Walka o światło

Jak na las deszczowy przystało, trwa tu ciągła walka o dostęp do słońca, co sprawia, że możemy w nim spotkać drzewa bardzo wysokie, a także tzw. epifity – rośliny, wyrastające na innych roślinach. Nie są one zazwyczaj pasożytami, a usytuowanie daleko od runa pozwala im czerpać odżywczą energię ze światła.

Kottawa Forest Reserve – Sri Lanka

Kottawa Forest Reserve – Sri Lanka

Różnorodność gatunków

Aż trudno uwierzyć, że tak mała powierzchnia jest skupiskiem takiego bogactwa roślin i zwierząt. W rezerwacie Kottawa występuje ponoć około 170 gatunków drzew (w tym 100 endemicznych w skali kraju), około 70 gatunków ptaków, a także wiele gatunków ssaków i gadów, o owadach nie wspominając.

Uwierzyć tym trudniej, że nie było nam dane spotkać zbyt wielu przedstawicieli tamtejszej fauny. Może dlatego, że naszą uwagę odwracały ciągłe zmagania z tylko jednym z jej przedstawicieli.

Pijawki

Otóż Kottawa to królestwo pijawek. Ich zagęszczenie jest niezwykle intensywne, a towarzystwo mocno uciążliwe. Cholerstwa obłaziły całe nasze ciała i nie sposób było się ich pozbyć. W miejsce tych, które udało nam się odczepić, momentalnie pojawiały się nowe. Z początku na butach, później na nogach, rękach, szyi. Przysysały się nawet do paznokci. Tych z majtek pozbyłam się już po powrocie z lasu. Dlatego wybierającym się w te okolice, polecam włożenie cienkich ubrań, za to przykrywających jak największą powierzchnię ciała. Pomogą w jakimś (czytaj marnym) stopniu ochronić skórę. „Robalowym wrażliwcom” nie radzę w ogóle stawiać stopy w lesie. Reszta musi po prostu zaakceptować uciążliwych towarzyszy tak, jak robią to mieszkańcy lasu, których mieliśmy okazję spotkać.

Kottawa Forest Reserve – Sri Lanka

Kottawa Forest Reserve praktycznie:

• Pod lasem czyhać będą przewodnicy, chcący poprowadzić nas swoim szlakiem. Można skorzystać z ich usług, jednak poradzimy sobie też sami (z większym lub mniejszym powodzeniem). Tym bardziej, że cena, którą proponują, jest jak na lankijskie warunki zdzierstwem.
• Gdy zgubicie drogę, o kierunek nie polecam pytać spotkanych w lesie dzieci. Nam skutecznie utrudniły wyjście, wydłużając tym samym przebywanie w ssącym towarzystwie ;)

Artykuł Kottawa Forest Reserve – 1:0 dla pijawek pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Podobno równiny można podziwiać w pełnej krasie do 10 rano, zanim ogrzane powietrze zaczyna unosić się ku górze, przysłaniając widoki grubą warstwą chmur. Dlatego z malowniczo położonego domu, w którym spaliśmy, wyruszyliśmy sporo przed świtem. Po drodze minęliśmy pogrążoną we mgle wioskę Pattipola, z najwyżej położoną stacją kolejową w kraju (1893 m npm).

Gęsta mgła przywitała nas też na wjeździe do parku, a majaczące w niej sylwetki drzew przywoływały na myśl mroczne mokradła.

Jednak już po chwili opary się rozstąpiły, ukazując zupełnie inne oblicze położonego na wysokości 2000 m płaskowyżu. Moczary ustąpiły miejsca zielono-żółtym trawom kontrastującym z intensywnie niebieskim niebem.

Mały i duży Koniec Świata

Ruszyliśmy pętlą prowadzącą do dwóch charakterystycznych punktów, zwanych Małym Końcem Świata (Little World’s End) oraz… Końcem Świata (World’s End). Momentami podmokła ścieżka, w odcieniach żółci, pomarańczy i czerwieni, prowadzi przez teren płaski, zaraz lekko pagórkowaty, by doprowadzić nad przepaść sięgającą niemal 900m.

Wspaniałe widoki można podziwiać jednak już na trasie, nawet na siedząco, gdyby ktoś miał ochotę ;)

A wracając do Końca Świata, trzeba mieć jednak trochę szczęścia, by ujrzeć rozciągający się tu pejzaż. O ile Little World’s End mogliśmy podziwiać bez przeszkód (choć w ostatniej chwili), tak World’s End zastaliśmy całkowicie spowity chmurami. Szarość, deszcz, widoczność kilka metrów… jak na człowieka małej wiary przystało, po godzinie czekania na zmianę chciałam dać sobie spokój. Znajomi nalegali na dodatkowe 5 minut. I nagle, w ostatniej chwili, chmury na moment się rozstąpiły, ukazując fragment przepaści i majaczące w oddali wierzchołki.

Wśród zgromadzonych gapiów nastało wielkie poruszenie. Na mnie Koniec Świata nie zdołał wywrzeć jednak wrażenia porównywalnego z jego mniejszym odpowiednikiem:

Odwiedź lasy mgliste w okolicy »

Po chwili pogoda znów się popsuła, by ulec poprawie kilkadziesiąt metrów niżej. Korzystając z okazji zeszliśmy jeszcze do Wodospadu Bakera, by nieco później, ponownie w lekkiej mgle, powrócić z wędrówki na koniec świata.

A wracając do panujących w równinach temperatur. Lankijczycy wydają się traktować opinie o panującym tu chłodzie bardzo poważnie. Właściwie żaden z mijanych po drodze miejscowych nie rozstawał się z wełnianą czapką lub nausznikami (nie wiedzieć czemu noszonych podwójnie, a nawet potrójnie). Zresztą, biorąc pod uwagę tutejszy klimat, popularność zimowych gadżetów na całej wyspie jest naprawdę zadziwiająca.

Odwiedź inne miejsca na wyspie »

Artykuł Równiny Hortona – na Koniec Świata i z powrotem pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Stąd góra znana jest w Europie głównie jako Szczyt Adama (Adam’s Peak), a nie Sri Pada czy Samanalakanda, jak ma to miejsce w Azji. Tajemnicze wgłębienie w skale czyni wzniesienie miejscem kultu wielu religii i celem licznych pielgrzymek. Jest zarazem ciekawym przykładem tego, z jaką ochotą rozmaite religie roszczą sobie prawa do rzekomych cudów.

Jak by nie było, jest to bodajże jedyna góra na świecie, mająca znaczenie dla tak wielu wyznawców, co stanowi o jej wyjątkowości. Jedni idą tam więc dla Buddy, drudzy dla Adama. Jeszcze inni pokonują pnącą się stromo drogę dla siebie i pięknych widoków, zachwycających zwłaszcza, gdy na szczycie budzi się dzień.

Wspinaczka na Szczyt Adama

Aby wspiąć się na górę przed wschodem słońca, o którego pięknie krążą na Sri Lance legendy, wyruszamy o 2:00 w nocy. Pobudka po 3 godzinach snu nie jest prosta, zwłaszcza gdy ma się w perspektywie pokonanie ponad pięć i pół tysiąca schodów. To właśnie one, początkowo łagodne, im dalej coraz bardziej strome, prowadzą do celu. Światła latarni rozstawionych wzdłuż stopni rzucają lekki blask, znacząc w mroku wijącą się ścieżkę na szczyt.

Z początku wydaje się on całkiem niedaleki, jednak pokonując kolejne meandry krętej drogi i tracąc go z oczu, by znów odzyskać, stwierdzałam, że przed nami wciąż jeszcze długa droga. Na pewnym etapie (dla każdego zapewne innym) zmęczenie daje nieco o sobie znać. Nie ma się jednak co nad sobą rozczulać, zwłaszcza mijając wspinających się staruszków, nierzadko nawet o kulach. Niektórzy o własnych siłach, inni wsparci na barkach członków rodzin, powoli, ale konsekwentnie zbliżają się do celu. Na trasie panuje zresztą prawdziwa różnorodność. Równie często natykamy się na ludzi starszych, co na dzieci, osoby idące samotnie, jak i całymi rodzinami, mijamy mnichów odzianych w szaty i młodzież w strojach prawie plażowych. Wszyscy w swoim tempie zmierzają na szczyt lub już z niego wracają.

Na trasie mijamy kilka straganów, gdzie można coś zjeść lub napić się herbaty. Ceny rosną co prawda wraz z wysokością, jednak nie będzie to spustoszenie dla kieszeni :) Chętni mogą nawet skorzystać z dobrodziejstw leczniczego masażu.

Na Szczycie Adama

Docieramy na górę około 5.00. Nieco za wcześnie. Słońce wzejdzie za godzinę, a tu zimno jak cholera. Założyłam już wszystkie warstwy ubrań, które ze sobą zabrałam (mało tego nie było). Niestety okazały się niewystarczające. Po dość dokładnym zbadaniu szczytu z każdej strony, musiałam schronić się w jednym z przyświątynnych budynków. Jak się okazało, nie byłam jedyna. Wewnątrz budynku przywołującego na myśl jakiś schron, zebrał się już spory, zmagający z zimnem tłum, a ludzi wciąż przybywało.

Wschód słońca na Adam’s Peak

Nagle wszyscy zaczęli kierować się do wyjścia. A więc już czas. Większość osób zebrała się na schodach przy świątyni, wpatrując się w stronę słońca… a raczej w stronę, z której powinno się ono pojawić. W ostatniej chwili zostało jednak przyćmione przez chmurę. Nie szkodzi. Ciemność powoli rzedła, gasły tak liczne wcześniej gwiazdy, a opadające mgły odsłoniły widok na okolicę.

Przy dobiegających ze świątyni dźwiękach bębnów, patrzyliśmy na zmieniający się krajobraz. Szczyty wyłaniały się zza chmur, by znów w nich zatonąć. Wszystko na tle nieba mieniącego się odcieniami różu, żółci, pomarańczy i błękitu. Stoimy tak jeszcze jakiś czas, chłonąc niesamowitą atmosferę. O zimnie całkiem zapomniałam.

Wracamy tą samą drogą. Wygląda jednak zupełnie inaczej. Dopiero teraz ukazują nam się zbocza porośnięte wiecznie zielonym lasem podzwrotnikowym, skryte wcześniej pod osłoną nocy. Przed nami jeszcze tylko pięć tysięcy schodów.

Adam’s Peak praktycznie:

• z położonej u podnóży szczytu wioski, Dalhousie (warto zdrzemnąć się tam przed wspinaczką), wchodziliśmy 3 godziny, raczej średnim tempem. Spotkaliśmy też osoby, które twierdziły, że podejście zajęło im 7 godzin.
• podejście na Adam’s Peak możliwe jest tylko od grudnia do maja – poza sezonem z uwagi na ulewy i ponoć mega wiatry, góra nie jest udostępniona do wspinaczki
• Sri Lanka to głównie upały. Mimo to, wybierając się w góry, zwłaszcza gdy na szczycie chcemy być nad ranem, naprawdę przydadzą się ciepłe ciuchy. Łącznie z czapką, szalikiem i innymi zimowymi wynalazkami

Artykuł Adam’s Peak – Góra Wszystkich Bogów pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.

Jeszcze bardziej niesamowite jest jednak jej przeznaczenie i miejsce w historii Cejlonu. Przede wszystkim to jedna z dawnych stolic, a także chyba najbardziej karkołomne przedsięwzięcie budowlane na wyspie. Jest ucieleśnieniem wizji jednego z najbardziej okrutnych, ale i interesujących władców w historii Sri Lanki – Kassapy.

Sigirija w historii Sri Lanki

Po panującym w V w n.e królu Dhatusenie władzę miał przejąć jeden z jego synów – Mogallan. Z faktem tym nie mógł pogodzić się starszy potomek władcy – Kassapa, któremu pochodzenie z nieprawego łoża odebrało szansę na legalne objęcie tronu. Desperacja popchnęła go do dokonania przewrotu pałacowego i zakopania żywcem swego ojca, który nie chciał zdradzić miejsca ukrycia królewskich skarbów.

I tak Kassapa zdobył władzę. Nie opuszczał go jednak strach przed zbiegłym do Indii Mogallanem, który planował powrócić do Cejlonu na czele potężnej armii. Aby uchronić się przed gniewem brata, Kassapa zdecydował się na wybudowanie potężnej fortyfikacji i zespołu pałacowego, na szczycie niedostępnej skalnej bryły. Miał to być wniesiony na ziemi pałac Kubery – indyjskiego boga zamożności, władcy podziemi i ciemności.

Lwia skała

Olbrzymie ambicje Kassapy pochłonęły życie tysięcy robotników. Naturalne walory obronne skały podniesiono systemem murów i fos, czyniącym pałac niedostępnym dla wrogów. Jedyną drogę na szczyt stanowiły wykute w kamieniu, wąskie schodki. Co jednak najciekawsze, skała przekształcona zastała w olbrzymiego, budzącego grozę lwa. Do ostańca dodano ceglaną głowę i tors oraz pięknie wyrzeźbione przednie łapy. Do dziś przetrwały tylko one, a także nazwa, gdyż Sigirija znaczy tyle co „Lwia skała”.

Walory estetyczne Sigiriji

Kassapa okazał się nie tylko praktykiem, ale i estetą. Jego pałac otaczał przepiękny kompleks ogrodowy, na który składał się Ogród Wodny, z licznymi basenami i fontannami, Ogród Skalny, oraz Ogród Tarasowy, przypominający za czasów świetności wiszące ogrody Babilonu.

Skalne ściany samego pałacu pokryte zostały malowidłami, przedstawiającymi najprawdopodobniej damy dworu i królewskie nałożnice. Fragmenty fresków przetrwały do dziś w zaskakująco dobrym stanie, ukazując niegdysiejsze kanony urody. Król lubił podziwiać nie tylko piękne kobiety, ale i siebie samego. Dlatego jedna ze ścian pałacu została tak wypolerowana, że przy odpowiednim operowaniu promieni słonecznych, służyła władcy za lustro.

Koniec panowania Kassapy

Panowanie Kassapy trwało 18 lat, do czasu, gdy Mogallan wypełniając swą obietnicę powrócił, by odebrać bratu władzę. Kassapa nie ukrył się w fortecy, lecz wyszedł bratu naprzeciw. Podczas walki wystraszył jednak dosiadanego przez siebie słonia. Spłoszone zwierzą wykonało zwrot, a armia, sądząc, że to odwrót, ruszyła za nim. Gdy król zrozumiał, że stracił szansę na zwycięstwo, poderżnął sobie gardło, by uniknąć pojmania. Tak kończy się historia władcy, którego dzieło podziwiamy do dziś.

Sigirija dziś

Co prawda na szczycie przetrwały zaledwie fundamenty pałacu i umocnień, tworzą one jednak ciekawy labirynt, z którego rozciągają się fantastyczne widoki. Choćby dla nich, mimo męczącego upału, warto wspiąć się na górę. Wędrówkę umożliwią nam wąskie metalowe schodki i kładki. Niestety po groźnym lwie pozostały już tylko łapy. Całkiem nieźle zachowały się natomiast fragmenty ogrodów u podnóża skały.

Uważajmy jednak na przewodników. Za dziesięciominutowy spacer i garstkę informacji, które możemy wyczytać w książkach, zażądają 500 rupii. Tajemnice Lwiej Skały lepiej odkrywać na własną rękę.

Artykuł Sigirija – w paszczy lwa pochodzi z serwisu Szwedacz.com: Agnieszka Szwed - fotografia i podróże.