu. Skaczący czy tarzający się w piachu ludzie, zgromadzeni wokół wysokiego drąga ogarniętego złocistym światłem, sprawiają wrażenie pogrążonych w transie. I tak pozostanie, aż zacznie świtać…

Dawna oaza wolności

Położone w południowej Dobrudży Vama Veche jest ostatnią rumuńską wioską przed granicą z Bułgarią. Osadę założyły w 1811 roku rodziny gaugaskie , nadając jej nazwę Ilanlîk. Miasteczko, jak i reszta regionu, stały się częścią Rumuniii w 1913, po II Wojnie Bałkańskiej. Od tej pory zaczęło też funkcjonować pod obecną nazwą.

 Zobacz jak różnorodna jest Rumunia »

W czasach komunizmu napędu nabrał rozwój nadmorskich  kurortów jak Mamaja, Jupiter, czy Neptun. Vama Veche, maleńka rybacka wioska, nie wzbudziła jednak zainteresowania władz, które pominęły ją w planach zagospodarowania wybrzeża. Nie znaczy to, że wioska nie zaczęła przyciągać urlopowiczów. Wręcz przeciwnie. Ściągało tu  jednak towarzystwo odmienne niż w przypadku typowych kurortów. Zjeżdżali tu intelektualiści, hipisi, anarchiści i zbuntowana młodzież. Wioska stałą się mekką wszystkich wyjętych w tamtych czasach spod prawa. Ponieważ z niewiadomych przyczyn władze przymykały na nią oko, szybko została oazą wolności i nieskrępowania.

Stufstock Festival

Upadek komunizmu nie spowodował spadku zainteresowania miejscowością. W 1996 r powstał zespół rockowy, który przyjmując nazwę Vama Veche jeszcze bardziej miejsce rozsławił. Na skutek coraz większego zalewu turystów powstał ruch Ocalić Vama Veche, który miał nie dopuścić do skomercjalizowania wioski na wzór reszty rumuńskich kurortów. Zorganizowano także festiwal Stufstock, który przyciągał tłumy kolorowej młodzieży i buntowników z dawnych lat. I choć festiwal okresowo zapełniał wioskę, zamiast ją wyludniać, to jednak w kurort nigdy się nie przerodziła i na plażach zamiast rzędu hoteli nadal stoją namioty.

Sam festiwal, którego pierwsza edycja odbyła się w roku 2003, organizowany jest do dziś, a towarzyszą mu poza koncertami, rozmaite warsztaty (muzyczne, fotograficzne czy teatralne) i projekcje.

Vama Veche nie dla każdego

Miłośnicy typowych nadmorskich kurortów nie mają w Vama Veche czego szukać. Nie uświadczysz tu techno czy disco, nie pójdziesz na typową dyskotekę, nie zaszpanujesz sportowym samochodem. Nie znajdziesz zbyt luksusowego noclegu (choć wygodną kwaterę owszem), czy placów zabaw dla dzieci. Jeśli jednak lubisz rockowo-folkowe klimaty i noclegi pod namiotem (czasem samotne, a czasem pośród tłumu Tobie podobnych) to miejsce może okazać się jednym z lepszych kierunków na europejskich wybrzeżach.

I jeszcze jedno. W Vama Veche wskazane jest raczej luźne podejście do nagości. Teoretycznie plaża dla naturystów wydzielona jest w dalszej części wioski, jednak w każdym miejscu na plaży możemy spotkać nagich pływaków czy spacerowiczów. Vama Veche przyciąga poszukiwaczy wolności, dla których strój kąpielowy może okazać się zbyt dużym skrępowaniem, niezależnie od wieku. Dlatego jeśli komuś przeszkadzają ludzie bez majtek, lepiej niech tutejszą plażę ominą.

Nieco praktyki:

– Vama Veche położone jest nad Morzem Czarnym, około 50 km od Konstancy (głównego nadmorskiego miasta Rumunii). To ostatnia wioska przed granicą z Bułgarią.

– ceny w sklepach są tu jak na rumuńskie standardy wysokie, dlatego jeśli chcemy zaoszczędzić, można zaopatrzyć się w jedzenie i picie w pobliskich miejscowościach.

– kwater jest do wyboru do koloru, ale najlepiej wybrać się tu z namiotem. Rozbić można go na czyjejś posesji (po uzgodnieniu warunków) lub na plaży.

Odwiedziliście niedawno Vama Veche? Podzielcie się wrażeniami. Jestem ciekawa jak bardzo zmieniło się to miejsce.

Artykuł Vama Veche – rumuński luz pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Odkryta została przypadkowo, dopiero w roku 1975. Natknęli się na nią robotnicy wydobywający marmur. Jej wiek oceniany jest jednak na 50 tysięcy lat. Od 1980 roku została udostępniona do zwiedzania, jednak jak to zwykle bywa, nie w całości. Choć długość korytarzy to prawie 1500 m, przemierzać możemy zaledwie nieco ponad połowę (blisko 850m). Jednak nawet i na tym odcinku Jaskinia ma bardzo różnorodne i naprawdę ciekawe formy naciekowe. Na dolnych pokładach, częściowo pokrytych wodą, znajduje się z kolei ścisły rezerwat.

 Nazwa tego miejsca nie wzięła się znikąd, a kryje w sobie niewesołą historię z kanibalizmem w tle. Otóż około 15 tysięcy lat temu, jaskinię zamieszkiwało liczące około 140 sztuk stado niedźwiedzi jaskiniowych. Zwierzęta były większe od swych obecnie żyjących następców (osiągały długość 2 m, wysokość 1,7m i ważyły nawet tonę). Niedźwiedzie te żywiły się przede wszystkim roślinami. Jednak kiedy po obsunięciu wielkiego głazu, zamykającego wyjście z jaskini, zostały uwięzione w swym pozornie bezpiecznym schronieniu, pozjadały się nawzajem.

Ślady tego zajścia możemy odnaleźć w jednym z fragmentów jaskini. Kości zwierząt, a także kompletny szkielet najsilniejszego osobnika, spoczywają tu do dziś. Przewodnicy utrzymują, że szkielet pozostawiony został w formie, w jakiej ponoć został odnaleziony. Trudno jednak stwierdzić, czy tak jest w istocie.

Jaskinia Niedźwiedzia praktycznie:

• Jaskinia Niedźwiedzia leży w okręgu Bihor, na obrzeżach wioski Chişcău, w Górach Apuseni (Zachodniorumuńskich), na wysokości 482 metrów
•  miejsce to położone jest mniej więcej w połowie drogi pomiędzy Oradeą a Hunedoarą. Jadąc samochodem od strony Oradei (jak było w naszym przypadku) kierujemy się na południe, na drogę nr 76. W wiosce Sudrigiu, skręcamy w lewo, skąd lokalna droga wiedzie na miejsce. Można dostać się tu również transportem publicznym, jednak autobusy jeżdżą rzadko.
• jaskinię zwiedza się z przewodnikiem, około 45 minut
• swego czasu jaskini nie można było zwiedzać w poniedziałki, dlatego warto przed przyjazdem sprawdzić aktualną sytuację
• wstęp jest płatny, choć kwoty nie były wysokie
• warto zabrać cieplejsze ciuchy, bo nawet gdy upały na zewnątrz, w jaskini utrzymuje się temperatura około 10 stopni

A wyjeżdżając z Sudrigiu, już tylko parę kilometrów dzieli nas od…

;)

Artykuł Jaskinia Niedźwiedzia – z wizytą u przypadkowych kanibali pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Czym są wulkany błotne

Wulkany błotne to stożki i bulgoczące kałuże powstałe w wyniku wydobywania się podziemnych gazów, natykających na swej drodze wodę i glinę. Wysuszona, spękana ziemia wokół nich, w odcieniach beżu i szarości, budzi skojarzenia z powierzchnią księżyca czy skórą słonia. Choć podłoże generalnie jest twarde, można napotkać grząskie fragmenty, zwłaszcza w pobliżu bulgoczących zbiorników. Nieziemski krajobraz robi naprawdę olbrzymie wrażenie.

Najłatwiej dotrzeć do Paclele Mari, czyli wulkanicznego terenu, przed którym znajduje się parking oraz prowizoryczna budka, w której pobierana jest niewielka opłata za wstęp. Nie wiem czy to reguła, czy po prostu sprzyjało nam szczęście, ale mimo niewątpliwych walorów tego miejsca, spotykamy zaledwie kilku turystów.

Parę kilometrów dalej odnajdziemy kolejny wulkaniczny obszar. Jest mniejszy i mniej widowiskowy, jednak warto go odwiedzić choćby ze względu na prowadzącą do niego drogę. Lepianki z gliny, szkoła dosłownie dla kilku uczniów, sklep, w którym za jednym podejściem wykupiliśmy cały zapas piwa (czyli kilka butelek), stada zwierząt chodzących samopas… takich wiosek w Polsce już prawdopodobnie nie znajdziemy.

Odwiedź Rezerwat Żywego Ognia w pobliżu »

Najwięcej kłopotu może sprawić odnalezienie trzeciego wulkanicznego obszaru. Wskazówki miejscowych okazały się (przynajmniej w naszym przypadku) mało pomocne. Nie warto było jednak rezygnować. Mapa sugerowała, że jesteśmy właściwie na miejscu… niestety wulkanów ani śladu. Sensownym rozwiązaniem wydawało się wspięcie na pobliskie zbocze. I to był strzał w dziesiątkę. Po pokonaniu kilkudziesięciometrowego podejścia naszym oczom ukazał się rozległy, pagórkowato-wulkaniczny pejzaż. Słońce znajdowało się już nisko nad horyzontem, co sprawiało, że wulkany wydały się zupełnie inne od tych widzianych kilka godzin temu. Tu zresztą stożki były wyższe,a bulgocące kałuże rozleglejsze. Warto było podziwiać je aż do zachodu słońca.

Gdzie występują wulkany błotne

Poza Rumunią, błotne wulkany możemy odwiedzić w Azerbejdżanie, Wenezueli, Kolumbii, Nowej Zelandii, południowych stanach USA i na Wyżynie Irańskiej.

Mieszkańcy Rumunii wykorzystują wulkaniczne błoto w celach kosmetycznych, przede wszystkim jako maseczki.

Zobacz jak różnorodna jest Rumunia »

Artykuł Wulkany błotne – skarby Rumunii pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Do rezerwatu, położonego w gminie Andreiaşu de Jos, dotrzeć niełatwo. Prowadząca do niego szutrówka to prawdziwe wyzwanie dla zwykłej osobówki. Tym bardziej, że zanim trafimy na miejsce, zapewne przejedziemy nią w tę i z powrotem nie raz. To nic, że mamy mapę. I tak będziemy pytali o drogę i usłyszmy, że to już prawie tutaj, jeszcze tylko 2 kilometry. I tak kilka razy. Aż dojedziemy do mostu, za którym zobaczymy sklep przy kościele. Wówczas skręcimy tylko przy wzgórzu, podjedziemy kawałek i będziemy na miejscu.

Tak, tylko o które dokładnie wzgórze chodzi… i o który most (bo jak się okazało niedawno został zbudowany kolejny). Niestety pierwszy strzał okazał się chybiony. Musieliśmy wyglądać jak zdrowo powaleni, przytykając zapalniczki do każdej napotkanej dziury w ziemi. Po kolejnych wskazówkach miejscowych zrobiliśmy podejście (a właściwie podjazd) do wzgórza numer dwa. Podjechaliśmy w górę raz, później drugi. Kręciliśmy się w kółko i nic.

To miała być ostatnia próba. Ruszyliśmy powoli dokładnie się rozglądając… Jest!! Zatrzymaliśmy się i nie mogliśmy uwierzyć własnym oczom. „Płonąca Ziemia” to jakby nie było fenomen na skalę europejską. W każdym innym kraju świetnie widoczne znaki wskazywałyby drogę już wiele kilometrów od celu. Gdybyśmy nie byli pewni, czy dotarliśmy na miejsce, budka z biletami i kolejkami turystów rozwiałaby nasze wątpliwości. Nie w Rumunii. Tu o dotarciu do nieogrodzonego, niepilnowanego przez nikogo rezerwatu informuje oddalony z 3 metry od drogi pałąk, z przekrzywioną drewnianą tabliczką, na której ktoś odręcznie napisał Focul Viu.

I całe szczęście. Dzięki temu możemy cieszyć się ognistym przedstawieniem w samotności. Zmrok zapadł już jakiś czas temu. Postanawiamy spędzić noc pod niesamowicie rozgwieżdżonym niebem. Nie rozkładamy nawet namiotu. Rano budzi nas zaskoczona grupka turystów. Wyruszyli chyba w nocy, skoro dotarli tak wcześnie… albo to tylko my byliśmy tak nieogarnięci w nawigacji. Jeszcze tyko pieczona kiełbaska na śniadanie (z metanowego ogniska, a jakże) i ruszamy dalej…

Ps. Dane dotyczą roku 2007. Jak stosunek mostków i sklepów ma się do wzgórz obecnie, nie mam pojęcia. Być może istnieją już mapy, które przystępnie przedstawiają sprawę.

Artykuł Focul Viu – spanie na metanie pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.